Η κυβερνητική συνοχή, το ''διαφωνώ, αλλά ψηφίζω'' και το έργο που επείγει

Γράφει ο 
Απόψεις Κυριακή, 12 Ιουνίου 2016 20:05

Σε κάθε κυβέρνηση, όχι μόνον ελληνική, αλλά οπουδήποτε στον κόσμο, υπάρχουν στελέχη της - υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς, πρόεδροι κομβικών δημόσιων οργανισμών - που διαφωνούν με κεντρικές αποφάσεις της. Ποια είναι, όμως, τα όρια ανοχής παρόμοιων φαινομένων και ποια τα όρια συνοχής κυβερνητικών σχημάτων, σε κρίσιμες ειδικά περιόδους;...

Κατανοητό απολύτως το γεγονός ότι μία κυβέρνηση αναγκάζεται να ''προσαρμοστεί'' σε δεδομένα που δεν τα επέλεξε, τα βρήκε και το μόνο που μπορούσε να κάνει, ήταν να βελτιώσει όσο μπορούσε υπέρ του Δημοσίου και της κοινωνίας, αν και υπάρχουν ενστάσεις για το αν μπορούσε να κάνει κάτι ή πολύ περισσότερο.

Είναι δεδομένο, ότι για τη υπόθεση της αξιοποίησης και της επένδυσης του Ελληνικού, άλλα ήταν τα σχέδια της τωρινής κυβέρνησης, όταν ήταν στην αντιπολίτευση και άλλα της προέκυψαν στην πορεία, μετά την ανάδειξή της σε κυβερνώσα δύναμη.

Τι της προέκυψε; Μα, η άμεση ανάγκη για επενδύσεις, η ανάγκη να δημιουργηθούν κάποιες έστω θέσεις εργασίας, η ανάγκη να δείξει ότι δεν είναι εχθρική στην προσέλκυση ξένων κεφαλαίων. Γιατί, μόνον έτσι έχει πιθανότητες η χώρα να γυρίσει τη σημερινή πάρα πολύ δύσκολη κατάσταση στην οικονομία και την κοινωνία, μετά από έξι χρόνια τεράστιων απωλειών κοινωνικού πλούτου, που φτωχοποίησαν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες και δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις, κάθε μεγέθους και δυνατοτήτων.

Θα μου πείτε, ο κάθε διαφωνών με το τελικό τίμημα και την τελική σύμβαση, δεν γνωρίζει αυτά τα τόσο απλά πράγματα; Αδύνατον. Συνεπώς, είμαστε μπροστά σε δύο τινά: ή το κάθε διαφωνών κυβερνητικό στέλεχος - από θέση ή από γνώση - έχει άλλη ισχυρή άποψη και η οποία δεν υιοθετήθηκε κυβερνητικά ή κοινοποιεί τη διαφωνία του, για πολιτικούς - και πιθανόν και για συνειδησιακούς - λόγους. Γιατί, όταν πρόκειται για τέτοιας βαρύτητας αποφάσεις, σαφώς έχει ο καθένας το δικαίωμα να διαφωνήσει. Το θέμα είναι, πως συνεχίζεται ''η (πολιτική) ζωή μετά''!

Μπορεί, λοιπόν, μία κυβέρνηση να συνεχίσει να λειτουργεί και να συνεργάζεται και να εμπιστεύεται στελέχη της, που έχουν εκδηλώσει ή δημοσιοποιήσει παρόμοιες θέσεις και διαφωνίες κεντρικών επιλογών;

Tα όρια, σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν είναι πάντα ούτε δεδομένα, ούτε εμφανή. Διαμορφώνονται σαφώς και από άλλες παραμέτρους και κυρίως λαμβάνοντας υπόψη και εσωτερικές (ή... έξωθεν κινούμενες) ισορροπίες.

