Η Βραζιλία και ο σοσιαλισμός

Γράφει ο 
Απόψεις Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014 14:28

Σίγουρα, η πρεμιέρα του Μουντιάλ δεν είχε μόνο σάμπα. Είχε και έντονες κοινωνικές διαμαρτυρίες, συμπλοκές μεταξύ αστυνομικών και διαδηλωτών, δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες.

Είχε γεγονότα, που δεν επιτρέπουν την τόσο άκριτη παρουσίαση μιας φαντασμαγορικής τελετής, όπως την πρόβαλαν τα Μέσα στη χώρα μας. Όμως, έχουμε συνηθίσει πια από τέτοιες αξιολογήσεις: όταν τα χτεσινά επεισόδια με τις καθαρίστριες μπροστά στο υπουργείο Οκονομικών γίνονται πρωτοσέλιδο στους New York Times και «μονόστηλο» στα δελτία των 8, τότε τι να περιμένεις για το Μουντιάλ της Βραζιλίας;

Έχουμε ξεστρατίσει ωστόσο, γιατί πρόθεσή μας ήταν να μείνουμε στο αμιγώς «αθλητικό πιάτο» της πρεμιέρας, και συγκεκριμένα στην εμφάνιση της Εθνικής Βραζιλίας, της ομάδας που κάποτε μας μαγνήτιζε, που οδηγούσε ή περιόριζε τις αναζητήσεις μας στο ποδοσφαιρικό θέαμα. Λοιπόν, καμιά σχέση μεταξύ της σημερινής Βραζιλίας και της «φαντασίωσης» των νεανικών μας χρόνων.

Άλλες εποχές, άλλες ομάδες, μα τόσο άλλες, τόσο διαφορετικές, ώστε και ο υπογράφων που δεν καλοκατέχει από ποδόσφαιρο, να υποπτεύεται ότι κάτι δραματικό, κάτι συγκλονιστικό έχει συμβεί, για να πάμε από τη μαγεία του θεάματος που μας κάρφωνε μπροστά στις τηλεοράσεις, στο σημερινό «ρεαλισμό» που μας κοίμισε απογοητευμένους.

Κυριολεκτώ: Είδα κάποιους σήμερα το πρωί που μου είπαν ότι μετά το α’ ημίχρονο πήγαν για ύπνο. Κάποιος χτες, στην παρέα που βλέπαμε το ματς, είπε «θα σηκωθεί ο Σόκρατες και θα τους κυνηγάει!» Κάποιος άλλος θυμήθηκε ότι το 1982 η Βραζιλία έπαιζε τέτοια μπάλα, ώστε όταν αποκλείστηκε από την Ιταλία, κοινός φίλος είπε: «νιώθω ότι δεν έχει νόημα πια η ζωή!!!»

Τι συνέβη εν τω μεταξύ, τι ποτάμι γεγονότων κύλησε;

Σίγουρα μπορεί να επικαλεστεί κανείς πολλά: ότι ας πούμε-συν το χρόνω-οι Βραζιλιάνοι έχουν γίνει πιο «τακτικιστές», ότι με τις υποχρεώσεις και το βαρύ πρόγραμμα που έχουν όλο το χρόνο οι παίκτες, είναι λογικό η απόδοσή τους να κάμπτεται, ότι τα συμβόλαια που τους δένουν είναι πιο βαριά από τις υποχρεώσεις τους. Ότι στο κάτω-κάτω η ουσία επιβραβεύεται.

Για έναν ποδοσφαιρόφιλο και όχι ειδήμονα, όλα αυτά είναι πιθανά και πειστικά αίτια. Και σταματώ εδώ, έχοντας καταγράψει τις εντυπώσεις μου για το χτεσινό πρώτο παιγνίδι του εφετινού Μουντιάλ, αντιγράφοντας την ατάκα ενός φίλου:

«Η Βραζιλία πλέον είναι σαν το σοσιαλισμό: τον αγαπάμε, αλλά δεν υπάρχει…»

Προσθήκη σχολίου