Τα μπουζουξίδικα απεργούν

Γράφει ο 
Απόψεις Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012 16:35

Στα τέλη του Σεπτέμβρη που μας πέρασε έγινε μια γιορταστική λέει συναυλία στο ΟΑΚΑ, για τα δεν ξέρω και γω πόσα χρόνια «προσφοράς» ενός «μεγάλου» δημιουργού τραγουδιών.

Τι τραγουδιών; Αυτών που λέμε πίστας, Και για να επιλέξουν το ΟΑΚΑ, θα περίμεναν ότι θα γεμίσει. Μαθαίνω, όμως, ότι παρά τη μεγάλη δημοσιότητα και διαφήμιση, παρά τα μεγάλα «αστέρια» που συμμετείχαν, με το ζόρι μάζεψαν 20.000 νοματαίους.

Μαθαίνω επίσης ότι ο ένας μετά τον άλλο, οι βασιλιάδες και οι βασίλισσες της νύχτας, αναβάλλουν την έναρξη του χειμερινού τους προγράμματος στα  διάφορα μαγαζιά, καταφεύγοντας σε διάφορες αστείες δικαιολογίες.

Τι έγινε ξαφνικά ώ φιλότεχνοι συμπολίτες; Δεν έχει λεφτά ο κόσμος θα μου πεις. Ναι, σίγουρα δεν υπάρχουν λεφτά αλλά με τα λίγα που καταλαβαίνω δεν είναι μόνο αυτό ή κυρίως αυτό. Κατ’ αρχήν δεν είναι ξαφνικά. Η βιομηχανία του τραγουδιού ήταν η πρώτη που επλήγη από τη λεγόμενη οικονομική κρίση (που μόνο οικονομική δεν είναι). Το «γιατί» έχει απάντηση, αλλά απαιτεί ξεχωριστή συζήτηση.

Σήμερα δεν έχει μείνει σχεδόν τίποτα όρθιο στο χώρο της παραγωγής και διάθεσης τραγουδιών. Τα μαγαζιά ψάχνουν θαμώνες με το ντουφέκι, CD με τραγούδια δεν βγαίνουν πια, αλλά και κάποια που δειλά εμφανίζονται διατίθενται σαν ένθετα σε εφημερίδες ή κρέμονται στα περίπτερα.

Φτηνή καρικατούρα…

Για να μην τα πολυλογώ όμως, εκείνο που πραγματικά πιστεύω πως συμβαίνει είναι ότι υπάρχει πια μια κοινωνία που απαξιώνει ότι έχει να κάνει με το πρόσφατο παρελθόν (της). Μια κοινωνία που έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι η νέα Ρώμη δεν ήταν παρά μια φτηνή καρικατούρα, μια εικονική πραγματικότητα επίπλαστης ευμάρειας γεμάτη από ψεύτικα είδωλα που η ίδια ανέδειξε. Η ίδια τα ανέδειξε ή ίδια τα γκρεμίζει. Με την ίδια ευκολία.

Στην πολιτική, στη δημοσιογραφία στον καλλιτεχνικό λεγόμενο χώρο, παντού! Και η διαδικασία αυτή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Ίσως γι’ αυτό η εν λόγω κοινωνία να μην αντιδρά όσο δυναμικά θα περίμενε κανείς. Μπορεί να καταγράφει ακόμη τους στόχους της.

Και μην ακούτε ότι τα τουρκικά σίριαλ έχουν θεαματικότητα και τέτοια. Τρίχες! Απλά ο λόγος κόστους/ έσοδα από διαφήμιση συμφέρει -προς το παρόν- τα κανάλια γιατί μην ξεχνάμε ότι τα περισσότερα απ' αυτά τα κατασκευάσματα επιδοτούνται από ευρωπαικά κονδύλια (!).

Έτσι σιγά-σιγά πληθαίνουν οι διάττοντες αστέρες στο «καλλιτεχνικό» στερέωμα. Αστέρες της πίστας, αλλά και της νύστας για να μην αφήσω απ’ έξω και τους διάφορους «μετά-έντεχνους» που κοίμισαν μια γενιά κι άλλη μία!     

Βέβαια, δεν αρκεί η κοινωνική απαξίωση για να πέσει το σαθρό οικοδόμημα. Πρέπει να ’ρθουν οι βάρβαροι, όπως έρχονται ιστορικά σε κάθε τέτοια «πτώση». Γατί μπορεί στη νεοελληνική «βάρβαρος» να σημαίνει ο άγριος, ο άξεστος και ο απολίτιστος, αλλά η πραγματική ετυμολογία της λέξης -όπως την χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι ημών- είναι αυτός που μιλάει άλλη γλώσσα, γλώσσα που δεν καταλαβαίνω. Υπ’ αυτήν την έννοια βάρβαροι ήταν οι ρεμπέτες, ο Τσιτσάνης, ο Χατζιδάκις κι ο Θεοδωράκης ο Σαββόπουλος, ο Μικρούτσικος και αρκετοί άλλοι.

Θα μου πεις ρεμπέτικα και Χατζιδάκι θ’ ακούμε τώρα; Γιατί, μήπως αυτά δεν ακούγαμε, επί της ουσίας,  όλ’ αυτά τα χρόνια μέχρι σήμερα; Σε περιόδους σαν κι αυτήν που ζούμε τώρα θες αν μη τι άλλο από κάπου να κρατηθείς και το «νάυλον» δεν είναι το πιο κατάλληλο υλικό. Θες κάτι γερό και στέρεο.

Από την άλλη, για να πας μπροστά πρέπει να πας πίσω για να πάρεις φόρα που λέει κι ένα ευφυολόγημα και που φαίνεται -στη συγκεκριμένη τουλάχιστον περίπτωση- να μην έχει άδικο. Το Θεοδωράκη λοιπόν θα εκτιμούμε, τον Βαμβακάρη και τα παραδοσιακά. Τα άλλα είναι (ή ήταν) απλά για να εκτονώνουμε τις ενοχές μας (ή να ενισχύουμε τις αυταπάτες μας) που «αγοράσαμε» (επί πιστώσει κιόλας) τον ψεύτικο κόσμο που μας πούλησαν.     

Περιμένοντας τους βαρβάρους λοιπόν. Και μέχρι τότε ας διαφυλάξουμε ότι τυχόν βρίσκουμε στα ερείπια που πιθανόν αξίζει.


Προσθήκη σχολίου