Το τελικό ζητούμενο, όμως, από μία κοινωνία -που συνεχίζει να αιμορραγεί οικονομικά και τα αδιέξοδά της πυκνώνουν- είναι να υπάρξει επιτέλους μία κίνηση προς τα εμπρός, η οποία θα μετακινήσει προς τη λύση τους και άλλες υποθέσεις και επενδυτικά projects, που με τη σειρά τους μπορούν υπό προϋποθέσεις να αναστρέψουν το αρνητικό, επί έξι τουλάχιστον χρόνια, κλίμα και στην οικονομία και στην κοινωνία.

Το ερώτημα που τίθεται είναι αν υπάρχουν τέτοια ''κλειδιά'', τέτοιες ενέργειες και επενδύσεις, που θα γεμίσουν πάλι την κλεψύδρα και θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για ουσιαστική επανεκκίνηση της οικονομίας, ουσιαστικά της χώρας.

Και με την λέξη ''κλειδιά'', δεν εννοώ μόνο τις ιδιωτικοποιήσεις που έχει δεσμευθεί η παρούσα κυβέρνηση, με υπογραφή της προηγούμενης, ούτε τις παραχωρήσεις προς αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου, για 99 χρόνια. 

Εννοώ ότι η κυβέρνηση αυτή, απαλλαγμένη - έστω για κάποιο διάστημα, καθώς τον Σεπτέμβριο πάλι θα βρεθεί σε θέση διαπραγματευόμενου, έναντι των δανειστών μας - από το άγος της διαπραγμάτευσης, θα μπορέσει να καταστρώσει ένα σχέδιο επαναλειτουργίας κλειστών για χρόνια εργοστασίων, - μικρών, μικρομεσαίων και μεγαλύτερων - εκκινώντας από την αναζήτησή τους και την καταγραφή τους, μέσω τοπικών Επιμελητηρίων και Περιφερειών της χώρας, ως διαδόχων των παλαιών Νομαρχιών, που κρατούσαν στοιχεία.

Και αυτό γιατί, είναι πάρα πολλές οι περιπτώσεις επιχειρήσεων, που οι ιδιοκτήτες τους τις έκλεισαν, αφού πρώτα επιδοτήθηκαν γενναία, επένδυσαν στην πραγματικότητα ελάχιστα και... εξήγαγαν κεφάλαια, αντί για προϊόντα, αφήνοντας φέσια σε εργαζόμενους, ταμεία, προμηθευτές και εφορίες.

Αυτές οι εργοστασιακές μονάδες, κάθε μεγέθους και βεληνεκούς, μπορούν σχετικά εύκολα να ανοίξουν και πάλι, το πιθανότερο υπό άλλη διεύθυνση και ιδιοκτησία - εκτός αν προ της απειλής άμεσων κατασχέσεων περιουσιακών στοιχείων τους και ποινικών διώξεων, εφόσον βρεθούν στοιχεία εναντίον τους, οι παλαιοί προτιμήσουν να συνεργαστούν και αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Πλέον, ούτε μία ημέρα δεν περισσεύει και οι κινήσεις αυτής της κυβέρνησης ''απαιτείται'' να είναι άμεσες, καθαρές, με συγκεκριμένους στόχους, οι οποίοι να γίνονται άμεσα γνωστοί, μέσω επικοινωνιακού μπαράζ και όχι να επικοινωνούνται μέσω επιλεκτικών διαρροών.

Ο χρόνος πάντα ήταν (και) χρήμα - και είναι κρίμα να χαθεί, γιατί μερικά ''γρανάζια'', είτε δυστροπούν, είτε δεν έχουν το ειδικό βάρος που απαιτείται για ανταπεξέλθουν στις ευθύνες που ανέλαβαν και στην εντολή που τους έδωσε ο κάθε πολίτης - ψηφοφόρος, όποια κι αν ήταν η επιλογή του στην κάλπη του περασμένου Σεπτεμβρίου.

(Υ.Γ.: Λιγότερα λόγια και δηλώσεις και δημοσιοποίηση διαφωνιών και πιο πολύ έργο ουσίας, είναι απείρως προτιμότερο. Η βασανιστική καθημερινότητα του κάθε πολίτη, δεν έχει άλλες αντοχές - ούτε ανοχές).

 

 

Προσθήκη σχολίου

2 σχόλια