Σφάλμα
  • JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 76

Αν όχι για εμάς, τουλάχιστον για την κακόμοιρη γυναίκα του Καίσαρα…

Γράφτηκε από 
Απόψεις Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015 17:20
Αν όχι για εμάς, τουλάχιστον για την κακόμοιρη γυναίκα του Καίσαρα…

Και ξεκίνησε η παραφιλολογία γύρω από τη διαιτησία του Ορσάτο στο Περιστέρι και όλο περισσότερο πλανάται, αυτό που πολλοί υποπτεύονται και λίγοι παραδέχονται, απαρνούμενοι κάθε προϊόν συνωμοσιολογίας… Τι είναι η ΟΥΕΦΑ, άραγε, τίμια και συκοφαντημένη ή μήπως τα γεγονότα, μεταφραζόμενα, δίνουν άλλη εικόνα;

Γράφει ο Δημόκριτος Παπαλεξόπουλος

Κάποτε, ο Ιούλιος Καίσαρας αποφάσισε να χωρίσει τη γυναίκα του, προκειμένου να παντρευτεί την κόρη του Πομπήιου, εξασφαλίζοντας μια συμμαχία μαζί του. Αυτό που σκαρφίστηκε προκειμένου να απαλλαγεί από τον ανεπιθύμητο πλέον, γάμο, ήταν να τρυπώσει έναν άντρα στα γυναικεία δωμάτια του παλατιού. Η μοιραία ανακάλυψη αυτού του άνδρα αργότερα, «ανάγκαζε» τον Καίσαρα να ζητήσει διαζύγιο.

Η γυναίκα του ωστόσο, ούσα ξιοπρεπής  και πιστή, υπεραμύνθηκε της θέσης της στο δικαστήριο, αρνούμενη τις κατηγορίες προς το πρόσωπό της, έπεισε το δικαστήριο το οποίο απεφάνθη: «Η γυναίκα του Καίσαρα είναι τίμια».

Φυσικά, ο Καίσαρας δε θα άφηνε την πολυπόθητη συμμαχία με τον Πομπήιο να πάει χαμένη, εμμένοντας στη θέση του για διαζύγιο, προβάλλοντας το εκπληκτικό : «Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται».

Κανείς δε θέλει να πιστέψει, ότι η ΟΥΕΦΑ και τα όργανά της δεν είναι τίμια, πόσο μάλλον ότι είναι τόσο αφελή, ώστε να παρουσιάζονται και ως «άτιμα»…

Για την προοικονομία, ωστόσο της συζήτησης, πρέπει να προχωρήσουμε  όλοι σε μια παραδοχή. Όσο και αν μας σοκάρει, το ποδόσφαιρο δεν είναι πλέον, απλώς ένα άθλημα. Αυτό που διοργανώνεται εντός των τεσσάρων  γραμμών δεν είναι η μετενσάρκωση του παιδικού ονείρου ενός πιτσιρικά που κλωτσά ξυπόλυτος έναν μπόγο κουρελιών που θυμίζει μπάλα, σε μια φτωχοφαβέλα. Δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι στο οποίο ο καλύτερος θα κερδίσει . Και φυσικά, δεν διακυβεύονται μόνο τα συναισθήματα αδικίας που ζώνουν τον ποδοσφαιριστή, ο οποίος πιστεύει πως αδικήθηκε…

Το ποδόσφαιρο είναι πλέον ο λογαριασμός στον οποίο χορηγοί, διαφημιστές και επενδυτές θα εμπιστευθούν το διόλου ευκαταφρόνητο κομπόδεμά τους. Εταιρείες και επιχειρήσεις από τις ΗΠΑ μέχρι την Ινδονησία θα διαφημιστούν στις πινακίδες των σταδίων, πληρώνοντας αδρά για κάθε τετραγωνικό στο οποίο θα αναβοσβήνει το “logo” τους , ενώ πληθώρα μεγιστάνων θα επιλέξει το άθλημα αυτό, είτε για την απλή επένδυση των εκατομμυρίων, είτε για το «άνοιγμα» και την προβολή τους στο ευρύ κοινό, με τους απώτερους σκοπούς να ποικίλλουν. Ο Μπερλουσκόνι από πρόεδρος της Μίλαν κατέληξε Πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας, συνεπώς τα όποια παραπάνω -γραπτά- λόγια, είναι περιττά.

