Μπόμπαν Γιάνκοβιτς: Το θύμα μιας τραγωδίας που απέδειξε πως ο αθλητισμός είναι το σημαντικότερο … δευτερεύον πράγμα στη ζωή

Sports Idols Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016 17:25
Μπόμπαν Γιάνκοβιτς: Το θύμα μιας τραγωδίας που απέδειξε πως ο αθλητισμός είναι το σημαντικότερο … δευτερεύον πράγμα στη ζωή

Σήμερα συμπληρώνονται 23 χρόνια από την αποφράδα μέρα που ο Μπόμπαν Γιάνκοβιτς χτύπησε το κεφάλι του στην μπασκέτα του κλειστού της Αρτάκης, σε ένα ατύχημα που έμελλε  να σημαδέψει όλη τη μετέπειτα δική του ζωή, αλλά και των  γύρω του…

Γράφει ο Δημόκριτος Παπαλεξόπουλος

Όπως ορθά λέει ο λαός, όσα φέρνει η στιγμή, δεν τα φέρνει ο κόσμος όλος. Πόσες φορές δεν έχουμε σκεφτεί να είχαμε την ικανότητα να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω, να αναιρέσουμε, μια απειροελάχιστη στιγμή απερισκεψίας, που όμως, ως ένας μεθυσμένος καπετάνιος, κρατώντας την μπουκάλα με το ρούμι στο ένα χέρι, και το πηδάλιο στο άλλο, αλλάζει άρδην τη ρότα πλεύσης της ζωής μας…

Εκείνο το απόγευμα της 28ης Απριλίου του ’93 στην Αρτάκης, είχε  φουρτούνα. Το γήπεδο που φιλοξενούσε τους εντός έδρας αγώνες του «Ιστορικού» κόχλαζε ως ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί και οι θειούχες αναθυμιάσεις ήταν αρκετές για να «πειράξουν» το μυαλό των παρευρισκομένων...

Οι δύο αρμάδες που παρατάχθηκαν στο παρκέ ήταν έτοιμες να τα δώσουν όλα, για ένα έπαθλο ευκαταφρόνητο για τον απλό παρατηρητή, σκοπό ζωής όμως για τους αθλητές. Μια θέση στον τελικό, απέναντι στον Ολυμπιακό.

Ο τέταρτος τελικός δεν είχε ξεκινήσει καλά για τους «κυανέρυθρους», καθώς ο Παναθηναϊκός είχε φτάσει να προηγείται ακόμη και με 17 πόντους.  Η τέταρτη περίοδος βρήκε τον Πανιώνιο να υπολείπεται  μόλις για έξι, με τον πίνακα να γράφει το ελπιδοφόρο 50-56.

Στα 6’ 30’’ πριν το τέλος, την μπάλα πήρε ο Σέρβος Μπόμπαν Γιάνκοβιτς. Εκείνος ο χαμογελαστός τύπος που ήρθε από την απομωνομένη λόγω εμφυλίου, Σερβία, συνοδευόμενος από την περγαμηνή του σκόρερ-εκτελεστή με το φαρμακερό σουτ. Λίγο ο εξωστρεφής του χαρακτήρας, λίγο οι 41 πόντοι που είχε πετύχει στη Ρώμη απέναντι στη Μεσατζέρο τον είχαν τοποθετήσει στην καρδιά των οπαδών της ομάδας της Νέας Σμύρνης.

Ο Πανιώνιος είχε παλέψει το πρώτο ματς στη Γλυφάδα, είχε κερδίσει το δεύτερο στη Νέα Σμύρνη και είχε χάσει καθαρά με 72-46 το τρίτο. Η τέταρτη αναμέτρηση της Αρτάκης είχε πάρει τον χαρακτήρα τελικού, αυτό που βλακωδώς,  δημοσιογράφοι και οπαδοί ενστερνίζονται ως ματς «ζωής και θανάτου». Διότι το μαγνητόφωνο του υποσυνείδητου είναι συνεχώς εν λειτουργία και γράφει, είτε το θέλουμε είτε όχι, δίχως να γνωρίζουμε πως θα αξιολογήσει τα όσα καταγράφηκαν, ο επεξεργαστής του καθενός...

Εκείνη τη στιγμή, ο Γιάνκοβιτς είχε όλη τη μοίρα της σειράς επάνω του. Έβαζε το καλάθι και μείωνε το σκορ σε απολύτως διαχειρίσιμα επίπεδα, το έχανε και ο Παναθηναϊκός είχε ακόμη δυνατό σφυγμό. Απέναντί του στεκόταν αγέρωχος ο Φραγκίσκος Αλβέρτης και ο Μπόμπαν επέλεξε να τον ποστάρει. Πάνω στη μονομαχία των τιτάνων, ο Αλβέρτης πέφτει στο παρκέ και ο Κουκουλεκίδης έκανε , άθελά του, αυτό που αποτέλεσε τη θρυαλλίδα που πυροδότησε μια αντίδραση η οποία θα καταδίκαζε μια ζωή.

