Σπύρος Γιαννιώτης: Ένας Κερκυραίος επιβεβαιώνει τον χρησμό του Θεμιστοκλή...

Sports Idols Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015 14:21
Σπύρος Γιαννιώτης: Ένας Κερκυραίος επιβεβαιώνει τον χρησμό του Θεμιστοκλή...

Είναι γεγονός πως τα εμπορικότερα αθλήματα είναι αυτόματα και τα δημοφιλέστερα, αφού κατέχουν το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας που αφορά την προώθηση που τυγχάνουν τα σπορ από τα μέσα. Εντούτοις είναι χρέος μας να προβάλλουμε και όσα μένουν στο σκοτάδι, ενώ αξίζουν το άπλετο φως του θαυμασμού μας. Εν απουσία αγωνιστικής δράσης στο ποδόσφαιρο λόγω των όσων τραγελαφικών συμβαίνουν διαχρονικά στο χώρο, στρεφόμαστε σε τομείς του αθλητισμού που μας κάνουν περήφανους και υποκλινόμαστε σε έναν από τους, διαχρονικά, καλύτερους – αν όχι ο καλύτερος- Έλληνες αθλητές, το δελφίνι που ακούει στο όνομα Σπύρος Γιαννιώτης.

 

Γράφει ο Δημόκριτος Παπαλεξόπουλος

Βρισκόμαστε στην Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. Οι Πέρσες προέρχονται από την επικράτηση στη μάχη των Θερμοπυλών και ετοιμάζονται για το επόμενο χτύπημά τους στον Ελλαδικό χώρο. Όσοι Έλληνες παραμένουν πιστοί στον αγώνα τους και δεν έχουν υποταχθεί στον Περσικό στρατό, αναζητούν σε μια απέλπιδα προσπάθεια βοήθεια από  τους Θεούς, μέσω του μαντείου των Δελφών. Ο πρώτος χρησμός δεν ικανοποίησε τους Αθηναίους, ενώ ο δεύτερος έλεγε κατά λέξη: "ο Δίας θα δώσει ένα ξύλινο τείχος που θα μείνει απόρθητο, αυτό το τείχος θα σώσει εσένα και τα παιδιά σου". Την αναμενόμενη σύγχυση που προκάλεσε η προσπάθεια ερμηνείας του νοήματος του χρησμού, ήρθε να ξεδιαλύνει ο Θεμιστοκλής, που υποστήριξε πως το ξύλινο τείχος του χρησμού, ήταν ο στόλος... Η Σαλαμίνα επιλέχθηκε ως σημείο διεξαγωγής της ναυμαχίας, όπου με αναλογία πλοίων 3:1 υπέρ των Περσών, και κάτω από τις οδηγίες του Θεμιστοκλή, οι Έλληνες πέτυχαν νίκη που ανάγκασε τον Ξέρξη να γυρίσει πίσω στην Ασία...

Το μάθημα... Ιστορίας εδώ τελειώνει, και επανερχόμαστε στο σήμερα... Σε μια εποχή όπου η πλήρης ανυποληψία απειλεί κατάματα τον ελληνικό αθλητισμό, ένας Κερκυραίος αθλητής, ως άλλος θεμιστοκλής, μας δείχνει πως ο δρόμος της επιτυχίας περνά από το στοιχείο της πατρίδος μας... Τη θάλασσα...

Γεννημένος στο Λίβερπουλ, άλλο ένα μεγάλο λιμάνι, και με καταγωγή από την Κέρκυρα, είχε εγγενή σχέση με το υγρό στοιχείο. Σήμερα, είναι ένας άκρως πετυχημένος αθλητής, που συγκεντρώνει τα φώτα των ΜΜΕ. Είναι λοιπόν εξαιρετικά δύσκολο να τον φανταστεί κάποιος στη θέση του παιδιού που αντιμετωπίζει την περιφρόνηση, ή, έστω, τη σκληρή κριτική επειδή δεν τα καταφέρνει αρκετά καλά. Οπως, όμως, εξομολογείται ο ίδιος, «στράφηκα στη θάλασσα επειδή μου έδινε την αίσθηση της απελευθέρωσης. Τα μαθητικά μου χρόνια ήταν δύσκολα και τυραννικά. Μου έχουν αποτυπωθεί ως εφιάλτης, καθώς διάβαζα με τις ώρες αλλά ήταν αδύνατον να αποδώσω. Αποτέλεσμα δεν υπήρχε και οι δάσκαλοι ήταν πολύ αυστηροί μαζί μου, έως ότου στην προτελευταία τάξη βρέθηκε κάποιος καθηγητής που είπε: “Μην κρίνετε αυστηρά το παιδί. Δεν το βλέπετε; Eίναι δυσλεκτικό”. Δεν είχε όμως νόημα πια. Το σχολείο είχε βγει πλέον από τα ενδιαφέροντά μου, καθώς εγώ είχα βρει ήδη διέξοδο στον χώρο του αθλητισμού».


