Τότε: ''Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία'' - Σήμερα: ''Σπίτι, Παιδεία, Εργασία''...

Γράφει ο 
Απόψεις Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015 20:11

Τότε, τα παιδιά μέσα στο Πολυτεχνείο, υπερασπιζόμενα την ελευθερία και το δίκιο ενός ολόκληρου ταπεινομένου, μα αξιοπρεπούς λαού, τραγουδούσαν τον Εθνικό μας ύμνο. Σήμερα, 42 χρόνια μετά, οι υπουργοί μας ανακοίνωναν πόσα σπίτια θα σωθούν, πόσα δάνεια θα πληρωθούν, με βάση τη... μεγαλοθυμία των δανειστών μας. Πατρίδα μου έρμη...

Δεν είναι οι θύμισες, η ρίγη που σε διαπερνά, μπροστά στα σκουριασμένα πιά κάγκελα.

Δεν είναι το αίμα που χύθηκε, κάποιων που ποτέ δεν τους έγραψε η ιστορία.

Δεν είναι που νικήθηκε ο φασισμός και έπεσε η χούντα, από ένα αυθόρμητο κίνημα παιδιών-φοιτητών.

Δεν είναι που η νεογέννητη Δημοκρατία του 1974, δεν μπόρεσε να κατοχυρώσει σε στέρεες βάσεις, τις αξίες δημοκρατικής λειτουργίας Πολιτείας και θεσμών της, ώστε να αντέξουν στο χρόνο, καθώς κυριάρχησε στη συνέχεια η διαλυτική ''κομματική δημοκρατία''.

Δεν είναι που η χώρα μου, όχι μόνον δεν έβαλε σε τάξη τα οικονομικά της, αλλά όλες οι κυβερνήσεις από τότε μέχρι και σήμερα, εξυπηρέτησαν μόνον τα συμφέροντα των ολίγων, σε βάρος των δημόσιων εσόδων και στη συνέχεια κυνηγούσαν τον έλληνα πολίτη, μέσω της άμεσης και έμμεσης φορολογίας, για να εμφανίσουν κάποια έσοδα.

Είναι που, ανήμερα της μνήνης της θυσίας και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, δύο υπουργοί της αριστερής κυβέρνησης ανακοινώνουν τα μέτρα για τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, που ουσιαστικά τους (μας) επέβαλαν οι δανειστές, προκειμένου να μας δώσουν τη δόση μας...

Eίναι που τόσα χρόνια θυσιών της συντριπτικής πλειοψηφίας των ελλήνων πολιτών, πήγαν κυριολεκτικά χαμένες, αν και η σωστή μετάφραση είναι ότι πήγαν σε κάποιες τσέπες ολίγων επιτήδειων, που είχαν το... χάρισμα να βρίσκονται, όχι μόνο πολύ κοντά στα κέντρα αποφάσεων και εξουσίας, αλλά ουσιαστικά, να υπαγορεύουν αυτοί το είδος και τον τρόπο της εξουσίας και το τι αποφασίζει κάθε φορά, η εκλεγμένη κυβέρνηση...

Είναι που η χώρα μου, βρίσκεται καταχρεωμένη και χωρίς απτή ελπίδα καλύτερων ημερών, καθώς οι δανειστές μας - οι οποίοι πήραν το ιδιωτικό χρέος και το έκαναν κρατικό, προκειμένου να μην υπάρχει καμία περίπτωση να αθετήσεις το χρέος, γιατί θα σου κόψουν τη δόση, εσένα του ''ναρκομανή'', που πίστεψες πολλούς μέχρι σήμερα, επί 42 ολόκληρα χρόνια και στο τέλος βρίσκεσαι καταχρεωμένος, άνεργος, φτωχός, ανήμπορος - γιατί έτσι δεν θα μπορείς να αντιδράσεις σε όσα (τρομακτικά) μελλούμενα σου ετοιμάζουν. Με όπιο πάντα την επόμενη δόση, με εθισμένες κυβερνήσεις και συνειδήσεις...

Είναι που στην πατρίδα μου, δεν βλέπω και πικραίνομαι και αγανακτώ, καμμία δύναμη, κοινωνική, εργαζομένων, πολιτική, κανένα φως στον προσιτό ορίζοντα - πέραν των απέλπιδων και συνήθως νεαρής ηλικίας αντιδρούντων, με βόμβες και φόνους, που τρέφουν δυστυχώς περισσότερο την αντίδραση και καθηλώνουν στους καναπέδες και τους υγιώς σκεπτόμενους - που να πιστοποιεί και να επιβεβαιώνει ότι:

Όταν φτάνεις στα κατώτερα στρώματα μιζέριας, φτώχειας, αναξιοπρέπειας και απελπισίας, τότε ΣΗΚΩΝΕΣΑΙ, αφήνεις το αρρωστημένο εγώ σου και αρχίζεις να δημιουργείς, από τα πιό μικρά, μέχρι τα πιό μεγάλα.

Αλλά, όχι μόνος σου, όσο κι αν σε προδώσαν οι πολλοί, μέσα από οργανωμένα σχήματα. Πρέπει, είναι ανάγκη, να βρείς τα πατήματα.

Αλλοιώς θα σε λιώσουν κι άλλο.

Κι εσένα.

Και τα παιδιά σου.

Και τα εγγόνια σου.

Μία χρόνια υποθήκη όλα και όλοι.

Κι όμως, ανήμπορος ή άβουλος ή απελπισμένος ή προδομένος, άνεργος ή με ένα επίδομα, κάθεσαι και παρακολουθείς ακόμα μία ''επέτειο''...

Σα να επαιτείς, να κάνουν κάτι οι άλλοι για σένα. Και εσύ, κάποια στιγμή και αφού ''σιγουρευτείς'' ότι αλλάζει κάτι, τότε να συνταχθείς, μπας και πάρεις κάτι από την ποθητή ''μοιρασιά''...

Τι κρίμα, τι οργή, που όσο ο ιστός γύρω μας πυκνώνει, χάνεται κι άλλο το κουράγιο, η επιβίωση σήμερα και αύριο, ακόμα κι όταν μας πυροβολούν ανελέητα και μας υφαίνουν στενότερα ''κουστούμια'', άλλο τόσο κρυβόμαστε στο καβούκι μας - το ανεξόφλητο σπίτι μας.

Μα, τώρα κινδυνεύει και αυτό άμεσα, δεν ανήκεις στην κατηγορία αυτών που έχουν και δεν πληρώνουν και το σύστημα τους εξωμοιώνει με σένα, γιατί έτσι το έχτισαν ''καλοί μαστόροι και μαθητάδες τους'', εδώ και δεκαετίες.

Τώρα, σε λίγο χρόνο, όχι και τόσο μακρινό, θα φτιάχνεις μόνος σου έλληνα συνθήματα, κάτι παρόμοιο σαν κι αυτό που άκουσα από μία ομάδα διαδηλωτών σήμερα στην πορεία, να αλλάζουν το ''Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία'' της 17ης του Νοέμβρη του 1973, σε ''Σπίτι, Παιδεία, Εργασία'' το 2015.

 

 

 

 

 

Προσθήκη σχολίου

1 σχόλιο