Οι ιδιοκτήτες λοιπόν, των κεφαλαίων, επιθυμούν την καλύτερη δυνατή προβολή των προϊόντων τους. Και φυσικά, πέρα από τον άρτιο σχεδιασμό των διοργανώσεων, δεν δύνανται να απαιτήσουν τίποτε άλλο από διοργανώτριες ομοσπονδίες, όπως η ΟΥΕΦΑ, πόσο μάλλον ποιες ομάδες θα περάσουν…

Ας αναλογιστούμε όμως… Στα εσωτερικά των γραφείων της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου δεν υπάρχει καμία προτίμηση όσων αφορά τις ομάδες που θα συμμετέχουν στα διάφορα τουρνουά; Κανείς δε θα προτιμούσε την απαστράπτουσα, ούσα πασπαλισμένη από τη χρυσόσκονη αστέρων όπως ο Φαν Πέρσι και ο Νάνι, Φενέρμπαχτσε, από τον βραχύβιο στα ευρωπαϊκά Κύπελλα , Ατρόμητο;

Το θέμα είναι καθαρά επιχειρηματικό. Μετά την προ ολίγων μηνών συνεδρίαση της εκτελεστικής επιτροπής της ΟΥΕΦΑ, ο γενικός διευθυντής της , Τζιάνι Ινφαντίνο, ανακοίνωσε ότι οι 32 ομάδες που θα συμμετέχουν στους ομίλους του Champions League θα μοιραστούν το ποσό των 1.2 δισεκατομμυρίων ευρώ, την ώρα που το αντίστοιχο ποσό τη φετινή σεζόν άγγιζε τα 900 εκατομμύρια ευρώ.

H αύξηση είναι ακόμη μεγαλύτερη στο Europa League, καθώς από τα ταμεία της UEFA δεν θα βγουν 232 εκατομμύρια ευρώ όπως συνήθως αλλά 380, ενώ ο νικητής θα λαμβάνει περίπου 10.000.000 μόνο για τον τελικό. Όλα αυτά θα ισχύσουν για την επόμενη τριετία.

Με τα τωρινά δεδομένα κάθε ομάδα που συμμετέχει στην κορυφαία ποδοσφαιρική γιορτή της Ευρώπης λαμβάνει το λιγότερο 8,6 εκατομμύρια ευρώ, χωρίς να υπολογίζονται τα μπόνους όπως τα έσοδα από τα τηλεοπτικά, τα αποτελέσματα και τα πριμ πρόκρισης.

Από πού προέρχονται όμως, τα παραπάνω χρήματα; Αφενός από τους ζάμπλουτους χορηγούς που επιθυμούν τη διαφήμιση των προϊόντων τους στα 400 εκατ. ζευγάρια μάτια που παρακολούθησαν τον τελικό του Βερολίνου ανάμεσα σε Μπαρτσελόνα και Γιουβέντους, από 200 χώρες και αφετέρου από τον τελικό καταναλωτή, τον καθένα από εμάς. Συνεπώς, είναι τόσο παράλογο οι ιθύνοντες να εύχονται ενδόμυχα, το προϊόν που προσφέρεται στον θεατή και κοστίζει τα προαναφερθέντα δισεκατομμύρια, να είναι το καλύτερο δυνατό, ακόμα και αν αυτό σημαίνει σύγκρουση με αυτό που όλοι μας αναφωνούμε πριν τη σέντρα κάθε αγώνα, δηλαδή «ας νικήσει ο καλύτερος»;

