Alma libre ή ...

Γράφει ο 
Απόψεις Παρασκευή, 06 Σεπτεμβρίου 2013 16:58

Καμιά φορά, τα καλά νέα συναντούν τα κακά... Και, τότε, οι απαντήσεις παύουν να αρθρώνονται εύγλωττα.

Επί του προκειμένου, τα καλά νέα είναι πως η Ελλάδα μας κοντεύει να αποδράσει οριστικά από το ασανσέρ με το κομμένο συρματόσχοινο… Αντί, παρευθύς, να μετρήσουμε όλους τους ορόφους, και να τραντάξουμε τον πάτο του φρέατος (=άτακτη χρεοκοπία), εμείς επιβραδύναμε την πτώση (=μνημόνια, PSI) και βρήκαμε και χρόνο να πηδήξουμε έξω, 2-3 στάσεις πριν το χαμό.

Κακά νέα: Το κτίριο είναι σκοτεινό, αφιλόξενο, χωρίς σκάλες κι εξόδους κινδύνου, χωρίς (πρόθυμο) συνεργείο διάσωσης και με εσχάτως διαλυμένο ασανσέρ. Ξεμείναμε, έτσι, νηστικοί και αβοήθητοι, λίγο πιο πάνω απ’ τον πάτο του κτιρίου, αλλά, σαφέστατα, πολλά μέτρα υπό την επιφάνεια της γης… Και, ναι μεν γλιτώσαμε μια συντριβή, αλλά το πήδημα έξω από τον καταρρέοντα θάλαμο δεν ήταν διόλου ομαλό. Μάλλον οδυνηρό. Και ματώσαμε…

Τώρα, η νηστική και λαβωμένη Ελλάδα πασχίζει για κάποιο ελάχιστο φως - oύτε καν διέξοδο, απλώς και μόνο φως. Μια ελάχιστη αίσθηση προσανατολισμού, ενόψει των επόμενων ενεργειών της για απεγκλωβισμό.

Ο εγκέφαλος, όμως, θόλωσε. Το δεξί ημισφαίριο προέβαλλε ως πρώτιστο μέλημα την έννοια «πρωτογενές πλεόνασμα». Το αριστερό ημισφαίριο συμφώνησε, μεν, απέρριψε, δε, τη σειρά. «Μη γίνει το πρωτογενές πλεόνασμα αυτοσκοπός», αντέτεινε. «Μην περιμένουμε να φωτίσει από μόνο του το χώρο, φανερώνοντας τις νέες προοπτικές».

Μόνη, πειναλέα, λαβωμένη, σκοτισμένη και με… διπολική διαταραχή, λοιπόν, η Ελλάς!

Περιέργως, ένα αναπόσπαστο τμήμα του δεξιού της φλοιού αποστατεί, και συντάσσεται με τον αριστερό: «Αφήστε πια τα… πρωτογενή φληναφήματα, και ψάξτε αλλού για φως – Ειδεμή, θα μείνουμε εδώ για πάντα!»

Στο μεταξύ, νέες προκλήσεις έρχονται να προστεθούν στις ήδη υπάρχουσες – δηλαδή, τον πόνο, τη στέρηση, τη διχογνωμία, τον πανικό…

Το κρύο όλο και σφίγγει, δίχως πετρέλαιο θέρμανσης. Το οξυγόνο όλο και στερεύει, λόγω συσσωρευμένων ΦΑΠ και μπλοκαρισμένης παροχής (τράπεζες). Και, σαν να μην έφταναν αυτά, το δάπεδο αποδεικνύεται… κινούμενη άμμος, αντί για μπετόν:

Οι βιομηχανικοί δοκοί (ΑΓΕΤ, Λάρκο, Βιοχάλκο, χαλυβουργοί…) τρίζουν. Το έδαφος (τζίρος, ζήτηση) υποχωρεί συνολικά. Η εικόνα διασώζεται… εικονικά. Λογιστικά, δηλαδή. Με υπεραξίες αρκετά μεγάλες, ώστε να υπερβούν όλη την αύξηση φόρων και, μαζί, την πετρελαϊκή «κοιλιά» (όγκοι, περιθώρια διύλισης).

Η κινητικότητα της άμμου διαρκώς και αυξάνει, καθώς τα - ως τώρα - κατεστημένα Μέσα ξεψυχούν από ζημιές, ενώ νέα (ακόμη πιο) αδιαφανή, καιροφυλαχτούν στη θέση τους. Τα, δε, κατεστημένα κόμματα φυλλορροούν, για τους ίδιους λόγους: Αλόγιστες δαπάνες στο παρελθόν, μειωμένοι τζίροι στο παρόν… Η άμμος κοντεύει πια μας καταπιεί, θύτες και θύματα αντάμα.

Πρώην πρωθυπουργός, αλλά αεί τεχνοκράτης, κηρύττει (ολίγον τι αργά) τη σύνεση, ενώ, για πρώτη φορά στα κομματικά του χρονικά, τολμά να ειρωνευτεί το Μέγα Ιδρυτή - Μαζί με τον ζώντα διάδοχο! Πάει, κάθε τι, πια, αποσαθρώνεται μετά βεβαιότητος…

Τελευταία πρόκληση που έρχεται να προστεθεί: Ένα θηρίο - Γνώριμο απ' τα παλιά, αλλά, για κάμποσο καιρό, αδρανές. Ένα άγριο κτήνος που, τώρα, ξαναγρυλίζει φονικά, εν μέσω δικής μας τυφλότητας και καταβύθισης. Απειλώντας να προκάνει την κινούμενη κοινωνικοπολιτική άμμο, στο στίβο της εξόντωσής μας. 

Οι δημοτικές εκλογές γαρ εγγύς… Το σωστικό συνεργείο ολιγωρεί… Η Ελλάδα αιμορραγεί… Θεριά και όρνεα αδημονούν, πάνω από τη διχασμένη, μπερδεμένη, τραγική της μορφή. Γυρεύοντας ...«δεύτερο γύρο»! (κυριολεκτικά και μεταφορικά, αυτό)

Εν τέλει, η, άλλοτε ποθητή, στασιμότητα παύει ν' αποτελεί επιλογή όταν σε βρίσκει στα τάρταρα. Ούτε καν ως ουδέτερη ή «υποφερτή» δεν μπορεί να εκληφθεί. Η στασιμότητα έχει, πλέον, ξεκάθαρο πρόσημο: «Πλην».

 

Καλή μας τύχη...

Προσθήκη σχολίου