Αντρέα Πίρλο: Ο Ιταλός μαέστρος, με... μπαγκέτες τα καλοχτυπημένα φάουλ και τις πάσες-διαβήτη

Sports Idols Τρίτη, 19 Μαΐου 2015 03:42
Αντρέα Πίρλο: Ο Ιταλός μαέστρος,  με... μπαγκέτες τα καλοχτυπημένα φάουλ και τις πάσες-διαβήτη

Ποιος είπε ότι, στα 36 του χρόνια, ένας ποδοσφαιριστής δεν μπορεί να είναι αποδοτικός; Ποιος είπε ότι κάποιος που διάγει το δεύτερο μισό της τέταρτης δεκαετίας της ζωής του, δεν μπορεί να πάρει από  το χέρι ένα αουτσάιντερ και να το οδηγήσει στην διεκδίκηση της  κορυφής; Ποιος είπε ότι οι μαέστροι πρέπει οπωσδήποτε να κρατούν μπαγκέτες;…

Γράφει ο Δημόκριτος Παπαλεξόπουλος

Ακόμα και αν υπάρχει κανείς που να εκστόμισε τα προαναφερθέντα, ο Αντρέα Πίρλο τον έκανε να αναθεωρήσει. Διότι στο 36ο έτος της ηλικίας του, ο Ιταλός δεν είναι απλώς ένα όργανο της ορχήστρας της Γιουβέντους, αλλά ο μαέστρος της…

Σαν σήμερα, πριν από 36 χρόνια, η μελωδία του ξεκίνησε να παίζει στο Φλέρο της Λομπαρδίας, στις 19 Μαΐου 1979, με τον Αντρέα Πίρλο να κάνει τα πρώτα ποδοσφαιρικά βήματα στην ομάδα της επαρχίας του, την Μπρέσια, με την οποία πραγματοποίησε το ντεμπούτο του σε ηλικία 16 ετών, σε ένα παιχνίδι κόντρα στην Ρετζίνα.

Το αψεγάδιαστο ταλέντο του δεν άργησε να φανεί στο «αγροτικό» του σε Ίντερ και Ρετζίνα, όμως μια φάση ήταν εκείνη που έμελλε να εκτοξεύσει την καριέρα του, με την επιστροφή του στην Μπρέσια.

Η απίστευτη σύμπτωση είναι πως ήταν Πρωταπριλιά του 2001, όταν μας άφησε να αναρωτιόμαστε αν αυτό που έκανε, συνέβη πραγματικά ή ήταν … ψέμα!  Ο 22χρονος τότε Πίρλο έβγαλε μια ασιστ με ακρίβεια χιλιοστού στον τεράστιο Ρομπέρτο Μπάτζιο, ο οποίος πέτυχε ένα ασύλληπτο γκολ.  Η διαβολική σύμπτωση ήταν πως η ομάδα που «πλήγωσε» τότε ο Πίρλο, ήταν η Γιουβέντους και η ανταμοιβή του ήταν μια μεταγραφή στη Μίλαν έναντι 17 εκατομμυρίων ευρώ.

Στη Μίλαν , για μια δεκαετία, ο Πίρλο ήπιε άφθονο το νέκταρ της επιτυχίας. Δύο Τσάμπιονς Λιγκ, δύο ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ, ένα διηπειρωτικό, δύο πρωταθλήματα και ένα κύπελλο Ιταλίας ήταν οι τίτλοι που κατέκτησε με τους «ροσονέρι», με τον Ιταλό άσο να εξελίσσεται σε ποδοσφαιριστή παγκοσμίου κλάσης, μετακινούμενος στη θέση μπροστά από τους κεντρικούς αμυντικούς. Παράλληλα, με τη Μίλαν ανέπτυξε μια πλήρως ισορροπημένη σχέση δούναι και λαβείν, με την ομάδα του Μπερλουσκόνι να διαθέτει έναν απίστευτα εγκεφαλικό παίκτη, ενώ ο ίδιος σφυρηλατήθηκε στο υψηλότερο επίπεδο, οξύνοντας το ήδη υψηλό ποδοσφαιρικό του IQ.

