Επέτειοι και επέτειοι…

Γράφει ο 
Απόψεις Κυριακή, 21 Απριλίου 2013 23:15

Ίσως να είναι προνόμιο, ίσως και να μην είναι: ως έθνος έχουμε πολλές επετείους, κάποιες ευκαιρίες παραπάνω δηλαδή από άλλα έθνη να γιορτάζουμε ή να θλιβόμαστε για αξιομνημόνευτα γεγονότα. Να προβληματιζόμαστε και να κερδίζουμε σε αυτογνωσία.

Αν και αυτό που καταλαβαίνει ο πιο πολύς κόσμος και έτσι το ζει, είναι το προνόμιο της αργίας, κι όταν «κουμπώνει» και σε τριήμερο τόσο το καλύτερο. Βέβαια, θα μπορούσε να μας κατηγορήσει κανείς για υπερβολικούς. Τα πρώτα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, περιμέναμε πως και τι τη 17η Νοεμβρίου και την κάναμε από μόνοι μας αργία. Με πήχτρα κόσμο στην πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία, με συνθήματα και αισθήματα που δονούσαν.

Μεγαλώσαμε όμως, αρχίσαμε να μην πηγαίνουμε στις πορείες, ύστερα αρχίσαμε να περνάμε αυτή τη μέρα σαν να μην ήταν καν επέτειος, πηγαίναμε κανονικά στη δουλειά μας, γυρίζαμε, κι ίσως μας ενολούσε η κίνηση εκεί στη Β. Σοφίας λόγω μερικών εκατοντάδων νέων που προσπαθούσαν να αναβιώσουν κάτι ξεχασμένο. Στα αλήθεια, τι από αυτή την επέτειο θα μείνει για τους επόμενους; Κάτι λιγοστές αράδες σε ένα βιβλίο ιστορίας, κι αν δε βρεθεί στο μέλλον κάποια Ρεπούση…

Το ίδιο σχεδόν έχει συμβεί και με την 21η Απριλίου. Τους μόνους που δονεί πλέον αυτή η μέρα είναι οι Χρυσαυγίτες, για λόγους που εκφεύγουν αυτού του σημειώματος, αλλά καλό θα είναι να μην εκφεύγουν της προσοχής μας. Ίσως κανένα κανάλι, κρατικό κατά παράδοση, να κάνει κάποια εκπομπή. Να, εφέτος ας πούμε η ΕΤ1 ανήμερα της 21ης είχε ένα ντοκιμαντέρ, που προβλήθηκε στη 1 τα μεσάνυχτα, μετά από ένα δίωρο και βάλε αφιέρωμα στη Eurovision.

Η ώρα, εννοείται, είναι η απολύτως ενδεδειγμένη, τότε ξεκινούσαν οι γαλατάδες και τα τανκς. Όμως ποια τανκς; Eδώ έχουμε Αγάθωνα, μεγαλεπήβολους στόχους για την εφετινή διοργάνωση, και σίγουρα ενδιαφέρει περισσότερους και περισσότερο από κάτι θολές αναδρομές σε γραφικούς ταγματάρχες.

Και να λοιπόν που φτάνουμε χωρίς να το πολυκαταλάβουμε (τρόπος του λέγειν) στην τρίτη επέτειο απ’ το Καστελόριζο. Επάρατος και μάλλον αργεί να μας βγάλει στο «υπήνεμο λιμάνι», όπως μας είχε τάξει ο εμπνευσμένος πρωθυπουργός, ο οποίος -σύμφωνα με πληροφορίες- αμέσως μετά το διάγγελμα πήγε για μπάνιο.

Τώρα τι να πεις για αυτή την επέτειο; Και πώς να την πεις; Δεν τη λες καθόλου. Όπως με την παλιαρρώστεια, τη λες αγιάτρευτη, τη λες κακιά, τη λες μαύρο λύκο, αλλά με το όνομά της δεν την αποκαλείς. Και 99% σε πεθαίνει.


Αυτά και εις άλλα με υγεία…

Προσθήκη σχολίου

2 σχόλια