Σφάλμα
  • JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 76

Και τώρα; Τι θα γένουμε, χωρίς βαρβάρους;

Γράφτηκε από 
Απόψεις Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015 17:05
Και τώρα; Τι θα γένουμε, χωρίς βαρβάρους;

«Ηλεκτρική καρέκλα» ο πάγκος της Εθνικής. Πριν λίγους μήνες «εκτελέστηκε» ο Κλαούντιο Ρανιέρι, σημερινό «θύμα» ο Σέρχιο Μαρκαριάν. Και τώρα τι; Ας περάσει ο επόμενος;

Γράφει ο Δημόκριτος Παπαλεξόπουλος

Ο Αϊνστάιν είχε πει ότι το να επαναλαμβάνεις το ίδιο πράγμα περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα, αποτελεί δείγμα παράνοιας. Σαφώς κανείς δε θα διαφωνήσει σχετικά με την ολοκληρωτική αποτυχία και αστοχία της επιλογής Ρανιέρι. Ένας «πολίτης του κόσμου» , κλήθηκε να μετατραπεί σε κρίκο μιας επιτυχημένης αλυσίδας που πήγε να δημιουργηθεί με τους Ομοσπονδιακούς προπονητές, καθώς τον «βασιλιά» του έπους της Πορτογαλίας,  Όττο, διαδέχθηκε ο επίσης επιτυχημένος Σάντος, ο οποίος οδήγησε το καράβι στα μέχρι πρότινος «τρομακτικά» νερά του Μουντιάλ, και λίγο έλειψε να το βγάλει στο λιμάνι του ποδοσφαιρικού … Ελ Ντοράντο! Ενδεχομένως κάπου εκεί να κολλάει ο … τυχοδιώκτης Ρανιέρι, ο οποίος έχοντας οικοδομήσει μια σεβαστή περιουσία από … αποζημιώσεις ομάδων που τον απέλυαν, «μυρίστηκε» ψητό, στην αφελώς σκεπτόμενη ΕΠΟ , η οποία προσέφερε γη και ύδωρ σε εκείνον που θα της εξασφάλιζε την ομαλή μετάβαση στην επόμενη ημέρα.

Το πλούσιο σε εργοδότες-κράχτες, πλην όμως, φτωχό σε επιτυχίες, βιογραφικό του Ιταλού, «γυάλισε» στους ιθύνοντες την ΕΠΟ, οι οποίοι έσπευσαν να τον κλείσουν. Με την ίδια βιασύνη, λίγους μήνες μετά έσπευδαν να καταβάλλουν την αποζημίωση ύψους 1,5 εκατ. ευρώ ώστε να απαλλαγούν από τον κοσμοπολίτικο αέρα του «Κλαύδιου»…

Εντάξει ο Ρανιέρι, αλλά ο Μαρκαριάν; Ήταν και αυτός άστοχη επιλογή; Δυστυχώς, η ζωή και φυσικά ο αθλητισμός διέπεται από το θέσφατο «το αποτέλεσμα μετράει». Ο Μαρκαριάν είχε το πλεονέκτημα του μετρημένου ξένου προπονητή, ο οποίος διαθέτοντας την εμπειρία του ελληνικού ποδοσφαίρου, έχοντας διατελέσει προπονητής του Παναθηναϊκού, αλλά και του Ηρακλή, θα μπορούσε να «κουμπώσει» στην ελληνική νοοτροπία δίχως το απαιτούμενο διάστημα προσαρμογής. Και ποια ελληνική νοοτροπία θα πει κανείς, όταν οι Έλληνες ποδοσφαιριστές έχουν μετατραπεί σε ζωντανά έργα της τέχνης του τατουάζ και έχουν απωλέσει κάθε έννοια συνοχής και συνεκτικότητας;…

  Παράλληλα, η ΕΠΟ πόνταρε στο απόσταγμα της εμπειρίας του 71χρονου τεχνικού που από το 1983 προπονεί ομάδες σε Παραγουάη, Ελλάδα, Μεξικό και Χιλή, ενώ έχει διατελέσει Ομοσπονδιακός στο Περού. Άμαθοι, όμως, οι Έλληνες διεθνείς και το απόσταγμα τούς … μέθυσε ένα απόγευμα του Ιούνη στα νησιά Φερόε…

Οι επιλογές του «μεσογειακού» Ρανιέρι και του «ελληνοποιημένου» Μαρκαριάν, ενδεχομένως να βροντοφωνάζουν αυτό που δεν ψιθυρίζει καν η ΕΠΟ, ήτοι ότι η ελληνική ομάδα θέλει γηγενή προπονητή. Ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, δεν πρέπει να έρθει "αμπαλαρισμένος" με τη συσκευασία του αναλώσιμου.