Παρά το γεγονός πως συνήθως στη θέση «6» είναι προορισμένη για τον κλασικό αμυντικό χαφ, τον άτεχνο τρεχαλατζή, που έχει ως αποστολή να «σκοτώσει» το  παιχνίδι  του αντίπαλου, ακόμα και όταν πρέπει να μεταειριστεί ολίγον τι πιο… βίαια μέσα,  ο Αντρέα Πίρλο έδωσε μια άλλη διάσταση στη θέση, «νοστιμίζοντας» την ιδέα που είχαμε για τον αμυντικό μέσο.

Με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση, ντρίμπλα και δυνατότητα να «διαβάζει» το γήπεδο, έγινε ένα πλέι-μέικερ, το οποίο έπαιρνε την απόφαση για την κατάληξη της κάθε επιθετικής προσπάθειας, αφού πάντα η μπάλα περνούσε πάντα από τα πόδια του. Μάλιστα τα παραπάνω τα προχώρησε ένα επίπεδο παραπέρα , αφού το ταλέντο στις στημένες φάσεις και η ακρίβεια στις μεταβιβάσεις, τον κατέστησαν ένα ιδιαίτερα ελκυστικό πακέτο, αφού ήταν το μοναδικό δεκάρι στον κόσμο, που ουσιαστικά αγωνιζόταν στη θέση του αμυντικού χαφ! Στην εποχή που αγωνιζόταν μαζί με τους Γκατούζο, Ζέεντορφ και Κακά, η Μίλαν διέθετε μια τετράδα χαφ που ξεχείλιζε από ποιότητα και δεν υστερούσε πουθενά…

Στην προσπάθεια να διατηρηθεί ακέραια αυτή η τετράδα εντάσσεται και η δίχως δεύτερη σκέψη, άρνηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι στα 12 εκατομμύρια ευρώ της Τσέλσι το 2009, γεγονός που έκανε τον φίλαθλο κόσμο να πιστέψει στην παραμονή του Πίρλο στη Μίλαν για πάντα…

Φευ. Τα δεδομένα άλλαξαν δύο χρόνια αργότερα, αφού ο Ιταλός διεθνής είχε φτάσει σε ηλικία 32 ετών, με τους «ροσονέρι» να μην του ανανεώνουν το συμβόλαιο, θεωρώντας τον ηλικιακά… τελειωμένο. Οι ιθύνοντες της Γιουβέντους, οι οποίοι καραδοκούσαν ως άλλα … αρπακτικά, με περίσσια οξυδέρκεια είδαν στο πρόσωπο του 33χρονου τότε, Πίρλο, έναν ώριμο ηγέτη. Το γεγονός μάλιστα, ότι η Γιουβέντους τον απέκτησε χωρίς κόπο και χωρίς… χρήμα (ήταν ελεύθερος), έκανε απόλυτα επιτυχημένο  το  εν λόγω deal , το οποίο έμελλε να αλλάξει την  ποδοσφαιρική ιστορία της Ιταλίας.

Στα 2,5 χρόνια παρουσίας του στο Τορίνο, ο Αντρέα Πίρλο, όχι μόνο είναι βασικός και αναντικατάστατος, αλλά έχει οδηγήσει τη Γιουβέντους σε στιγμές δόξας. Δύο πρωταθλήματα και δύο σούπερ καπ Ιταλίας είναι ο απολογισμός του, όμως το έργο του είναι ακόμη πιο σημαντικό. Όπως κάθε πλέι μέικερ που σέβεται τον εαυτό  του, φροντίζει να κάνει ευτυχισμένους τους συμπαίκτες του, ενώ και μόνο η παρουσία τους δίπλα του, έκανε καλύτερους ποδοσφαιριστές όπως ο Μαρκίζιο, ο Βιδάλ και ο Ίσκο, ενώ με τις ασίστ του, κάνει πιο ευτυχισμένους τους επιθετικούς της ομάδας του .

Σε διεθνές επίπεδο, ο Πίρλο έχει εκπροσωπήσει την Εθνική Ιταλίας τόσο στις νεανικές, όσο και στις ανδρικές ομάδες . Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στη Αθήνα, ήταν αρχηγός της Ιταλίας και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο , ενώ ήταν βασικό μέλος της ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου το  2006, όπου η Ιταλία αναδείχθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια. Επίσης, σκόραρε στη διαδικασία των πέναλτι στον τελικό και ψηφίστηκε τρίτος καλύτερος παίχτης του τουρνουά.