Μεγαλώνοντας στην Κέρκυρα, το υγρό στοιχείο ήταν μια αυτονόητη επιλογή, για τη στροφή του στον αθλητισμό όμως ο Σπύρος ανατρέχει στα οικογενειακά του γονίδια: «Η μητέρα μου Μπρέντα Σουίνι υπήρξε πρωταθλήτρια κολύμβησης.Στην Κέρκυρα είχα τέτοια λατρεία για τη θάλασσα ώστε έπρεπε να δύσει ο ήλιος για να βγω στη στεριά. Μια ζωή θυμάμαι τον εαυτό μου με βρεγμένο μαγιό, μέσα στα αλάτια, και τη μάνα μου να φωνάζει στην ακροθαλασσιά ένα μακρόσυρτο “Σπύροοοο”».

Πρώτη του ομάδα ήτανο ΝΑΟΚ, ενώ παρθενική του Ολυμπιάδα αυτή του 2000.Ένα χρόνο μετά ήταν έβδομος στο Παγκόσμιο της Φουκουόκας, ενώ το 2003 κέρδισε το πρώτο του μετάλλιο. Στην Ολυμπιάδα της Αθήνας,  ήταν η μία από τις 3 πρώτες ελληνικές παρουσίες σε ολυμπιακούς τελικούς, στις 14 Αυγούστου του 2004. Ο Γιαννιώτης έκανε πανελλήνια επίδοση το πρωί στα 400 μ. ελεύθερο με 3.48.77 (πέρασε έβδομος) και το βράδυ στον τελικό είχε τον ίδιο χρόνο και κατέλαβε την ίδια θέση. Έτσι, αναδείχθηκε 7ος ολυμπιονίκης.

Ξανά στα 400μ. ελεύθερο κέρδισε 1 αργυρό μετάλλιο με 3:51.84 στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005, στην Αλμερία. Στους ίδιους αγώνες κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 1.500μ. ελεύθερο, με επίδοση 15 λεπτά 24.84 και την τρίτη θέση στα 800 μέτρα ελεύθερο, αφού στον τελικό κάλυψε την απόσταση σε 8 λεπτά 03.60.

Toν Ιούλιο του 2006, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου στη Βουδαπέστη, δεν μπόρεσε να αποφύγει την όγδοη και τελευταία θέση του τελικού στα 400μ. ελεύθερο ανδρών. Ο πρωταθλητής σημείωσε επίδοση 3:51.40, αρκετά πάνω από το πανελλήνιο ρεκόρ (3:48.67) που πέτυχε στον προκριματικό.λικό κάλυψε την απόσταση σε 8 λεπτά 03.60.

Στις 18 Μαρτίου του 2007 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο 12ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα υγρού στίβου, στη Μελβούρνη, στον πρώτο αγώνα της καριέρας του σε ανοιχτή θάλασσα. Ήταν 3ος στα 5 χλμ και με την επιτυχία του αυτή, χάρισε στη χώρα μας το τρίτο της μετάλλιο στην ιστορία του θεσμού, μετά το χρυσό του Άρη Γρηγοριάδη και το χάλκινο της εθνικής ανδρών υδατοσφαίρισης στο Μόντρεαλ. Κάλυψε την απόσταση σε 56 λεπτά, 56 δευτερόλεπτα και 6 δέκατα, υστερώντας κατά επτά δεύτερα του νικητή, Γερμανού Τόμας Λουρτς (56:49.6).

