Μαραντόνα, ο επίγειος θεός της μπάλας!

Sports Idols Δευτέρα, 09 Δεκεμβρίου 2013 15:55
Μαραντόνα, ο επίγειος θεός της μπάλας!

«Θεός είναι το μόνο πλάσμα που δεν χρειάζεται να υπάρχει για να κινήσει τον κόσμο, ή έστω κάτι παρόμοιο», είχε πει ο διάσημος Γάλλος συγγραφέας Σαρλ Μποντλέρ. Στην ποδοσφαιρική διάλεκτο, αντικαταστήστε όπου «Θεός» με τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα…

Γράφει ο Γιάννης Κουλουμπός

Το ποδόσφαιρο στην Λατινική Αμερική θεωρείται κάτι σαν θρησκεία, και όπως κάθε θρησκεία έχει τον θεό της, έτσι και το ποδόσφαιρο έχει τον δικό του «θεό». Ο λόγος για τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, τον άνθρωπο σύμβολο της Αργεντινής και «καλύτερο παίκτη των αιώνα», σύμφωνα με ψηφοφορία της ΦΙΦΑ στο διαδίκτυο.

Το ημερολόγιο έδειχνε 30 Οκτωβρίου του 1960. Σε ένα προάστιο του Μπουένος Άιρες, το Βίγια Φιορίτο, γεννιόταν ο ποδοσφαιριστής που έμελλε να αλλάξει το άθλημα και τον τρόπο που σκεφτόμαστε για κείνο.  

Η ερωτική σχέση που ανέπτυξε με το ποδόσφαιρο ξεκίνησε σε ηλικία 3 ετών από μία μπάλα που του χάρισαν και έκτοτε δεν την αποχωρίστηκε ποτέ.

Ο «Ντιεγκίτο» έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην Αρχεντίνος Τζούνιορς, όμως το ταλέντο του δεν άργησε να φανεί και έναν χρόνο αργότερα, μετεγγράφεται στην ομάδα της καρδιάς του, την Μπόκα Τζούνιορς. Έμεινε μόλις ένα χρόνο στο «Λα Μπομπονέρα». Η Ευρώπη τον καλούσε. Πρώτος σταθμός, η Βαρκελώνη.

Μπαρτσελόνα, ένα κεφάλαιο που έκλεισε άδοξα

Με τη φανέλα τον «μπλαουγκράνα», ο Μαραντόνα δεν μπόρεσε να δείξει όλες τις πτυχές του ποδοσφαιρικού του ταλέντου, καθώς μία ηπατίτιδα και ένα σπασμένο πόδι σε δύο χρόνια, λίγο έλειψε να του στερήσουν την καριέρα.

Νάπολι, ο ποδοσφαιρικός «παράδεισος»

Όταν ένα κεφάλαιο κλείνει, ανοίγει ένα άλλο και αυτό που θα γραφόταν σε μία φτωχή και υποβαθμισμένη περιοχή του ιταλικού Νότου, θα κατέτασσε τον αποκαλούμενο και ως «πίμπε ντ΄όρο», στο πάνθεον του ποδοσφαίρου.

Η Νάπολι (1984-1991), αποδείχθηκε ο ποδοσφαιρικός «παράδεισος» του Μαραντόνα. Με τους «παρτενοπέι» έζησε τα πάντα. Από την καταξίωση και τους τίτλους, μέχρι τα προβλήματα με ναρκωτικά και την ιταλική μαφία. Λατρεύτηκε σαν θεός, κατακτώντας σε 7 χρόνια 2 πρωταθλήματα, 1 κύπελλο, 1 σούπερ καπ και 1 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Η δικτατορία του πλούσιου ιταλικού Βορρά είχε καταλυθεί και ο «Ντιεγκίτο» είχε φορέσει το μανδύα του… αντάρτη, όντας ο σημαιοφόρος της επανάστασης.

Η αντίστροφη μέτρηση

Το 1989 αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Ο Μαραντόνα βρίσκεται μπλεγμένος σε σκάνδαλο με την ιταλική μαφία και γίνεται γνωστή η εξάρτησή του από την κοκαΐνη. Ο Ντιέγκο δεν έχει πια τη δύναμη να συνεχίσει την ιταλική του περιπέτεια, αποχαιρετώντας την ομάδα που αγάπησε και αγαπήθηκε όσο κανείς άλλος το 1992.

