ΕΒΖ: Η πικρή της ιστορία και το ζοφερό της μέλλον

Γράφει ο 
Απόψεις Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016 23:19

Η κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει τα τελευταία χρόνια, η κάποτε ακμάζουσα Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, αποτελεί ένα από τα χειρότερα παραδείγματα διοίκησης κρατικής επιχείρησης, πάνω στο πτώμα της οποίας χτίστηκαν και καριέρες και περιουσίες, με άμεση εδώ την ευθύνη και των κυβερνητικών πολιτικών περιορισμού της παραγωγής της, κατ΄επιταγήν των Βρυξελλών...

 Αφορμή για το σημερινό σχόλιο, στάθηκε η επίσκεψη του Γενικού Γραμματέα Βιομηχανίας, Στρατή Ζαφείρη, στη Θεσσαλονίκη και οι συζητήσεις που είχε με την διοίκηση της εταιρείας, αλλά και με τους παραγωγούς της Β. Ελλάδας, κυρίως της Κ.Μακεδονίας.

Ο κ.Ζαφείρης δήλωσε ότι η κατάσταση της ΕΒΖ είναι ''δύσκολη, αλλά αναστρέψιμη''. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει - και μακάρι να υπάρχει - κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο, άλλης μίας σωτηρίας της πολύπαθης εταιρείας. Αλλά η κατάσταση, αγαπητέ κ. Γενικέ, είναι τραγική και νομίζω το γνωρίζετε.

Τα ερωτήματα πολλά και μέχρι στιγμής αναπάντητα:

___  Πως θα χρηματοδοτηθεί το όποιο σχέδιο στήριξης της ΕΒΖ; Οι τράπεζες αρνούνται, όπως θα δείτε και παρακάτω, ενώ μόνον οι ληξιπρόθεσμες οφειλές δανείων ανέρχονται σε 145 εκατ. ευρώ, 8 εκατ. είναι οι παλιές οφειλές στους τευτλοπαραγωγούς και γύρω στα 10 εκατ. ευρώ οι οφειλές σε ΔΕΚΟ.

___  Ποιός θα εγγυηθεί την πληρωμή των παραγωγών, αν πράγματι αυτοί πεισθούν και καλλιεργήσουν και τα 250.000-300.000 στρέμματα, ώστε να πέσει το μέσο κόστος τιμολογίου, σε προσιτά επίπεδα, πέριξ των 250-300 ευρώ ο τόνος;

___  Με το θέμα διορισμού νέας διοίκησης, υπάρχει κάποια σκέψη, ή, θα παραταθεί και πάλι η λήξασα εδώ και δύο περίπου μήνες θητεία της, χωρίς βεβαίως καμία νομική κάλυψη των ενέργειών της; Και με το σπάσιμο των πολυετών στεγανών, που ζημιώμουν κατάφωρα την επιχείρηση, κάποιος τέλος πάντων πρέπει να ασχοληθεί...

___  Άφησα τελευταίο το θέμα του μακροπρόθεσμου ορίζοντα της επιχείρησης και της ελληνικής τευτλοκαλλιέργειας - παραγωγής ζάχαρης:

Κεφάλαια από Ελλάδα, δεν πρόκειται να στραφούν επενδυτικά προς αυτή την κατεύθυνση, παρά μόνον αν τους εγγυηθεί η κυβέρνηση, τουλάχιστον μία πενταετή περίοδο ''φορολογικής ασυλίας'' και αν τους εκχωρήσει σημαντικό πακέτο μετοχών, έστω σε συμβολική τιμή αρχικά και με ένα ορισμένο από τώρα τίμημα, μετά την πενταετία. Ταυτόχρονα, να τους εξασφαλίσει και μία άδεια παραγωγής ενέργειας, ώστε και τα εργοστάσια όλα να αξιοποιηθούν και οι νέες θέσεις εργασίας να αυξηθούν.

Ίδιες αξιώσεις είχαν πάνω - κάτω και όσοι ξένοι κατά καιρούς είχαν ενδιαφερθεί και είχαν πάρει τα στοιχεία της εταιρείας, κατά τις ανεπιτυχείς προσπάθειες ιδιωτικοποίησής της...

___  Να, λοιπόν, πεδίο άσκησης επιχειρηματικής πολιτικής με ορίζοντα, με στέρεες βάσεις, με κοινωνικό και οικονομικό συνάμα πρόσιμο, που αναζητεί τολμηρές και όχι πρόχειρες, ή, ηττοπαθείς πρακτικές , που αναζητεί ανθρώπους με πείσμα, όραμα και όρεξη για σοβαρή δουλειά.

Ιδού στη συνέχεια ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία, για όποιον θέλει να συνδέσει το όνομά του, με την αναστροφή της πορείας μίας βιομηχανίας, που έχει όλες τις προϋποθέσεις - υπό...προϋποθέσεις, βεβαίως - να ανακάμψει και να προσφέρει στην ελληνική οικονομία:

Το ''S&B'', όπως και παλαιότερα έχει αναφέρει, υπάρχουν απαιτήσεις της ΕΒΖ, αξίας δεκάδων εκατ. ευρώ, οι οποίες ''λιμνάζουν'' (για να μην πούμε και τίποτα χειρότερο) επί χρόνια και ένα μέρος μόνον των οποίων αν εισπράττονταν, η βιομηχανία θα ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση.

Για παράδειγμα, από δύο μόνον περιπτώσεις, αυτές του βορειοελλαδίτη Στεφανίδη και της εδρεύουσας στην Αθήνα εταιρείας ΒΕΛΠΑΖ, τα φέσια υπερβαίνουν τα 50 εκατ. ευρώ!!! Που ακριβώς βρίσκονται άραγε οι υποθέσεις αυτές και για τη δημιουργία τέτοιου ύψους επισφαλειών, δεν θα αναζητηθούν ποτέ ευθύνες;

Για να μην υπεισέλθω σε άλλες όζουσες υποθέσεις, όπως π.χ. όσων συμβαίνουν με το εργοστάσιο στη Σερβία και ποιός ή ποιοί από τη συμπρωτεύουσα ελέγχουν όλο αυτό το κύκλωμα, που προτιμάει να πουλάει - για ένα πρώτο παράδειγμα - την πούλπα με 95-100 ευρώ τον τόνο, αντί για 115-120 που πρόσφερε η Βουλγαρία...

Τέλος, χωρίς προϊόν ουσιαστικά, πως να ορθοποδήσει η επιχείρηση, αφού οι λίγες χιλιάδες τόνοι που έχουν απομείνει στην Ορεστιάδα, είναι δεσμευμένοι από τράπεζα (Πειραιώς, αν δεν κάνω λάθος) και κάθε είσπραξη δεσμεύται φυσικά, ενώ μαθαίνω ότι η Εθνική αρνείται νέα χρηματοδότηση, πιθανόν το ίδιο και οι άλλες τράπεζες;

Προσθήκη σχολίου

4 σχόλια