Επτά ποδοσφαιρικά παραμύθια μετά το Πασχαλινό τραπέζι

Sports Idols Κυριακή, 01 Μαΐου 2016 17:23
Επτά ποδοσφαιρικά παραμύθια μετά το Πασχαλινό τραπέζι

Και που λέτε παιδιά μου, σαν σήμερα, πριν από 28 χρόνια, η ομάδα της Λάρισας έγινε η πρώτη επαρχιακή ομάδα που κατακτά το πρωτάθλημα Ελλάδος, και βάζει το παραμύθι της δίπλα σε εκείνα που έχουν συντελεστεί στο χώρο του  ποδοσφαίρου, περιμένοντας το έβδομο, από τη Λέστερ  του Ρανιέρι…

Γράφει ο Δημόκριτος Παπαλεξόπουλος

Το Πασχαλινό τραπέζι έχει μόλις τελειώσει. Τα παιδιά τσουγκρίζουν με μανία όσα αυγά έχουν μείνει ανέπαφα από τον αρμαγεδδώνα που προηγήθηκε. Οι μεγαλύτεροι κολλάνε επαίνους στο βιογραφικό του  ψήστη,  αφού το αρνί ήταν καλύτερο από κάθε άλλη χρονιά, ενώ υπόσχονται πως του χρόνου δε θα φάνε του σκασμού. Φευ… Κάθε χρονιά και μεγαλύτερη μάχη.

«Μ’ αυτά  και μ ‘αυτά πρωτομαγιά σήμερα», ακούγεται μια φωνή.

«Έλα ντε. Σαν σήμερα πήρε το πρωτάθλημα η Λάρισα», πετάχτηκε ο κολλημένος με την μπάλα θείος που ανάβει το πούρο του στη θράκα που ακόμη σιγοκαίει και συνεχίζει : «Βέβαια και άλλες ομάδες από το πουθενά έκαναν το θαυματάκι  τους. Δυστυχώς τα μικρά δεν τα είδαν αυτά».

«Ε πες τα μας τότε θείε», πετάγεται ο πιο περίεργος από τους μικρούς.

Και ο θείος ξεκινά την εξιστόρηση…

1954/ Εθνική Δυτικής Γερμανίας/ Παγκόσμιο Πρωτάθλημα: Το «θαύμα της Βέρνης» ήταν το πρώτο μεγάλο ποδοσφαιρικό παραμύθι

Στις μέρες μας είναι υπερδύναμη, αλλά το πρώτο Μουντιάλ των Γερμανών δεν το περίμενε κανείς. Εξ ου άλλωστε και ο χαρακτηρισμός «θαύμα της Βέρνης». Η Δυτική Γερμανία μάζεψε τα κομμάτια της μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και κατόρθωσε να προκριθεί από έναν όμιλο με Ουγγαρία, Τουρκία και Κορέα, έχοντας μόνο μια ήττα, εκείνο το βαρύ 8-3 από τους Ούγγρους, την ομάδα που έμελλε να αντιμετωπίσουν στον τελικό.

Η "aranycsapat" (στα ελληνικά "χρυσή ομάδα") αποτελούσε το φόβητρο της εποχής, μία από τις καλύτερες ομάδες όλων των εποχών στο ποδόσφαιρο. Εχοντας ήδη κατακτήσει το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στους Αγώνες του 1952, όδευε με απόλυτη βεβαιότητα προς τη σπουδαιότερη δυνατή διάκριση, την οποία είχε χάσει 16 χρόνια πριν από την Ιταλία.

Στο "Βάνκντορφ" της Βέρνης, σε μία βροχερή 4η Ιουλίου, περίπου 64.000 θεατές είχαν συγκεντρωθεί για να απολαύσουν τον θρίαμβο των Ούγγρων. Η παρουσία του Πούσκας στην ενδεκάδα προοικονομούσε το τι θα ακολουθούσε, έστω κι αν αποδείχθηκε ότι ο "καλπάζων συνταγματάρχης" της Χόνβεντ, δεν ήταν ακόμα έτοιμος (κούτσαινε στο παιχνίδι από το μαρκάρισμα του Λίμπριχ στο πρώτο ματς των δύο ομάδων).