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο ανοιχτής θάλασσας, που διεξήχθη στην Κίνα, το 2007 ο Σπύρος Γιαννιώτης κατέκτησε αργυρό μετάλλιο στις 23 Σεπτεμβρίου, καθώς ήταν 2ος με χρόνο 43.19.56. Έναν μήνα μετά, στους Διεθνείς Στρατιωτικούς Αγώνες στο Χαϊντεραμπάντ της Ινδίας, ο αθλητής κατέκτησε ένα χρυσό και δύο ασημένια μετάλλια στα 1.500μ.ελ., στα 4Χ200 και στα 400μ. ελεύθερο, αντίστοιχα. Μάλιστα στα 1.500 μέτρα ελεύθερο σημείωσε χρόνο 15:16.50, που είναι ρεκόρ αγώνων.

Ο Γιαννιώτης ήταν στον κατάλογο των υποψηφίων για τον τίτλο του καλύτερου Ευρωπαίου κολυμβητή ανοιχτής θαλάσσης για το 2007. Τα αποτελέσματα της σχετικής ψηφοφορίας ανακοινώθηκαν από τη LEN κατά τη διάρκεια του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, που διεξήχθη το Μάρτιο του 2008 στην Ολλανδία.


Τον Μάιο του 2008 εξασφάλισε την παρουσία του στο αγώνισμα των 10 χλμ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, καταλαμβάνοντας την ένατη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης ανοιχτής θάλασσας, που διεξήχθη στη Σεβίλλη. Ο πρωταθλητής πέτυχε χρόνο 1 ώρα 53:39.1.

Τον Ιούλιο του 2009 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στη Ρώμη στα 5 χλμ. ανοιχτής θάλασσας. Το 2011 στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Σετούμπαλ (Πορτογαλία) , ο αθλητής κατέκτησε χρυσό μετάλλιο στα 10 χλμ. Την ίδια χρονιά, και συγκεκριμένα τον Ιούλιο, αναδείχθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής στα 10 χλμ. ανοιχτής θαλάσσης στη Σαγκάη.Στην ίδια διοργάνωση κατέκτησε και αργυρό μετάλλιο στα 5 χλμ. ανοικτής θάλασσας.

Περιγράφοντας τις κακουχίες της κούρσας του στη Σανγκάη, όταν είχε κατακτήσει για πρώτη φορά τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή, ο Γιαννιώτης είχε αποκαλύψει ότι όταν βγήκε από το νερό διαπίστωσε πως είχε εξόγκωμα στο κεφάλι, ένα πρησμένο μάτι και μελανιές στα πλευρά. «Την ώρα του αγώνα πονούσα και αναρωτιόμουν τι έχω. Αλλά το ζήτημα είναι να διατηρήσεις τη συγκέντρωσή σου και αυτό το έχω καταφέρει τα τελευταία χρόνια, γιατί κι εγώ όταν άρχισα να συμμετέχω σε αυτό το αγώνισμα δεν μπορούσα να το ανεχτώ. Δεχόμουν χτυπήματα στο κεφάλι και κατόπιν κυνηγούσα εκείνους που με είχαν χτυπήσει για να ανταποδώσω.


Γρήγορα κατάλαβα ότι αυτό δεν οδηγούσε πουθενά». Η κούρσα στη Βαρκελώνη που του απέφερε τον δεύτερο στη σειρά παγκόσμιο τίτλο του μόνο εύκολη δεν ήταν. Οπως αποκαλύπτει ο Ελληνας πρωταθλητής, «ήταν σίγουρα τα δυσκολότερα μέτρα της ζωής μου. Δεν έχω ξανανιώσει ποτέ άλλοτε τέτοια πίεση. Ειδικά στο τελευταίο κατοστάρι είχα την αίσθηση ότι δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Οι χτύποι της καρδιάς μου ήταν τόσο έντονοι και τόσο γρήγοροι που νόμιζα ότι ακούω ένα βουητό μέσα στο κεφάλι μου. Αλλά δεν θέλησα να κοιτάξω πίσω μου. Ηξερα πως ήμουν πρώτος, αλλά με είχαν εγκαταλείψει οι δυνάμεις μου. Τότε σκέφτηκα ότι δεν πρέπει να αφήσω την ευκαιρία να πάει χαμένη. Το μυαλό μου πήγε στην Ελλάδα, στους δικούς μου, σε όλους εκείνους που χρόνια τώρα πιστεύουν σε μένα. Εσφιξα τα δόντια και τερμάτισα πρώτος».

