Σφάλμα
  • JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 50

Απόψεις

Τα πολυσυλλεκτικά κόμματα, έχει αποδειχθεί πολλάκις, εν Ελλάδι και διεθνώς, ότι δεν έχουν μακροζωία. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει τώρα (δηλαδή, εδώ και μήνες...) και με τον ΣΥΡΙΖΑ. Και γι'  αυτό ακριβώς η κυβέρνηση Τσίπρα, θα αναγκαστεί μετά την 20ή Αυγούστου ή να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης ή να πάει σε εκλογές άμεσα - το πιθανότερο.

Η αυριανή ημέρα και πολύ περισσότερο η Παρασκευή, παραμονή της Παναγίας και του Δεκαπενταύγουστου, είναι πολύ πιθανό να σημάνουν και την απαρχή νέων, καθοριστικών εξελίξεων για τη χώρα, την κυβέρνηση και το πολιτικό σκηνικό στο σύνολό του. Ποιοι και πόσοι θα ψηφίσουν τη νέα συμφωνία-μνημόνιο και τι θα πράξει στη συνέχεια ο Αλέξης Τσίπρας με τους διαφωνούντες του κόμματός του;

Όταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί μας τόσο το χειρότερα για την ίδια. Ο Βαρουφάκης γίνεται εραστής της δραχμής και ο Λαφαζάνης αποσυνάγωγος. Ο πρώτος κατηγορείται πως είχε σχέδιο να μας πάει στην δραχμή και ο δεύτερος ότι δεν είχε σχέδιο!

Δεν ξέρω ποιά θα είναι τελικά η επιλογή των διαφωνούντων στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά νομίζω ότι οδεύουμε προς τον σχηματισμό μίας ''νέας'' κοινοβουλευτικής ομάδας, κατά τα φαινόμενα της τρίτης σε αριθμό βουλευτών, μετά τον... ΣΥΡΙΖΑ και τη Ν.Δ. Θυμίζει το ''Κράμερ, εναντίον Κράμερ'', κάπως, η διαμάχη των δύο ''εκκλησιών''...

Αισθήματα συμπάθειας και κατανόησης με συνέχουν, για τον Μιλτιάδη Ιωάννου Βαρβιτσιώτη. Ο υιός του μπαμπά, είχε σε δραματικούς τόνους προειδοποιήσει τον ελληνικό λαό πως έτσι και ενστερνιστεί την επιλογή του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, λιμοί σεισμοί και καταποντισμοί, θα επιπέσουν στην κεφαλή του.

Σάββατο, 04 Ιουλίου 2015 22:07

Για ποιό διχασμό μιλάμε...

Γράφει ο

Πρόκειται, άραγε, γιά αφέλεια ή γιά κουτοπονηριά; Απο την ώρα που ανακοινώθηκε το δημοψήφισμα κι όσο περνούσαν οι μέρες, τόσο φούντωνε  η συζήτηση περί εθνικού διχασμού. Οι διακινητές της άποψης, στην αρχή ήταν κατά της διενέργειας του δημοψηφίσματος. Αξιοποιούσαν το σχετικό επιχείρημα, προκειμένου να αποτρέψουν την διεξαγωγή του.

(Επίκαιρη αναδημοσίευση). Η Ε.Ε. είναι μία ενωση κρατών που παραχωρούν, σιγά σιγά κομμάτια της εθνικής τους κυριαρχίας στην Γερμανία. Σαν υποχρεωτικό αντάλλαγμα στην “θυσία” του μάρκου στον βωμό ενός – κατ’ όνομα- ενιαίου νομίσματος.  Του ευρώ, το οποίο είναι το παρατσούκλι του μάρκου. Για τούτο ακριβώς, η Γερμανία θέλει να έχει τον έλεγχο της οικονομίας των χωρών της ευρωζώνης. Και αυτός ο έλεγχος ασκείται αποτελεσματικότερα όταν η δημοκρατία περνά στο περιθώριο και η “αγορά,” το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο δηλαδή, αποκτά την εξουσία.