Ο διαιτητής σφυρίζει  επιθετικό κατά του Σέρβου, το οποίο ήταν το πέμπτο του Μπόμπαν και θα τον υποχρέωνε να παρακολουθήσει τα υπόλοιπα λεπτά από τον πάγκο.

Ο Γιάνκοβιτς θολώνει. Παίρνει φόρα και χτυπά στο κεφάλι του στην μπασκέτα. Την ίδια στιγμή σωριάζεται αιμόφυρτος στο έδαφος. Το γήπεδο παγώνει.

«Ο Γιάνκοβιτς, επιθετικό φάουλ, πέμπτο. Ο Γιάνκοβιτς διαμαρτυρόμενος πήγε και χτύπησε το κεφάλι του στη μπασκέτα και έπεσε στον αγωνιστικό χώρο. Έχει γεμίσει με αίματα στο κεφάλι ο Σέρβος. Βλέπετε, έχει γεμίσει αίματα το παρκέ. Μια αντίδραση εκνευρισμού της στιγμής από τον Γιάνκοβιτς, χτύπησε το κεφάλι του στη βάση του καλαθιού...», ήταν  η περιγραφή που συνόδευσε της μετάδοση της  ΕΡΤ μιας αληθινής τραγωδίας του ελληνικού αθλητισμού.

«Γιατρέ βοήθησέ με. Δεν νιώθω τα χέρια μου και τα πόδια μου...», ψέλλιζε με όση δύναμη είχε ο φόργουορντ των Νεοσμυρνιωτών με τους παρευρισκόμενους στο κλειστό, καταλαβαίνοντας τη σοβαρότητα της κατάστασης να έχουν παραλύσει.  Ήταν η στιγμή που όλα, το μπάσκετ, η πρόκριση στον τελικό, το διακύβευμα μιας χρονιάς, ωχριούσαν, μπρος στην κραυγή αγωνίας μιας ανθρώπινης ζωής.

Ο γιατρός του Παναθηναϊκού εισηγείται τη μεταφορά του άτυχου αθλητή στο νοσκομείο. Η διάγνωση ήρθε σαν πέλεκυς. «Ρήξη νωτιαίου μυελού και κάταγμα στον έκτο αυχενικό σπόνδυλο». Με μία λέξη. Τραγωδία.


 
Όλοι οι παρευρισκόμενοι, ακόμη και ο ίδιος ο Γιάνκοβιτς, άργησαν να καταλάβουν τι συνέβη. Την ώρα που οι γιατροί έκαναν συμβούλιο για να αποφασίσουν αν θα προχωρήσουν σε επέμβαση, ο ίδιος ήταν σίγουρος πως θα επιστρέψει γερός και δυνατός στα παρκέ. «Στόικο, εγώ θα ξαναπαίξω μπάσκετ» είχε πει μεταξύ άλλων στον Βράνκοβιτς, έναν από τους αντιπάλους του σ' εκείνο τον μοιραίο αγώνα που έσπευσε βεβαίως, όπως πολλοί άλλοι, να τον δουν στο νοσοκομείο.

Ενδεικτικό του πάθους του, του γεγονότος ότι δεν είχε αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασής του είναι πως τις πρώτες ώρες της νοσηλείας του και μόλις αντίκρυσε τον προπονητή του, Βλάντο Τζόυροβιτς, το πρώτο που τον ρώτησε ήταν αν ο Πανιώνιος είχε νικήσει τον Παναθηναϊκό…

Ο μηχανισμός του μπάσκετ κινητοποιήθηκε άμεσα στο κάλεσμα ενός μέλους του που το είχε ανάγκη. Τα αδέρφια , Παύλος και  Θανάσης Γιαννακόπουλος, από την πρώτη μέρα έσπευσαν στο νοσοκομείο για να βοηθήσουν με κάθε τρόπο, ενώ και ο Γιάννης Ιωαννίδης ήταν απ' αυτούς που έσπευσαν να βοηθήσουν, φέρνοντας στην Αθήνα έναν από τους κορυφαίους νευροχειρούργους.

Μάλιστα, τα όσα συνέβησαν ώθησαν τον «Ξανθό» να προβεί σε μια από τις δηλώσεις που έκαναν πάταγο εκείνη την εποχή και αφορούσε στον φανατισμό γύρω από το μπάσκετ: «Ολα αυτά είναι αποτέλεσμα του φανατισμού. Πρέπει να σταματήσει αυτή η ένταση και οι παίκτες να μην αισθάνονται σαν τους Χριστινούς στις ρωμαϊκές αρένες».

Ο αντίκτυπος του συμβάντος ήταν τεράστιος. Πρώτος απ’ όλους καταρρακώθηκε ο διαιτητής της αναμέτρησης, Κουκουλεκίδης. Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ της εποχής τη βραδιά του αγώνα ο διαιτητής που καταλόγισε το φάουλ έμεινε άυπνος βλέποντας και ξαναβλέποντας την περιβόητη φάση. Ηθελε να σιγουρευτεί για την ορθότητα της απόφασής του και σ' αυτό βοήθησαν πολλοί παράγοντες του ελληνικού μπάσκετ που επικοινώνησαν τις επόμενες ημέρες μαζί του για να τον διαβεβαιώσουν πως η απόφαση ήταν ορθή, σε μια προσπάθεια να τον λυτρώσουν από τον Γολγοθά του.

