Μνημόσυνα για ΔΕΚΟ

Γράφει ο 
Απόψεις Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012 21:55

Αν ξέραμε ότι θα έφτανε μια μέρα, που η όποια «συζήτηση» για την ιδιωτικοποίηση των ΔΕΚΟ θα έφτανε στο τέρμα, με την χωρίς όρους εκποίησή τους, τότε γιατί να μην είχαμε αφήσει τον Μητσοτάκη πριν τόσα χρόνια, που μάλιστα θα τελείωνε τη δουλειά χωρίς μνημόνια και χωρίς ΔΝΤ;

Θυμάται και σκέφτεται κανείς διάφορα, βλέποντας να επιταχύνονται οι διαδικασίες για την τελική «γιούργια» των ξένων συμφερόντων εφ’ όλων των περιουσιακών στοιχείων της χώρας.

Κατ’ αρχάς υπάρχουν τα (πρόσφατα) ιστορικά προηγούμενα εκτός συνόρων. Μέσα σε «μια νύχτα» η πλουσιότατη Σοβιετία έγινε παρελθόν και διαμοιράστηκε υπέρ των διεθνών τυχοδιωκτών, που ακούν στον ευφημισμό «επενδυτές».

Ποιος δε θυμάται την περιβόητη εταιρεία συμμετοχών Τροτχάιντ, μέσα από την οποία ιδιωτικοποιήθηκαν εταιρείες της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, ακόμη και για μερικά ευρώ;

 Ή πώς λύθηκε η κρίση των «ασιατικών τίγρεων» με την εκποίηση από συνεταιρισμούς Άγγλων και Γερμανών όλων των μεγάλων τοπικών επιχειρήσεων;

Ας έρθουμε όμως και εντός συνόρων. Το παράδειγμα ιδιωτικοποίησης του ΟΤΕ (μαζί και της Cosmote και όλης της αλυσίδας των θυγατρικών στα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη) είναι τραγικό. Ένας επαγγελματίας του κέρδους έβαλε στο χέρι ένα κοιμισμένο υπουργείο Οικονομικών, υποχρεώνοντάς το να πουλήσει σε «στρατηγικό επενδυτή».

Τραγικός είναι και ο απολογισμός όλων των ιδιωτικοποιήσεων που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια, κι αυτό γιατί πρώτον δεν απέδωσαν κανένα δημοσιονομικό όφελος, και δεύτερον γιατί δεν ωφέλησαν σε τίποτε τον τελικό καταναλωτή. Η μόνη περίπτωση «απελευθέρωσης αγοράς» που απέβη επωφελής ήταν της τηλεφωνίας, με αρχή την κινητή, αυτό όμως έγινε όταν το κράτος έσπασε το μονοπώλιο της τότε Telestet και Panafon με την Cosmote!

Ο αντίποδας

Ας πάμε, όμως, και σε κάποια ακόμη επιχειρήματα της συζήτησης που δεν έγινε.
Οι ΔΕΚΟ όφειλαν να κρατήσουν το δημόσιο χαρακτήρα τους! Τα δημόσια αγαθά έπρεπε να προσφέρονται από το κράτος!

Όλα αυτά είναι απόλυτα λογικά και αποδεκτά υπό μια προϋπόθεση: Όλες οι ΔΕΚΟ έπρεπε να διοικούνται κατά τον τρόπο, που θα οδηγούσε εκ μέρους τους, τόσο στην προσφορά των απαιτούμενων δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών σε τιμές το δυνατό χαμηλές, όσο και στη μείωση των αιώνιων ετήσιων διαχειριστικών τους ελλειμμάτων.

Είναι άραγε τόσο δύσκολη η επίτευξη αυτών των στόχων; Φυσικά όχι. Αν οι διοικητές των ΔΕΚΟ γνώριζαν το αντικείμενο της επιχείρησης, την ευθύνη της οποίας ανελάμβαναν, τότε τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Θα είχαμε υψηλά κερδοφόρες, σύγχρονες δημόσιες επιχειρήσεις, που δε θα αντιμετώπιζαν σήμερα την απειλή της ιδιωτικοποίησης.

Οι δημόσιες επιχειρήσεις, όμως, λειτούργησαν σαν παραμάγαζα των γραφείων των βαρόνων της πολιτικής, εδώ και δεκαετίες. Γενικοί Διευθυντές ή Διευθύνοντες Σύμβουλοι, εν πολλοίς ανεπάγγελτοι, παιδιά του κομματικού σωλήνα, χωρίς τις απαραίτητες δεξιότητες, παίρνοντας απλά το «δακτυλίδι» της εξουσίας από τον πολιτικό τους μέντορα, αναλαμβάνουν εδώ και χρόνια τη διοίκησή τους.
 