Το 2013 ο πρωταθλητής από την Κέρκυρα κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 10χλμ. ανοιχτής θαλάσσης στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Βαρκελώνης.  Έγινε ο μεγαλύτερος σε ηλικία παγκόσμιος πρωταθλητής στην κατηγορία ανοικτής θάλασσας.

Το δάκρυ του Σπύρου Γιαννιώτη μετά την κούρσα των 10 χλμ. κολύμβησης σε ανοιχτή θάλασσα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου συγκλόνισε την Ελλάδα. Ο γεννημένος στο Λίβερπουλ αθλητής (το 1980), έπειτα από μια σπουδαία πορεία στις πισίνες και στη θάλασσα, επιθυμούσε το πρώτο του ολυμπιακό μετάλλιο. Η κατάκτηση του παγκόσμιου τίτλου στη Σανγκάη και οι υψηλές προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί για το «πιο σίγουρο ελληνικό μετάλλιο» στο Λονδίνο, προκάλεσαν ακόμη μεγαλύτερη απογοήτευση στον Γιαννιώτη, ο οποίος λίγα λεπτά μετά τον τερματισμό και την κατάκτηση της (καθ' όλα) τιμητικής τέταρτης θέσης, λύγισε μπροστά στις κάμερες. Με το κεφάλι σκυμμένο και δάκρυα στα μάτια, ο Γιαννιώτης δήλωσε ότι «πολλοί πίστεψαν σε εμένα αλλά εγώ τους απογοήτευσα».


Αρκετοί πίστεψαν ότι το Λονδίνο θα αποτελούσε την αρχή μιας καθοδικής πορείας για τον κερκυραίο κολυμβητή, ο οποίος όμως δεν φαινόταν διατεθειμένος να τα παρατήσει. Αλλωστε, παρά την απογοήτευση που ένιωσε για την απώλεια του μεταλλίου στο Λονδίνο, είχε πει στον επίλογό του: «Δεν θα τα παρατήσω. Θα συνεχίσω να κολυμπάω, γιατί το αγαπάω και με αγαπάει. Ο Θεός μου έδωσε ένα χάρισμα και θα το συνεχίσω μέχρι εκεί που μπορώ»...


Εναν χρόνο αργότερα, ο κορυφαίος έλληνας κολυμβητής όλων των εποχών, απέδειξε ότι ακόμη διαθέτει τα ψυχικά αποθέματα και τις δυνάμεις για να επιστρέψει στην κορυφή του κόσμου. Το ταλέντο του άλλωστε ποτέ δεν τέθηκε υπό αμφισβήτηση. Ο 33χρονος Γιαννιώτης έπειτα από μια «τρελή κούρσα», όπως τη χαρακτήρισε, τερμάτισε πρώτος στα 10 χλμ. ανοιχτής θάλασσας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου στη Βαρκελώνη και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο.


Ο ολυμπιονίκης του Λονδίνου και νικητής στα 5 χλμ., Τυνήσιος Ουσάμα Μελούλι, όπως και το καλοκαίρι του 2012, πήρε προβάδισμα από την αρχή προσπαθώντας να ανεβάσει τον ρυθμό. Ο έμπειρος Γιαννιώτης μαζί με τον γερμανό συναθλητή και παρόντα σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις Τόμας Λουρτζ (κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς) δεν παρασύρθηκαν από τον ρυθμό του Μελούλι. Είναι ενδεικτικό ότι στα 2,5 χλμ. ο έλληνας υπεραθλητής ήταν 46ος, περίπου 20 δευτερόλεπτα πίσω από τον τυνήσιο πρωταθλητή, που όμως σταδιακά έχανε δυνάμεις.


