Σφάλμα
  • JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 76

ΝΒΑ-Ευρώπη: Από το «πάμε να τους ταρακουνήσουμε», στο «μας πήρανε φαλάγγι»…

Γράφτηκε από 
Απόψεις Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016 15:00
ΝΒΑ-Ευρώπη: Από το «πάμε να τους ταρακουνήσουμε», στο «μας πήρανε φαλάγγι»…

Οι οικονομικές αλλαγές στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού έχουν επιτρέψει στο ΝΒΑ να φτιάξει  έναν άλλο … δρόμο του μεταξιού τον οποίο διαβαίνουν δίχως δεύτερη σκέψη οι μέχρι  προσφάτως επιπλέοντες στην ευρωπαϊκή αφρόκρεμα παίκτες, προκειμένου να νιώσουν και εκείνοι το άγγιγμα του Αμερικανού Μίδα…

Γράφει ο Δημόκριτος Παπαλεξόπουλος

Μόνο που στην περίπτωσή μας, καμία «δυναστεία των Χαν» δεν διαφαίνεται στην Ευρώπη, αφού το μετάξι της Γηραιάς Ηπείρου, ήτοι οι πιο ταλαντούχοι παίκτες της, φεύγουν για τις Ηνωμένες Πολιτείες, δίχως να αποδώσουν πίσω το αντίστοιχο κέρδος, παρά μόνο… μεταξοσκώληκες.

Και όμως, κάποτε ήταν η από δω μεριά του Ατλαντικού που ήλπιζε να αφήσει τους Αμερικανούς να παίζουν με τις κάμπιες. Στην προ μνημονίου εποχή, λίγο πριν η πυρηνική βόμβα της κρίσης δημιουργήσει το τεράστιο «μανιτάρι»  της ανέχειας, μια βόμβα πυροδοτήθηκε στην Ελλάδα. Οι οικονομικά κραταιοί αδελφοί Αγγελόπουλοι, σε μια προσπάθεια τόσο να τονώσουν το ρόστερ της ομάδας, όσο και να κάνουν επικοινωνιακό πάταγο, έπειθαν τον Τζος Τσίλντρες να πάρει τη μεγάλη απόφαση και να έρθει στην Ευρώπη, ακολουθώντας, ως άλλος Κοντορεβυθούλης, το μονοπάτι των 20 εκατ. δολαρίων που σκόρπισαν για χάρη του.

Η κίνηση προκάλεσε ντελίριο στα ΜΜΕ και το ντόμινο της φρενίτιδας έκανε τα ρεπορτάζ των ΗΠΑ να κάνουν λόγο ακόμα και για κίνδυνο ο ίδιος ο ΛεΜπρόν Τζέιμς να κάνει το ίδιο δρομολόγιο με τον «αφάνα» του Ολυμπιακού! Οι «ειδικοί» προέβλεπαν μελλοντικό ρεύμα παικτών που θα άφηναν το φανταχτερό ΝΒΑ για την Ευρώπη, προφητεία που οκτώ χρόνια μετά, διόλου δεν ευσταθεί στον μπασκετικό μας κόσμο.

Και επειδή "money makes the world go round", τα λεφτά έφεραν τη μεταστροφή του  «προσφυγικού» ρεύματος των αθλητών. Τα 930 εκατ. δολάρια που μοιράζονταν οι ομάδες του ΝΒΑ κάθε χρόνο από τα τηλεοπτικά δικαιώματα είδαν μια κατακόρυφη αύξηση της τάξεως του 180%, με το ποσό να μετατρέπεται σε 2,6 δισεκατομμύρια δολάρια.

Όταν όμως η πίτα αυξάνει, ο κάθε δικαιούχος της θα θέλει πάντα και μεγαλύτερο κομμάτι. Η προαναφερθείσα εξέλιξη έφερε την Ένωση των παικτών να διεκδικεί μεγαλύτερα συμβόλαια, γεγονός που ανάγκασε το ΝΒΑ να προχωρήσει σε αύξηση του salary cap – το οικονομικό πλαφόν των  ομάδων, που υπάρχει ώστε κατά κάποιον τρόπο να διατηρείται ρευστός ο ανταγωνισμός στη λίγκα-  από τα 70 εκατ. που ίσχυαν πέρυσι, σε 94 εκατ. για τη σεζόν που θα εκκινήσει τον Οκτώβρη.

Το υπερβολικό χρήμα δίψασε τους Αμερικάνους, οι οποίοι πήραν τους χρυσούς κουβάδες τους και στράφηκαν στην ευρωπαϊκή αγελάδα προκειμένου να την αρμέξουν.

