Εκλογές: Για ποια Ευρώπη, άραγε, θα ψηφίσουν τα ''πειραματόζωα'';

Γράφει ο 
Απόψεις Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014 00:15

Οι Ευρωπαίοι πολίτες πάνε στις κάλπες, για πρώτη φορά χωρίς στόχο και κατεύθυνση και μοιρασμένοι για πρώτη φορά τόσο φανερά, σε πλούσιους και φτωχούς, κυριολεκτικά! Την ίδια ώρα οι εξελίξεις στην Ουκρανία, δείχνουν με απόλυτη σχεδόν ακρίβεια, ποιά είναι τα σχέδια ΗΠΑ και ισχυρών της Ε.Ε., όχι μόνο στην συγκεκριμένη ευαίσθητη περιοχή, αλλά και γενικότερα στη Γηραιά Ήπειρο, η οποία δείχνει πράγματι γηραιά, αλλά και άβουλη συνάμα.

Όχι, οι ευρωεκλογές, δεν είναι απολίτικες. Αλλά, τι να πει και τι να ψηφίσει σήμερα, ακόμα και ο μέσων εισοδημάτων ευρωπαίος πολίτης, όταν κατανοεί - και ίσως περισσότερο από τους άλλους - ότι η Ευρωζώνη, αλλά και όλη η υπόλοιπη Ευρώπη, δεν έχει καμία προοπτική εξόδου από την αυτοπαγίδευσή της, στην οποία την οδήγησαν οι ακραίες πολιτικές που ακολουθήθηκαν κατά την τελευταία δεκαετία; 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει στόχους, έστω και αν αυτοί τις περισσότερες φορές είναι θολοί και υπαγορεύονται σε μεγάλο βαθμό, όχι από πολιτικά αλλά από καθαρά οικονομικά και δη εταιρικά συμφέροντα - δεν είναι άλλωστε τώρα πια κρυφό, αντιθέτως ορατότερο από ποτέ.

Τι δεν έχει η Ε.Ε., με αποτέλεσμα να καρκινοβατούν όλες οι προσπάθειες(;), προκειμένου να αποκτήσει μία πολιτική, οικονομική και κοινωνική οντότητα, η οποία θα την καθιέρωνε, πρωτίστως στους λαούς των κρατών-μελών της και εν συνεχεία και σε διεθνές επίπεδο;

Αν η Ε.Ε., ήταν μία εύρωστη Κοινοπολιτεία, με υγιείς βάσεις σε όλα τα κράτη-μέλη της, με αναπτυξιακές δομές και προοπτικές για όλους, με ενίσχυση και όχι γκρέμισμα των κοινωνικών δομών της, με πρόνοια για όλους τους πολίτες της, με προγράμματα για όλες τις επιχειρήσεις της, με πρόνοια για το μέλλον των πιο αδύναμων πολιτών και κρατών, με γκρέμισμα της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και κυριαρχία της αξιοκρατίας, τότε θα μπορούσε να διεκδικήσει τον σεβασμό των εκατομμυρίων πολιτών της.

Δυστυχώς, όμως, όταν για τα μικρότερα κράτη-μέλη της, πειραματίζεται - το δηλώνουν πλέον επισήμως και χωρίς ίχνος μεταμέλειας - επικίνδυνα επί 3-4 χρόνια, εφαρμόζοντας πολιτικές που οδήγησαν σε κοινωνικές τραγωδίες, σε εθνικές ταπεινώσεις ολόκληρων λαών, τότε δεν ξεχειλίζει μόνον ο προβληματισμός για την ικανότητα ή όχι όσων κρατάνε την τύχη της Ε.Ε. σήμερα στα χέρια τους, αλλά ξεχειλίζει ''η οργή των κολασμένων'', κάτι που δείχνουν να αγνοούν επιδεικτικά οι ηγέτες της, βασιζόμενοι κυρίως στην ''αδράνεια των πληττόμενων μαζών''. 

Στην ιστορική διαδρομή της, όμως, η ανθρωπότητα, έχει καταγράψει πολλά παραδείγματα, κατά τα οποία, η βουβή οργή, έφερε ανατροπές που κανείς δεν περίμενε. Αλλά, εδώ δεν μιλάμε για... ανακατάληψη ανακτόρων, εδώ πρόκειται για αμείλικτους νόμους, όχι μόνον των κοινωνιών, αλλά και - θυμηθείτε το - και των αριθμών, σε όποια παράμετρο ή προσμέτρησή τους, αν οι αριθμοί μπουν δίπλα στο πιο πολύτιμη και κινητήρια αφετηρία τους, τον Άνθρωπο.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, το σημερινό ''μοντέλο'' που έχουν επιλέξει τα πιο ακραία ''φιλελεύθερα'' κέντρα, δεν πρόκειται να λύσει κανένα από τα μείζονα προβλήματα της σημερινής αποδιοργανωμένης Ε.Ε., το αντίθετο, θα συσσωρεύει χρέη για τα φτωχότερα μέλη της και θα εξωθεί περισσότερους πολίτες τους στην απόγνωση και την απελπισία.

Μακάρι να διαψευστώ, αλλά μέχρι τώρα, η επιβεβαίωση είναι καθημερινή, δυστυχώς.

Γιατί, το πρόβλημα δεν είναι να συντηρήσεις έναν ασθενή, έναν ημιθανή, το διακύβευμα είναι άλλο και δυστυχώς αγνοείται, σχεδόν επιδεικτικά, με πάρα πολλά στοιχεία αντικοινωνικότητας μαζί:

Τι θα κάνεις, όταν τα ''πακέτα'' σου, αποδειχτεί για μία ακόμα φορά ότι, όχι μόνο δεν γιάτρεψαν τις πληγές, αλλά αντίθετα συνετέλεσαν τα μέγιστα, ώστε να κακοφορμίσουν οι υπάρχουσες και να ανοίξουν καινούργιες; 

Όταν οι λαοί δεν ευημερούν, τότε και οι αριθμοί θα νοσήσουν και μάλιστα βαριά...

Συνεπώς, ο πολίτης που έχασε τη δουλειά του, ο επαγγελματίας που έκλεισε την επιχείρησή του, ο επιχειρηματίας που μάταια περιμένει να του εγκριθεί μία ελάχιστη έστω χρηματοδότησή του, ο μεγαλύτερης δυναμικότητας επιχειρηματίας που πνίγεται στους φόρους και αυτός και δεν τολμά καν να σκεφθεί δάνειο με επιτόκιο 7%-10%, ακόμα και αν οι τράπεζες αρχίσουν κάποια στιγμή να κινούν προς την πραγματική οικονομία τα όποια διαθέσιμα κεφάλαιά τους, όλοι όσοι χτυπήθηκαν από την κρίση και τη ''συνταγή του ημιθανή'', για ποιά Ευρώπη να ψηφίσουν αύριο και περιμένοντας τι;

Ένα ακόμα συσσίτιο, ένα ακόμα αντίδωρο, ένα ακόμα επίδομα, ένα (αντι)κοινωνικό μέρισμα, μία ακόμα ρύθμιση χρεών, μία ακόμα ταπείνωση, στα δικά του μάτια, στα μάτια των παιδιών του, των συγγενών του, των γειτόνων του; Μία ακόμα αυτοκτονία;

Oι αντοχές κάποτε τελειώνουν, για όλα...

 

 

 

 

 

 


 

Προσθήκη σχολίου