Κεντρικός στόχος τους δεν ήταν η παροχή φθηνών δημοσίων αγαθών και η επίτευξη ενός ικανοποιητικού επίπεδου κέρδους, αλλά η εξυπηρέτηση της πολιτικής πελατείας του πολιτικού γραφείου που τους έθρεψε και τους ανέδειξε.

Έτσι, παρά το γεγονός ότι φθάσαμε στην τελευταία «του κακού τη σκάλα», τα κριτήρια επιλογής μεγάλου μέρους των Διοικητών των ΔΕΚΟ δεν είχαν και εξακολουθούν μην έχουν, την παραμικρή σχέση με τα όσα πρόβλεπε η λογική του πολύπαθου (άραγε ποιος το θυμάται…) open gov.

Εγκάθετοι πολιτικών γραφείων που μοιράζουν το χρόνο τους ανάμεσα στην επιχείρηση που ανέλαβαν να διοικήσουν και το γραφείο του πολιτικού τους καθοδηγητή, εξασφαλίζουν ένα πανάκριβο χαρτζιλίκι για να ζήσουν!. Έτσι, οι δεκάδες ΔΕΚΟ μοιράζονται «δίκαια», ανάμεσα σε αρχηγικά στελέχη των κομμάτων και κυβερνήσεων, που ψάχνουν απεγνωσμένα να προσφέρουν ακόμη και σήμερα πολιτικά ρουσφέτια.
 
Ποιος νοιάστηκε για το τι παρήγαγε όλος αυτός ο συρφετός των αναποτελεσματικών στελεχών τόσα χρόνια, που αντιστέκεται σθεναρά σε κάθε ιδιωτικοποίηση;

Ελάχιστοι τιμούν τη θέση που τους δόθηκε, καθώς διαθέτουν τα απαιτούμενα προσόντα παραμένοντας σε δύσκολα πόστα, που δεν  προσελκύουν την προσοχή των γνωστών θαμώνων των πολιτικών γραφείων. Αυτοί δεν έχουν να φοβηθούν το παραμικρό από τις ιδιωτικοποιήσεις. Έχουν «ψηθεί» στην αγορά πριν αναλάβουν την όποια ΔΕΚΟ. Από την αγορά άρχισαν και εκεί θα συνεχίσουν.


Έτσι, εδώ που φθάσαμε το ερώτημα που εύλογα τίθεται είναι το εξής: Δεδομένου ότι η πολιτική ηγεσία αρνείται πεισματικά να εισάγει στις ΔΕΚΟ ένα άλλο τρόπο διοίκησης με επιστήμονες, που δεν ανήκουν στο περιβάλλον της πολιτικής τους πελατείας, τι είναι προτιμότερο;

Να διοικούνται οι δημόσιες επιχειρήσεις από τους γνωστούς «εκλεκτούς» των πολιτικών γραφείων των βαρόνων της πολιτικής ή από ιδιώτες, η επιχειρηματική δράση των οποίων θα εποπτεύεται από το κράτος;

Δυστυχώς, οι υποκριτικά ένθερμοι υποστηριχτές -προς ίδιον όφελος- πολιτικοί μας του δημόσιου χαρακτήρα των ΔΕΚΟ, με τις επιλογές τους, τις οδήγησαν σε χρεοκοπία.

Οπότε απομένει η δεύτερη λύση, της ιδιωτικοποίησης, η οποία όμως οφείλει να ακολουθήσει κάποιους κανόνες σφιχτής εποπτείας, έτσι ώστε να μη βρεθούμε στο άλλο άκρο της ασυδοσίας των αγορών.

Ως προς τις τιμές πώλησης των ΔΕΚΟ, ας αναλογιστούν όσοι τις οδήγησαν στην άθλια κατάσταση που βρίσκονται, με την εγκληματική τους αδιαφορία ή εξυπηρετώντας συνειδητά συγκεκριμένες σκοπιμότητες.

Σημ.: Για τον ΟΠΑΠ δε θα πούμε τίποτε περισσότερο, εκτός του ότι μας θυμίζει τη θυσία της Ιφιγένειας να κινήσουν τα καράβια.
Θα κινήσουν όμως;

Προσθήκη σχολίου