Στο σημερινό μπιτόνι με προορισμό τον Ατλαντικό μπήκε ο Άλεξ Αμπρίνες, ο ταλαντούχος Ισπανός, πρώην πλέον παίκτης της Μπαρτσελόνα, ο οποίος με 18 εκατ. δολάρια για 3 χρόνια γίνεται ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης από όσους εγκατέλειψαν την Ευρώπη για την Αμερική. Δεύτερος στη λίστα ο επίσης πρώην «Καταλανός» Σατοράνσκι ο οποίος θα παίζει για τρία χρόνια χρόνια στους Γουίζαρντς αντί  9 εκατ. δολαρίων, ο Σέρχιο Ροντρίγκεζ που θα έχει λαμβάνειν από τους Σίξερς 6,8 εκατ. δολάρια για την επόμενη σεζόν, ο Τζάστιν Χάμιλτον που έμπλεξε στα «δίχτυα» των Νετς για χάρη των 6 εκατ. δολαρίων για δύο χρονιές και ο Κουζμίνσκας που θα πάρει  τα ίδια χρήματα για δύο σεζόν με τη φανέλα των Νικς.

Η λεηλασία που λαμβάνει χώρα είναι γεγονός, ενώ η απουσία ποιοτικών Ευρωπαίων παικτών, σε σύγκριση με τα περασμένα χρόνια, πρέπει να προβληματίσει. Δεξαμενή η οποία χάνει περισσότερο από όσο αντέχει να αναπηρώνει, νομοτελειακά θα στερέψει…
Aλλά ποιος νοιάζεται; Στην Ευρώπη έχουμε τις κοντρίτσες ανάμεσα σε FIBA και Euroleague, για το ποιος θα γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Ο πολιορκητικός κριός των εχθρών έχει σπάσει την πόρτα του κάστρου μας και εμείς μαλώνουμε για το ποιος θα διοικεί το παλάτι…

Ελλείψει συλλογικού πλάνου αντιμετώπισης της νέας κατάστασης, οι ομάδες δρουν αυτοβούλως και ανεξαρτήτως. Πλέον οι περισσότεροι στρέφονται σε λαυράκια, ενώ ακόμη και εκείνοι που καταφέρουν να κλείσουν κάποιον αξιόλογο παίκτη θα κοιμούνται με τον μπαμπούλα του ΝΒΑ κάτω από το κρεβάτι τους. Κοντινό μας παράδειγμα ο Παναθηναϊκός, με τους «πράσινους» να σταυρώνουν τα δάχτυλά τους για να μην έρθει πρόταση από Αμερική μέχρι την πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου για τον Μάικ Τζέιμς…
Και μπορεί Ρεάλ και Μπαρτσελόνα να χάνουν σημαντικά γρανάζια τους, όμως υπάρχουν ακόμη ομάδες όπως η Φενέρ και η ΤΣΣΚΑ που καταφέρνουν με νύχια και με δόντια και κρατούν κλειστά τα αυτιά των Μπογκντάνοβιτς, Ούντοχ, Βέσελι, Τεόντοσιτς και Ντε Κολό, μπρος στις σειρήνες του ΝΒΑ. Για πόσο όμως θα τους απολαμβάνουμε στα ευρωπαϊκά γήπεδα; Διότι η μέχρι πρότινος θέληση  ενός παίκτη να αγωνιστεί στο καλύτερο  πρωτάθλημα του κόσμου, ενδεχομένως να ξεπερνιέται πλέον από την όρεξη για ένα ηγεμονικό συμβόλαιο...

Το μόνο σίγουρο  είναι πως το φανταχτερό ΝΒΑ με τις κολοσσιαίες χορηγίες και τις τεράστιες οικονομικές συμφωνίες μοιάζει με Γολιάθ απέναντι στον Δαυίδ της Ευρώπης. Και επειδή στην άλλη άκρη του Ατλαντικού το μάρκετινγκ είναι το παν, δε θα σταματήσουν προκειμένου το προϊόν να είναι όσο το δυνατόν πλουσιότερο. Η ευθύνη εναπόκειται στα χέρια των Ευρωπαίων ιθυνόντων ώστε να προασπίσουν τα συμφέροντά τους. Άλλωστε όσοι παίκτες μείνουν φέτος, ενδεχομένως να κουνήσουν μαντήλι του χρόνου. Επίτηδες δεν το αναφέραμε πιο πάνω και το αφήσαμε για κερασάκι στην τούρτα του προβληματισμού. Την επόμενη σεζόν το salary cap εκτοξεύεται στα 107 εκατ. δολάρια. Μας συμφέρει λοιπόν να τρωγόμαστε στο μικρόκοσμό μας;

Προσθήκη σχολίου

5 σχόλια