Ο μύθος του Σίσυφου, στην εποχή αποκαθήλωσης ειδώλων

Γράφει ο 
Απόψεις Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013 22:30

Η εικόνα του Βασίλη Παπαγεωργόπουλου να διαβαίνει το κατώφλι των φυλακών στα Διαβατά, κρύβοντας επιμελημένα με το παλτό του τις χειροπέδες που τον κρατούσαν δέσμιο, μου τάραξε το θυμικό και με ενόχλησε βαθιά.

Στις μνήμες όσων στα χρόνια του εβδομήντα άγγιζαν ή διένυαν την εφηβεία, μαζί με τη λαμπερή εικόνα του πρωταθλητή γιατρού με το αέρινο στυλ στο κατοστάρι, γκρεμίστηκε συθέμελα μια ολόκληρη εποχή.

Ο πρωταθλητής Ευρώπης, αυτός  που απειλούσε στην κούρσα της ανάσας στους  μεγάλους αγώνες τον μέγιστο Βαλερί Μπορζώφ, ο σπουδαίος Θεσσαλονικιός  που κρατούσε εκστασιασμένους τους Ελληνες στις λίγες ασπρόμαυρες μικρές οθόνες και που σαγήνευε τα κοριτσόπουλα με την αρρενωπή κοψιά του, στέκει τώρα ανέκφραστος, ταπεινωμένος και παραδομένος στις συνειδήσεις των ίδιων του των θαυμαστών.

Αφήνω τη συγκεκριμένη εικόνα να με ξεπεράσει. Θέλω να δραπετεύσω για λίγο από το συναίσθημα. Στέλνω το νου μακριά  από την απτή πραγματικότητα και την ουσία κάθε αντίστοιχης ανθρώπινης ιστορίας.

Προσπαθώ να εμβαθύνω στον πυρήνα, στο ερέθισμα κάθε ανάλογης πρακτικής, και συνειρμικά ανακαλύπτω ότι πίσω  από κάθε ανάλογη περίπτωση κρύβεται η σκέψη του Αλμπέρ Καμύ για το Μύθο του Σίσυφου, ένα από τα πιο γνωστά έργα του οικουμενιστή γάλλου φιλόσοφου που στις μέρες μας είναι επίκαιρος όσο ποτέ.

Δύο φορές ο Σίσυφος με την πονηριά  και την καπατσοσύνη  του κατάφερε να κοροϊδέψει τους Θεούς και αρκετές ακόμα να τους δυσαρεστήσει με τις πράξεις του. Έτσι όταν ήρθε ο καιρός να πάει  στον κάτω κόσμο, τον περίμενε η μεγάλη τιμωρία. Καταδικάστηκε να κυλάει μια τεράστια στρογγυλή πέτρα μέχρι την κορυφή ενός λόφου και μόλις φτάνει στην κορυφή, η πέτρα να κατρακυλάει πάλι πίσω στη βάση του λόφου αναγκάζοντάς τον να αρχίσει  του από την αρχή.

Το φαινόμενο επαναλαμβάνεται με ιστορική συνέπεια για μεγάλες και προβεβλημένες προσωπικότητες. Οσο για το χώρο του αθλητισμού, ανακαλώ προχείρως τα πρόσφατα παραδείγματα του Οσκαρ Πιστόριους, του Λανς Αρμστρονγκ και λίγο προγενέστερα της Μάριον Τζόουνς. Είναι όλα χαρακτηριστικά μιας θριαμβευτικής ανόδου, που καταλήγει σε τραγική αποκαθήλωση, ατιμωτικά κολάσιμη.
Ενας... πανωλεθρίαμβος-όπως θα έλεγε και ο Κωνσταντίνος Τζούμας- της ανθρώπινης φύσης.

Προσθήκη σχολίου