Στο Euro 2012, συνέβαλε τα μέγιστα ώστε να φτάσει η Ιταλία στον τελικό. Μάλιστα, στον προημιτελικό εναντίον της Αγγλίας στην διαδικασία των πέναλτι σκόραρε με θεαματικό τρόπο καθώς εκτέλεσε πέναλτι με τρόπο "αλά Πανένκα". Ήταν ο δεύτερος καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης πίσω από τον Αντρές Ινιέστα. Το παιχνίδι με τα «λιοντάρια» ήταν από εκείνα που μονιμοποιούν αθλητές στη συνείδηση κάθε φιλάθλου και αναγκάζουν ακόμα και τον πλέον αυστηρό κριτή να υποκλιθεί στο ακραιφνές ταλέντο, που μόνο παίκτες σαν τον Ιταλό διαθέτουν σε  περίσσεια. Με κερασάκι στην τούρτα εκείνο το αλά Πανάνκα πέναλτι στο τέλος που ενεργοποίησε στα μυαλά των Αγγλων την αυτοεκπληρούμενη προφητεία του αποκλεισμού τους δια της οριακής διαδικασίας…

Βέβαια, τα πιο «ζουμερά» στοιχεία έχουν προκύψει από την αυτιοβιογραφία του Ιταλού, ο οποίος δίχως φόβο και πάθος, με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο και δίχως να «μασήσει» τα λόγια του, μιλά για όλους και για όλα, με πολύ περισσότερη … ειλικρίνεια απ’ όση θα περίμενε κανείς:

Για το ζέσταμα πριν από τους αγώνες: «To ζέσταμα δεν είναι τίποτα άλλο από... αυνανισμός για συντηρητικούς προπονητές»

Για τον Τζενάρο Γκατούζο: «Έβλεπες μια κόκκινη "ομίχλη" (σ.σ. περιγράφοντας τον θυμό του) να κατεβαίνει και ο Γκατούζο δεν ήταν ικανός να το κρύψει. Θα μπορούσαμε να δούμε τι ερχόταν και έτσι θα είχαμε ετοιμάσει τα μαχαίρια για μάχη. Αν συνέβαινε αυτό, Γκατούζο θα έπαιρνε ένα πιρούνι και θα προσπαθούσε να μας το ρίξει»

Για τον Τζέρσεϊ Ντούντεκ και τον τελικό του Champions League με την Λίβερπουλ: «Στα μυαλά των περισσότερων, ο λόγος που χάσαμε στα πέναλτι ήταν ο Τζερσεϊ Ντούντεκ, ένας βλάκας χορευτής που μας πήρε το Κύπελλο πηγαίνοντας πάνω - κάτω στη γραμμή. Εριχνε "αλάτι" στις πληγές μας, αποκρούοντας τα πέναλτι».

Για τον Ρόι Χόντσον: «Με έλεγε Πίρλα (στο διάλεκτο του Μιλάνο σημαίνει μα…ας) προφανώς αντιλαμβανόμενος την πραγματική μου φύση, πιο πολύ από τους άλλους προπονητές. Αλλάξαμε τέσσερις προπονητές εκείνη την χρονιά (1999). Ξυπνούσα και δεν θυμόμουν ποιος ήταν ο προπονητής μου».

Για τον Σερ Άλεξ: «Ακόμα και ο Σερ Άλεξ, ο προπονητής με την μωβ μύτη που έκανε την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ένα τρομερό θωρηκτό, δεν μπόρεσε να αντισταθεί στον πειρασμό. Είναι ένας άνθρωπος χωρίς ψεγάδι, αλλά κατέστρεψε την αγνότητα του μόνο για μια στιγμή. Τότε που ήρθε σε εμένα»

Για την Ρεάλ: «Φαντάστηκα τον εαυτό μου σε αυτή την άσπρη φανέλα. Αγνή και ταυτόχρονα επιθετική. Οι σκέψεις μου συχνά περιπλανήθηκαν στο "Σαντιάγο Μπερναμπέου", ένα γήπεδο που προκαλούσε τρόμο στους αντιπάλους».