Στα μισά του αγώνα ο Γιαννιώτης βρισκόταν στην 23η θέση (εννέα δευτερόλεπτα πίσω), ενώ μετά τα 7 χλμ. άρχισε την αντεπίθεσή του αναπτύσσοντας μεγάλη ταχύτητα. Στα 8 χλμ. ξεπέρασε τον Μελούλι και έκτοτε δεν έχασε την πρωτοπορία, τερματίζοντας εν τέλει σε χρόνο 1.49.11.8. Ακολούθησε ο Λουρτζ με 1.49.14.5, ενώ ο Μελούλι κατέλαβε την τρίτη θέση με 1.49.19.2.


«Είναι απίστευτο αλλά αληθινό»
δήλωσε μετά το τέλος του αγώνα ο Γιαννιώτης, ο οποίος συμπλήρωσε: «Ηταν μια πολύ καλή μέρα για εμένα. Ηταν μια τρελή κούρσα, ιδιαίτερα στα τελευταία 2,5 χιλιόμετρα. Πήγα με μυαλό και ψυχή, συναισθανόμενος αυτό που είχα χάσει πέρυσι στους Ολυμπιακούς. Αφιερώνω την επιτυχία μου αυτή στον προπονητή μου (σ.σ.: Νίκο Γέμελο), που είναι πάντα κοντά μου, στους γονείς μου και φυσικά σε όλους τους Ελληνες. Αυτό που ήθελα να τους αφιερώσω πέρυσι, το κάνω έναν χρόνο μετά».



Ο κορυφαίος αθλητής για το 2011 και το 2012 και σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου κατά την τελετή λήξης, έφτασε συνολικά τα πέντε μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα μετά τις επιτυχίες της Σανγκάης το 2011 (χρυσό στα 10 χλμ. και αργυρό στα 5 χλμ.), της Ρώμης το 2009 (αργυρό στα 5 χλμ.) και της Μελβούρνης το 2007 (χάλκινο στα 5 χλμ.).

Ο αθλητής αγωνίστηκε στον τελικό των 10 χλμ. ανοικτής θαλάσσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο και κατέλαβε τη 17η θέση με χρόνο 1:52.20, ενώ αγωνίστηκε και στον τελικό των 10 χλμ. ανοικτής θαλάσσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο τερμάτισε τέταρτος με 1:50:05.3

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, ο Σπύρος Γιαννιώτης έφτασε πολύ κοντά στο να πραγματοποιήσει το όνειρο της ζωής του: να στεφθεί Ολυμπιονίκης. Ωστόσο, δεν κατάφερε να ανέβει στο βάθρο των νικητών. Ισως όμως σε εκείνη την ατυχία να οφείλεται το φετινό χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βαρκελώνης: «Η αποτυχία του Λονδίνου με στεναχώρησε, αλλά δεν το έβαλα κάτω», λέει ο Γιαννιώτης και συνεχίζει: «Είμαι 33 ετών και επομένως έχω την ωριμότητα να αντιμετωπίζω με ψυχραιμία τα πάντα. Ακόμη και τις αποτυχίες μου. Κι όταν νόμιζα ότι δεν έχω τίποτα πια να δώσω στη Βαρκελώνη, λειτούργησε σαν αντίδοτο στην κούραση μια εικόνα που είχα στο μυαλό μου: μετά τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, μερικά νέα παιδιά ήρθαν να με συναντήσουν λέγοντας: “Δεν πειράζει, συμβαίνουν αυτά. Για εμάς είσαι μεγάλος αθλητής”». Και, όντως, ο Σπύρος Γιαννιώτης θεωρείται σήμερα ένας από τους κορυφαίους κολυμβητές παγκοσμίως.

Και ήταν αυτή η απόλυτα ανθρώπινη στιγμή, που ο Γιαννιώτης ξεσπά. Ένας αθλητής τεράστιος με μετάλλια, κατακτήσεις και επιτυχίες , να παραμένει τόσο ταπεινός , και να ζητά συγγνώμη από τους δικούς του ανθρώπους που τον πίστεψαν, αφήνοντας άναυδους όλους όσους τον παρακολουθούσαν, κυρίως για την ταπεινότητά του.. Διότι αυτό κάνει τον μεγάλο αθλητή... Μια θάλασσα ταλέντο δεν είναι ποτέ αρκετή, αν η ψυχή σου και το  ήθος σου δεν είναι δεινοί κολυμβητές, για να αντεπεξέλθουν σε μια πορεία γεμάτη από φουρτουνιασμένες θάλασσες...