Έπειτα από ένα σύντομο πέρασμα από τη Σεβίλλη (1992-1993), η φθίνουσα πορεία συνεχίζεται για τον Μαραντόνα, που επιλέγει να γυρίσει στα πάτρια εδάφη για λογαριασμό της Νιούελς Ολντ Μπόις. Το φινάλε δε θα μπορούσε παρά να γραφτεί στην ομάδα που υποστήριζε από μικρό παιδί, την Μπόκα Τζούνιος (1995-1997).

Είχε δηλώσει πως είχε δύο όνειρα: να αγωνιστεί σε ένα Μουντιάλ και να το κατακτήσει. Και τα κατάφερε το 1986, όταν οδήγησε την Αργεντινή στην κατάκτηση του τροπαίου με το περίφημο «χέρι του Θεού», που έμεινε αποτυπωμένο στην ποδοσφαιρική ιστορία. 

Οι τίτλοι που κατέκτησε αμέτρητοι, τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Έχουν γραφτεί τραγούδια για κείνον, έχει εκδοθεί σε χαρτονόμισμα, έχει χτιστεί γήπεδο προς τιμήν του, υπάρχει εκκλησία αφιερωμένη στο όνομά του, ωστόσο, εξέχουσα θέση για τον ίδιο καταλάμβανε και η πολιτική.

Ο Ντιέγκο, ποτέ δεν έκρυψε την αριστερή του ιδεολογία, ενώ ήταν προσωπικός φίλος των Φιντέλ Κάστρο και Ούγκο Τσάβες. Ακόμη,  η μορφή του «Τσε», είναι χαραγμένη στο μπράτσο του σε τατουάζ.

Τα έχει δοκιμάσει όλα στη ζωή του. Καταχρήσεις σε ποτά, ξενύχτια, γυναίκες, ναρκωτικά, φοροδιαφυγή, αλλά και στις ντρίμπλες. Ανέκαθεν, η αμφιλεγόμενη προσωπικότητα και ο αυτοκαταστροφικός χαρακτήρας του «πίμπε ντ’ όρο» δίχαζε τον κόσμο του ποδοσφαίρου, πότε με τις μαγευτικές του ενέργειες ως παίκτης και πότε με τον έκλυτο βίο που ακολουθούσε.

Ο Μαραντόνα είχε όλα όσα αντιπροσωπεύει το άθλημα. Μοναδικότητα, ευφυΐα, ποδοσφαιρική μαγκιά, ανέπτυξε σχέσεις πάθους με τους φιλάθλους, όμως είχε και ανθρώπινες αδυναμίες. Ήταν ένας φτωχός που έγινε… Θεός. Η δυσκολία διαχείρισης της επιτυχίας, τον έσπρωξε σε εξαρτήσεις. Τα επιτεύγματα της καριέρας του αποδεικνύουν γιατί υπήρξε ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές στον κόσμο. Η εξάρτησή του από τις ναρκωτικές ουσίες, αποδεικνύουν κάτι άλλο. Πως ο «Θεός», τελικά, ήταν ένας άνθρωπος με αδυναμίες, και όχι ένα κατασκευασμένο από τα μίντια είδωλο.

 

Οι ομάδες που αγωνίστηκε


•    1976-1981 Αργεντίνος Τζούνιορς (167 συμμετοχές, 115 γκολ)
•    1981-1982 Μπόκα Τζούνιορς (40 συμμετοχές, 28 γκολ)
•    1982-1984 Μπαρτσελόνα (36 συμμετοχές, 22 γκολ)
•    1984-1991 Νάπολι (188 συμμετοχές, 81 γκολ)
•    1992-1993 Σεβίλλη (26 συμμετοχές, 5 γκολ)
•    1993 Νιούελς Ολντ Μπόις (5 συμμετοχές, 0 γκολ)
•    1995-1997 Μπόκα Τζούνιορς (30 συμμετοχές, 7 γκολ)
•    1977-1994 εθνική Αργεντινής (91 συμμετοχές, 34 γκολ)

Τίτλοι σε συλλογικό επίπεδο


•    1981 Πρωτάθημα Αργεντινής (Μπόκα Τζούνιορς)
•    1983 Κύπελλο Ισπανίας (Μπαρτσελόνα)
•    1987 Κύπελλο Ιταλίας (Νάπολι)
•    1988 Πρώτος Σκόρερ Ιταλίας (Νάπολι)
•    1989 Κύπελλο UEFA (Νάπολι)
•    1990 Πρωτάθλημα Ιταλίας (Νάπολι)
•    1991 Σούπερ Καπ Ιταλίας (Νάπολι)

Τίτλοι σε εθνικό επίπεδο


•    1979 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων
•    1986 Παγκόσμιο Κύπελλο
•    1993 Κύπελλο Αρτέμιο Φράνκι