Άλλωστε, στην ΟΥΕΦΑ δεν κοστίζει τίποτα παραπάνω μια πρόκριση της Φενέρμπαχτσε αντί του Ατρομήτου, πέρα από τις μουρμούρες του αναβράζοντος από εχθές το βράδυ, Περιστερίου. Τα ποσά που προορίζονται για κάθε ομάδα είναι ίδια, συνεπώς, το προϊόν δύναται να αναβαθμιστεί, με μηδέν κόστος. Σκεφτείτε τι από τα δύο θα διάλεγε να τοποθετήσει ένας εστιάτορας στο μενού του, αν το ταρτάρ σολωμού με σος από φινόκιο, του κόστιζε το ίδιο με τον … τραχανά! Για να μην παρεξηγηθούμε, κάθε άλλο, παρά με το … θρεπτικό ζυμαρικό θύμιζε η ομάδα του Γρηγορίου, που απογύμνωσε την όποια τακτική –ποια;- της μηχανής εκατομμυρίων του Περέιρα.

Σαφείς εντολές σφαγής, πιθανότατα δεν υπάρχουν. Οι ευχές και τα «θέλω» όμως ενός ολόκληρου συστήματος το οποίο διαχειρίζεται δισεκατομμύρια κάθε σεζόν, είναι ο αόρατος μαριονετοπαίχτης που με το σπάγγο του απέτρεψε το χέρι του Ορσάτο να τοποθετήσει τη σφυρίχτρα του στο στόμα και το χέρι στην κωλότσεπη για να βγάλει την κάρτα, στο τράβηγμα της φανέλας του Μαρσελίνιο από τον Ερκίν, όπως επίσης και στο σπρώξιμο του Φαν Πέρσι. Έστω και χωρίς πλήρη συναίσθηση της κίνησής του, έστω και υποσυνείδητα, ο Ιταλός ρέφερι έγινε η μαριονέτα που προάσπισε την ομάδα την οποία ενδόμυχα υποστηρίζουν οι εργοδότες του.

Φυσικά, είναι στο χέρι των ελληνικών ομάδων να μετατραπούν σε επιθυμία των όσων χειρίζονται τις τύχες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Αστέρας Τρίπολης και Ατρόμητος κάνουν, έστω με τα κοντά τους ευρωπαϊκά πόδια, μικρά βήματα στη σωστή κατεύθυνση. Όσο όμως ο Ολυμπιακός σταματά τις προσπάθειές του κάθε Δεκέμβρη, ακόμα κι αν στη συνέχεια έχει να αντιμετωπίσει την άσημη Ντνίπρο, και ο Παναθηναϊκός δεν έχει δεδομένη τη νίκη και την πρόκριση απέναντι σε … κάποια Καμπάλα η οποία μετρά μόλις μια δεκαετία ζωής, δεν μπορύμε να ζητάμε πολλά.

Η μόνη λύση για τους ελληνικούς συλλόγους, είναι να εξασφαλίσουν την κραταιά παρουσία τους, πρωτίστως στη συνείδηση των εμπλεκομένων με τον ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Αυτό που κατορθώνει να «αγοράσει» η εκάστοτε Φενέρμπαχτσε με τα δεκάδες εκατομμύρια τουρκικές λίρες, οι  ομάδες μας οφείλουν να το κατακτήσουν με οργάνωση και σοβαρότητα, και όχι με τραγικές εμφανίσεις που συνοδεύονται από το μότο «ό,τι είναι να ‘ρθει, θε να ‘ρθει», όπως η χθεσινή των «πρασίνων» στο Αζερμπαϊτζάν.

Και τότε ο εκάστοτε «Καίσαρας» Ορσάτο, δε θα δύναται με ελαφρά τη καρδία να κάνει την ΟΥΕΦΑ να φαίνεται άτιμη, όσο και αν συμπεριφέρεται ως τέτοια στα εσωτερικά της δώματα…

Προσθήκη σχολίου

1 σχόλιο