Πολλοί θα διαφωνήσουν, τόσο ως προς τις διαθέσιμες επιλογές, όσο και ως προς την ορθότητα ενός τέτοιου σκεπτικού. Δουλειά μας δεν είναι να προβούμε σε ονοματολογία, ωστόσο φαντάζει ακραίο το σενάριο η χώρα να μη διαθέτει έστω έναν τεχνικό ο οποίος και μπορεί και θέλει να ηγηθεί της προσπάθειας της … παλινόρθωσης.

Όσον αφορά το σκεπτικό, ένας ξένος προπονητής δεν μπορεί αυτή τη στιγμή να προσφέρει το κάτι παραπάνω στο ήδη διαμορφωμένο σύνολο της Εθνικής και τις δεδομένες επιλογές παικτών.  Ούτε ο «Έλληνας Μέσι» δύναται να βρεθεί μονομιάς σήμερα, ούτε ο Μήτρογλου ξαφνικά να τρέχει σαν κατοστάρης στην άμυνα και ο Σταφυλίδης να γίνει Ρομπέρτο Κάρλος. Αυτό που μπορεί να κατορθώσει ένας γηγενής προπονητής, είναι να … ψάξει το χαμένο φρόνημα που οι Έλληνες παίκτες κατάφεραν επιμελώς να κρύψουν σε κάποια αραχνιασμένη γωνία του φιλότιμού τους, να το ξεσκονίσει και να τους το παρουσιάσει εκ νέου, στην κραταιά μορφή που το διατηρούσαν για χρόνια οι παλιοσειρές που οδήγησαν την Εθνική στην κορυφαία της στιγμή το 2004 και πλέον αποτελούν «περασμένα μεγαλεία».

Που η διήγησή τους θα οδηγεί σε κλάμα γοερό, όχι μόνο για μια ή δύο χαμένες μεγάλες διοργανώσεις, το οποίο αποτελεί ήσσονος σημασίας ζήτημα, αλλά για το μείζον διακύβευμα, εάν αυτό χαθεί. Αυτό που πλέον αποτελεί υπαρκτή απειλή είναι ο κίνδυνος να χαθεί στα τάρταρα της ανυποληψίας η νέα φουρνιά παικτών. Στον μεσοβραχυπρόθεσμο ορίζοντα πρέπει να εξασφαλιστεί,  πως τα «next things» του ελληνικού ποδοσφαίρου – είτε αυτά είναι big, είτε small, όπως και να ‘χει, αυτά έχουμε- θα εισαχθούν σε ένα σύστημα υγιές και κραταιό, και όχι μίζερο και φιλάσθενο όπως παρουσιάζεται το σημερινό.

Αυτό που πρέπει να διασφαλίσει η ΕΠΟ είναι πως ο Σταφυλίδης, ο Καρέλης, ο Μάνταλος και τα υπόλοιπα παιδιά, δε θα «καούν» σε μια Εθνική-καμίνι της νέας γενιάς, αλλά θα «ψηθούν» ομαλά μέσα στα σπλάχνα του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος. Και πως αλλιώς, μπορεί να επιτευχθεί το παραπάνω, εάν ο νέος προπονητής δεν «πονά» μαζί με τη γαλανόλευκη και αυτά τα παιδιά, αν δηλαδή δεν είναι Έλληνας;

Υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει να γίνει και η επιλογή του νέου προπονητή, εάν τελικά ο Μαρκαριάν παραμείνει αμετακίνητος στην επιλογή του να αποχωρήσει. Όπως και να ‘χει, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε πως ο αποκλεισμός από την τελική φάση του επόμενου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος που συντελέστηκε με …κόκκινο το ελληνικό μάγουλο εξαιτίας των χαστουκιών από τα νησιά Φερόε, σηματοδοτεί το τέλος μιας πορείας. Συνεπώς, άγχος ώστε να περισώσουμε τα παλιά δεν υπάρχει· μόνο προσοχή ώστε να οικοδομηθεί εκ νέου μια καινούρια πορεία που θα έχει το βασικό στοιχείο για να πετύχει, που δεν είναι άλλο από τις γερές βάσεις εξαρχής. Και όπου βάσεις βάλτε τη νέα γενιά Ελλήνων παικτών που πρέπει να υποστηριχθεί και να διασωθεί, πάση θυσία…

Προσθήκη σχολίου