Ιστορίες ιδιωτικοποιήσεων

Γράφει ο 
Απόψεις Τρίτη, 09 Οκτωβρίου 2012 07:43

Είναι γνωστή η ιστορία του ξενοδεχείου της Μόσχας «Κεντρικόν», που πουλήθηκε επί της αλήστου μνήμης περιόδου Γιέλτσιν, με τίμημα που αντιστοιχούσε στην αξία του πολυελαίου της εισόδου.

Τέτοιες ιστορίες, συνήθως από την Ανατολή, χρησιμεύουν ως βάση σύγκρισης, σε λίγο όμως δε θα τις χρειαζόμαστε γιατί δημιουργούμε τις δικές μας, την ελληνική ιστορία ιδιωτικοποιήσεων

Πρόσφατα, υπογράφηκε η συμφωνία για την εξαγορά του ποσοστού της Αγροτικής Βιομηχανίας Γάλακτος Ηπείρου, Α.Ε. Δωδώνη, θυγατρικής της πάλαι ποτέ Αγροτικής Τράπεζας, από το κοινοπρακτικό σχήμα «S.I.», στο οποίο μετέχει κατά  90% η Strategic Initiatives UK LLP, επενδυτική εταιρεία του εξωτερικού, και κατά 10% η ΣΙΜΟΣ Food Group Α.Ε., έναντι τιμήματος περίπου €21 εκ.
Σε τι αντιστοιχούν τα 21 εκατ. ευρώ; Σε μόλις δύο χρόνια κερδοφορίας. Και σημειώστε παρακαλώ, ότι η ΣΙΜΟΣ χρωστούσε στη Δωδώνη περίπου 11 εκατ. ευρώ από αγορές προϊόντων, τα οποία συμψηφίζονται.

Βέβαια, όπως είπαμε υπάρχουν πάντα οι συγκρίσεις: Το IBC, όπου στεγάζεται το Golden Hall, παραχωρήθηκε στη Lamda development έναντι περίπου 113 εκατ. ευρώ για 90 χρόνια. Σήμερα το mall πληρώνει ενοίκιο 8 περίπου εκατ. ευρώ το χρόνο, ενώ με βάση τη συμφωνία παραχώρησης θα πληρώνει 1,2 εκατ. ευρώ ετησίως και θα έχει δικαίωμα επί της χρήσης όλου του ακινήτου.

Με αυτό λοιπόν το προηγούμενο, μια χαρά πουλήθηκε η Δωδώνη. Και να δείτε που σε λίγο καιρό, όταν έρθουν και κάποιες άλλες ιδιωτικοποιήσεις, θα λέμε ότι μοσχοπουλήθηκε.

Αλλά, σε μια ιδιωτικοποίηση, το τίμημα δεν είναι η μοναδική παράμετρος. Θα μπορούσε και να χαριστεί η Δωδώνη, αλλά να εξασφαλιζόταν η διατήρηση και ανάπτυξη της τοπικής ζώνης γάλακτος, η υποστήριξη της τοπικής κοινωνίας, η ανάπτυξη της ίδιας της εταιρείας, που δεν είναι και τόσο τυχαία.
Μπορούν αυτά να τα εγγυηθούν οι νέοι ιδιοκτήτες της;

Προσθήκη σχολίου