Γράμμα στον υπουργό Οικονομικών

Γράφει ο 
Απόψεις Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013 18:48

Το ότι η εξίσωση των φόρων πετρελαίου θέρμανσης και κίνησης είναι ένα ρηξικέλευθο μέτρο α-ταξικής πολιτικής, φυσικά δεν περιμένατε εμένα να σας το πω, μετά από ένα μακρό διάστημα απουσίας απ’ τη στήλη. Αυτό, όμως, που πρέπει να υπογραμμισθεί, είναι η συμβολική βαρύτητα, που αποδίδει η κυβέρνηση στην εν λόγω μεταρρύθμιση.

Είναι προφανές ότι δεν προσδοκά σε δημοσιονομικό αποτέλεσμα. Ακόμη κι ένας αρχάριος μπορεί να κάνει τον υπολογισμό ότι, αν μειωνόταν ο φόρος στο πετρέλαιο θέρμανσης κατά 40%, η απώλεια για το Ταμείο θα ήταν το πολύ 10 εκατ. ευρώ.

Επίσης, δεν προσδοκά μείωση του λαθρεμπορίου από την επιβληθείσα εξίσωση. Αν το πρώτιστο ήταν η πάταξη των λαθρεμπόρων, τότε θα ακολουθούσε κάποιες από τις επιλογές των 24 χωρών της Ε.Ε., που αντιμετωπίζουν διαφορετικά τους λαθρεμπόρους από τους καταναλωτές.

Όχι, το θέμα είναι αυτή καθαυτή η εξίσωση: αυτοί που θησαυρίζουν και οι άλλοι καθίστανται επιτέλους ισότιμοι. Αυτοί που θησαυρίζουν και οι άλλοι πρέπει να μπορούν να μοιραστούν κοινά οράματα για την έξοδο από την κρίση. Ό,τι μας έφερε ως εδώ, δεν θα μας χωρίζει για πάντα, αντιθέτως, ας μας ενώσει. Εννοείται, βέβαια, ότι η εφαρμογή αυτής της πολιτικής, δεν μπορεί να αφεθεί στον εθελοντισμό, πρέπει να επιβληθεί και μάλιστα άτεγκτα.

Σε αυτή δε τη βάση, νομίζουμε θα πρέπει να ξανασκεφτεί η κυβέρνηση την ενίσχυση των μέτρων της πολιτικής της. Είπε στη συνέντευξή του πριν λίγες μέρες ο κ. Στουρνάρας, στην κοινή συνέντευξη με τον κ. Γεωργιάδη (άλλη εξίσωση αυτή…) ότι ''οικονομικά αντικίνητρα, στη χρήση τζακιών αποκλείονται''.

Γιατί όχι υπουργέ; Το τζάκι είναι ένα ισχυρό σύμβολο ταξικού διαχωρισμού. Ποιοι έχουν τζάκια; Πώς τα απέκτησαν;
Προτείνουμε ανενδοίαστα, όχι μόνον οικονομικά αντικίνητρα, αλλά απηνή δίωξη των τζακιών. Κατ αρχάς, μπορεί να υπάρξει μια απλή ρύθμιση, ώστε να αντιμετωπίζονται όπως οι ημιυπαίθριοι χώροι. Ύστερα, γιατί όχι μια πρόβλεψη που να τα απαγορεύει εντελώς; Ή να καθιστά απαγορευτικό το χτίσιμό τους;

Αυτός που ξυλιάζει στις Κουκουβάουνες και ρισκάρει τη ζωή του με αυτοσχέδια μαγκάλια, δεν του φτάνει να ξέρει ότι την ίδια ώρα κι ένας επώνυμος στα Βόρεια Προάστεια ζεσταίνει την πισίνα του με νερό απ’την κατσαρόλα. Το φρόνημά του θα τονωθεί, θα παίρνει κουράγιο, ίσως και να μπορέσει να αντέξει άλλους δυο χειμώνες κι ίσως η αντοχή αυτή γίνει δρόμος πίστης, βλέποντας τα σύμβολα του αστικού πλούτου να γκρεμίζονται.
Βλέποντας να επιβάλλεται, με αποφασιστικότητα και συνέπεια, αυτό που οι θεωρίες και οι ακτιβισμοί της νιότης του δεν κατάφεραν...

Προσθήκη σχολίου