Μείναμε με το καλύτερο ρόστερ στο χέρι...

Γράφει ο 
Απόψεις Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2015 23:07

Τι να το κάνεις το πλήρες ρόστερ όταν η Ισπανία με τόσες ελλείψεις σε πετάει πάλι έξω. Όταν ένας παίκτης, σου κάνει τον βίο αβίωτο, χωρίς να μπορείς να τον σταματήσεις, παρά την δουλειά που υποτίθεται έχεις κάνει για τον σκοπό αυτό. Από όποια σκοπιά και να το δεί κανείς, μιλάμε για τρανταχτή αποτυχία.

Όχι βέβαια ότι είναι κάτι απροσδόκητο όταν παίζεις με την Ισπανία αλλά οπωσδήποτε για έναν αποκλεισμό που στοιχίζει και πληγώνει ανεπανόρθωτα το γόητρο της επίσημης αγαπημένης.

 Χάσαμε άδοξα και μέχρι ενός σημείου απροσδόκητα. Αναφέρομαι κυρίως στα λάθη των τελευταίων λεπτών και την ανεξήγητη ολιγωρία του κόουτς Κατσικάρη να φρεσκάρει την πεντάδα του αφήνοντας τους ίδιους παίκτες στο παρκέ. Τι διάολο λέγαμε πως έχουμε το πιο πλήρες ρόστερ όλων των εποχών αφού την κρίσιμη ώρα δεν το αξιοποιήσαμε. Τώρα βεβαίως γινόμαστε όλοι μετά Χριστόν προφήτες αλλά η ουσία παραμένει.

 Εδώ και έξι χρόνια η επιτυχία αγνοείται. Καλά είναι να τα χώνουμε στην Εθνική ποδοσφαίρου κάθε φορά που τα κάνει μούσκεμα αλλά όταν αποτυγχάνει η εθνική μπάσκετ πρέπει να της επιφυλασσουμε ανάλογη αντιμετώπιση. Εδώ μιλάμε ότι ένας παίκτης μας πήρε και μας σήκωσε. Οτι τον αφήσαμε μέσα σε ολόκληρο το ματς χωρίς να τον φθείρουμε με φάουλ. Τα αγωνιστικά πλάνα του Κατσικάρη όποια κι αν ήταν αυτά δεν μπόρεσαν να μας βγάλουν στο ξέφωτο.

Τα δικά μας δυνατά χαρτιά δεν μπόρεσαν να πάρουν πάνω τους το παιχνίδι. Ο Αντεντοκούμπο φάνηκε να το παλεύει περισσότερο από όλους αλλά τα βήματα σε δυο φάσεις στάθηκαν τελικά μοιραία για την εθνική.  

 

Μείναμε εκτός τετράδας αλλά το χειρότερα θα είναι να μείνουμε στη συνέχεια και εκτός Ολυμπιακών Αγώνων. Δυο αποτυχίες σε μια διοργάνωση είναι κάτι που δεν αντέχεται. Και η κλάψα για την διαιτησία επίσης.

Προσθήκη σχολίου