Για τον τελικό του Champions League του 2005: «Σκέφτηκα να αποσυρθώ, μετά την Κωνσταντινούπολη, τίποτα δεν είχε νόημα. Ο τελικός του Champions League το 2005 μου προκάλεσε ασφυξία»

Για την γνωριμία του με τον Γκουαρδιόλα: «Δεν χρειάστηκε να με ρωτήσουν δεύτερη φορά. Πήγα. Το δωμάτιο ήταν διακοσμημένο με ήρεμο τρόπο και υπήρχε κόκκινο κρασί στο τραπέζι. «Καλή αρχή», μουρμούρισα στον εαυτό μου. Ευτυχώς ο πιο αξιοζήλευτος προπονητής του κόσμου δεν με άκουσε. Ο τρόπος που μιλούσε είναι παρόμοιος με τον δικό μου. «Κάνε τον εαυτό σου να νιώσει άνετα, Αντρέα», είπε και τα ιταλικά του ήταν τέλεια»

Για τον Κασάνο: «Πάρε κάποιον όπως ο Κασάνο. Λέει ότι κοιμήθηκε με 700 γυναίκες αλλά δεν τον διαλέγουν για την Εθνική Ιταλίας πια. Θα είναι χαρούμενος. Όχι;»

Για το Playstation: «Μετά το τιμόνι, το Playstation είναι η καλύτερη εφεύρεση όλων των εποχών»

Για το πως το να παίζεις στην Εθνική είναι καλύτερο από το σεξ: «Το να είσαι μέλος μιας ομάδας που ανήκει σε όλους σε κάνει να νιώθεις καλά. Τον περισσότερο καιρό είναι καλύτερο από το σεξ. Κρατάει περισσότερο και αν πέσει η απόδοση του δεν είναι μόνο δικό σου λάθος»

Για τους οπαδούς της Ιρλανδίας στο Euro του 2012: «Η ομάδα ήταν σκ….α , αλλά είχαν τους καλύτερους οπαδούς του κόσμου»    

Ο Τσέζαρε Πραντέλι, υπέγραψε την εισαγωγή στην αυτοβιογραφία του Πίρλο που έχει τίτλο «Σκέφτομαι άρα παίζω»: «Ο Αντρέα Πίρλο είναι ένας παίκτης που ανήκει σε όλους μας. Κάτι τύποι σαν κι αυτόν θα έπρεπε να είναι προστατευόμενα είδη. Το νόημα είναι ότι μερικές φορές ακόμα και οι κανονικοί άνθρωποι μπορεί να αποδειχτούν τόσο ασυνήθιστοι».                                             

Σήμερα , εν έτει 2015 και στα 36 του χρόνια , ο Πίρλο παραμένει ο κορυφαίος «εγκέφαλος» του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Απόδειξη; Πέρα από το γεγονός ότι παραμένει ένα "hot" όνομα στο μεταγραφικό παζάρι, καθώς ομάδες όπως η Λίβερπουλ, βρίσκουν εφαλτήριο σε  δηλώσεις του Ιταλού, ότι σε ενδεχόμενη κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ με τη Γιουβέντους, το καλοκαίρι θα αποχωρήσει, από μόνες τους μιλούν οι εμφανίσεις του στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ, όπου η «Βέκια Σινιόρα» κατάφερε ως αουτσάιντερ να αποκλείσει την περσινή κάτοχο του τροπαίου και πλημμυρισμένη από τους ακριβοπληρωμένους αστέρες της, Ρεάλ Μαδρίτης.

Γιατί όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν ο Πίρλο είναι μεγαλώνει, η τέχνη της μπάλας δεν ξεχνιέται, με τον Πίρλο να αποδεικνύει κάθε φορά στο γήπεδο, πως η Μίλαν έκανε το μεγαλύτερο λάθος της σύγχρονης ποδοσφαιρικής της ιστορίας, αφήνοντας τον να φύγει το καλοκαίρι του 2011. Διότι, όχι μόνο αποδυναμώθηκε η ίδια, αλλά άθελά της ενίσχυσε τη μεγάλη της ποδοσφαιρική αντίπαλο στην Ιταλία, τη Γιουβέντους…