Όπως έγινε  γνωστό αργότερα, ο Γιάνκοβιτς πλήρωσε μια συνήθεια που μέχρι τότε δεν του είχε στοιχίσει… Ο Κώστας Μίσσας, γέννημα θρέμμα του Πανιωνίου, είχε αποκαλύψει τότε πως ο Μπόμπαν είχε την τάση να αντιδρά μ' αυτό τον τρόπο. «Κάποτε είχε χτυπήσει το κεφάλι του στο κιγκλίδωμα, αλλά ευτυχώς δεν είχε πάθει ζημιά», είχε δηλώσει τότε ο Μίσσας, εξηγώντας πως ο Μπόμπαν παθιαζόταν με το παιχνίδι και αντιδρούσε μ' αυτό τον τρόπο, όταν τα έβαζε με τους διαιτητές ή με τον εαυτό του.


 
Τελικά, ο Μπόμπαν μετά από επεμβάσεις, επέστρεψε στην Ελλάδα με ένα μεγάλο χαμόγελο, αφού κέρδισε τη μάχη της ζωής. Εκείνο το χαμόγελο έδειχνε την ελπίδα ότι θα μπορούσε να σταθεί και πάλι στα πόδια του, αλλά καθηλώθηκε για μια ζωή σε αναπηρικό καροτσάκι...

Όσοι έζησαν τα γεγονότα γύρω από την τραγωδία, θυμούνται τη στιγμή που ο Μπόμπαν επιστρέφει στη χώρα μας, πάνω σε αναπηρικό αμαξίδιο. Ένας δημοσιογράφος σπεύδει να του μιλήσει…
- Μπορώ να ξαναβρώ τον παλιό μου εαυτό. Και να δώσω κάτι ακόμη στους Έλληνες…
- Θα ξαναπαίξεις μπάσκετ;
Ο Μπόμπαν συγκρατεί έναν λυγμό και γνωρίζοντας πως αυτό που λέει ίσως να μη συμβεί ποτέ, απαντά « Έτσι νομίζω».
- Έχω το λόγο σου;, επιμένει ο δημοσιογράφος, θέλοντας να τον τονώσει ψυχολογικά
- Ναι. Αλλά δεν εξαρτάται μόνο από μένα. Θα δούμε…

Ο Γιάνκοβιτς έζησε έτσι μέχρι τις 28 Ιουνίου του 2006, αντιμετωπίζοντας στη διαδρομή πολλά προσωπικά, οικογενειακά προβλήματα και εκφράζοντας παράπονα για την συμπεριφορά ανθρώπων που στην πορεία τον ξέχασαν. Αυτοί ωστόσο που δεν τον ξέχασαν ποτέ ήταν οι φίλοι του Πανιωνίου που ακόμη και σήμερα τραγουδούν το όνομά του στα παιχνίδια του Πανιωνίου.


 
Στα 44 του και κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του στη Ρόδο ένιωσε έντονη αδιαθεσία. Ο καπετάνιος κατευθύνθηκε προς τη Σύρο για να παρασχεθούν στον παλαίμαχο αθλητή οι πρώτες βοήθειες, αλλά ήταν ήδη αργά. Ο Σέρβος πεθαίνει από καρδιακή εμβολή το βράδυ της 28ης Ιουνίου  του 2006 σκορπώντας θλίψη σε όλους τους «εραστές» του μπάσκετ.

Επειδή όμως η ζωή είναι εκεί για να βγει νικήτρια, κάποιος Γιάνκοβιτς ακόμη είναι εδώ για να θυμίζει το όνομα που πρόσφερε τόσες συγκινήσεις στο ελληνικό κοινό. Ο λόγος για τον Βλαδίμηρο Γιάνκοβιτς, τον γιο του Μπόμπαν. Μάλιστα, έμελλε να κάνει περήφανη, τόσο την ομάδα του πατέρα του, τον Πανιώνιο, από τον οποίο ξεκίνησε την καριέρα του, όσο και την ομάδα κόντρα στην οποία ο Μπόμπαν έπαιξε το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του, τον Παναθηναϊκό, στον οποίο αγωνίζεται σήμερα.
 

Στη Νέα Σμύρνη ακόμη θυμούνται τον χαμογελαστό Σλόμποταν «Μπόμπαν» Γιάνκοβιτς. Στον τοίχο πάνω από τη γραματεία δεσπόζει η φανέλα του με το νούμερο 8, που φυσιολογικά αποσύρθηκε. Στις κερκίδες το όνομά του ακόμη και σήμερα ψιθυρίζεται. Για να θυμίζει πως ο αθλητισμός χαρίζει απλόχερα υγεία, υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που μπορεί να μετατραπεί στο μελάνι, με το οποίο γράφονται οι μεγαλύτερες τραγωδίες…