Η τέχνη του εφικτού και η τέχνη της κατσαρόλας

Γράφει ο 
Απόψεις Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012 22:27

Λένε ότι «πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού». Το εφικτό όμως δεν χρειάζεται τέχνη. Τέχνη χρειάζεται το ανέφικτο. Γι’ αυτό και η πολιτική δεν είναι τέχνη. Η τέχνη όμως είναι πολιτική.

 Μπορεί όμως να είναι και Πολίτικη οπότε έχει συνήθως κανονάκι, βιολί αλλά και μπόλικα μπαχαρικά.

Αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός ότι το άσμα «Κατσαρόλα» θεωρήθηκε πολιτικό τραγούδι που θα εξέφραζε τάχα τους «αγανακτισμένους» της πλατείας.

Βέβαια οι μεγάλες στιγμές αυτού του τόπου (1821, Αλβανικό έπος και Αντίσταση, Αντιδικτατορικός αγώνας) γέννησαν σημαντικά δείγματα πολιτικής τέχνης με επίκεντρο την λαϊκοτέρα όλων: το τραγούδι. Εξέχουσα θέση σ’ αυτό το πολιτικό τραγούδι είχε αυτό που καλούσε σε εξέγερση κι αγώνα.

Ο Θούριος του Ρήγα (ως πότε παλικάρια κλπ), «Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους…», «Πάλης ξεκίνημα νέοι αγώνες…», «Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς…» κ.λπ.

Η «Κατσαρόλα» όμως, όπου δεν είναι «τρεις λαλούν και δυο χορεύουν» (π.χ. «…ορφανά σκυλιά/ψάχνουνε τροφή/στην ανασκαφή/που την ξεπουλάνε…»), δεν καλεί σε εξέγερση αλλά μάλλον σε ταβέρνα με λαϊκό πρόγραμμα:

Βάλε κατσαρόλα
Φίλε μου ξεκόλλα
Πες και στα παιδιά
Νάρθουν μια βραδιά
Να τα σπάσουν όλα

Μετά απ’ αυτό το άσμα, το πρόγραμμα θα μπορούσε να συνεχίζεται με διασκευές παλιότερων πολιτικών τινών σαν αυτά που αναφέρω παραπάνω:

«Ως πότε παλικάρια/θα τρώμε καθιστοί/κεφτέδες, μελιτζάνες/τη γίδα τη βραστή» ή
«Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους να χωνέψουμε» κι ακόμα
«Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς κι ο μουσακάς δεν φτάνει»


Ύστερα βέβαια υπάρχει και το άλλο άσμα με τον πιο προφανή τίτλο «Πλατεία» που λέει:
Κι αν βάζουν σύρτες στις ψυχές μας, στο στόμα μας ταινία,
Υπάρχουν πεζοδρόμια, υπάρχει κι η πλατεία..
Κι ανήφορο μας λένε και κατήφορο,
κανείς τους δεν μας λέει για ίσιους δρόμους,
Ίσως όμως πρόκειται απλά για διαμαρτυρία εναντίον του δημάρχου οπότε μην το αδικώ…
Είναι κι άλλα βέβαια, υποψιάζομαι όμως και πιο πολύ το εύχομαι, σε κάποια συρτάρια να υπάρχουν και κάποια πραγματικά πολιτικά τραγούδια που καταγράφουν (ή προσπαθούν έστω) την εποχή που ζούμε.


Τα συμπεράσματα αναπόφευκτα, όταν προσπαθείς να κάνεις ένα «σουξεδιάρικο» τραγούδι «πολιτικό» (ή και το αντίστροφο) είναι σαν να ανεβάζεις αρχαία τραγωδία σαν hip hop όπερα (μην βάζω ιδέες τώρα, ε…) όπου ο χορός και οι υποκριτές «απαγγέλουν» τα ελληνικά σαν να ξερνούν όπως κάνουν πολλοί ντόπιοι αστέρες του είδους, παριστάνοντας τους African-Greeks (κατά το African-Americans).

Αλλά έτσι είναι τελικά. Εάν η έκρηξη προέρχεται από μπαρούτι, η περιοχή ολάκερη ταρακουνιέται και ο αέρας γύρω μυρίζει αλλιώς. Από το «μπαμ» όμως μιας φουσκωμένης με αέρα κοπανιστό χαρτοσακούλας τι να περιμένει κανείς;
Κι ο νοών νοείτω!

Προσθήκη σχολίου