Αν και οι Ούγγροι προηγήθηκαν με 2-0, μέχρι το 18ο λεπτό, οι Δυτικογερμανοί είχαν φέρει το παιχνίδι στα ίσια.

Οι επιθέσεις των Μαγυάρων γίνονταν κατά κύματα, αλλά ο Τουρέκ, σε μία από τις καλύτερες εμφανίσεις της καριέρας του, κατάφερε να κρατήσει το ισόπαλο σκορ, αν και οι συμπαίκτες του, εφόσον ήταν πιο ψύχραιμοι, θα μπορούσαν να δώσουν αναπάντεχο προβάδισμα στο συγκρότημα του Χέρμπεγκερ. Ο Γερμανός τεχνικός είχε παγιδεύσει πανέξυπνα τους Ούγγρους, αφού δεν έκανε το λάθος να στηριχθεί σε ατομικά μαρκαρίσματα των "αστεριών" των αντιπάλων, του Πούσκας, του Κότσις και του οργανωτή Ναντόρ Χιντεγκούτι. Επαιξε ζώνη στο κέντρο, αποκόβοντας τον Πούσκας και τον Τσίμπορ, τους δημιουργούς της Ουγγαρίας κι έτσι η μπάλα έφτανε κυρίως στον Μίχαλι Τοτ, ένα αμυντικό μέσο που δεν μπορούσε να απειλήσει στο ίδιο επίπεδο με τους συμπαίκτες του. Οσο κυλούσαν τα λεπτά, τόσο πιο πιεστικοί γίνονταν οι Ούγγροι και έξι λεπτά πριν το τέλος του αγώνα, όμως, ο Ραν πήρε την μπάλα σχετικά μακριά από την αντίπαλη περιοχή, αλλά δεν δίστασε να σουτάρει με το κακό του πόδι, το αριστερό, ξεγελώντας τον Γκιούλα Γκρόσικς και κάνοντας το 3-2. Τα τελευταία δραματικά λεπτά βρήκαν τον Πούσκας να σημειώνει γκολ στο 89', το οποίο ακυρώθηκε ως οφσάιντ και το τελευταίο σφύριγμα του Αγγλου διαιτητή Γουίλιαμ Λινγκ σηματοδότησε τη μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.

«Βέβαια, αργότερα πολλές φήμες αναπτύχθηκαν σχετικά με το κατά πόσον οι ποδοσφαιριστές εκείνης της Εθνικής είχαν … φαρμακευτική βοήθεια, καθώς πολλοί από αυτούς πέθαναν μετέπειτα σε σχετικά μικρή ηλικία», ήταν η … σπόντα του θείου, που όμως δε μειώνει εκείνο το ποδσφαιρικό θαύμα.

 

 

1977-1980/ Νότιγχαμ Φόρεστ /Πρωτάθλημα Αγγλίας,  Πρωταθλητριών Ευρώπης: Έκλεψε τα τρόπαια από τους μεγάλους, για να τα δώσει σε έναν μικρό!

Τότε ήταν η τελευταία φορά που τα Ανατολικά Μίντλαντς, απ' όπου προέρχεται και η Λέστερ, χάρισαν πρωταθλήτρια στην Αγγλία.

Η θριαμβεύτρια - έκπληξη ήταν η Νότιγχαμ Φόρεστ του Μπράιαν Κλαφ, ο οποίος προσπάθησε να μάθει ποδόσφαιρο στους Άγγλους με επικότερη ατάκα όλων το «αν ο Θεός ήθελε από εμάς να παίξουμε ποδόσφαιρο στα σύννεφα, θα έβαζε το χορτάρι εκεί ψηλά», το οποίο και κατέκρινε την τακτική των Άγγλων να παίζουν με ψηλές σέντρες.

Η Νότιγχαμ έμελλε να ξεπεράσει τον μύθο του … Ρομπέν των Δασών, με μια ομάδα γεμάτη ποδοσφαιριστές που οι άλλοι δεν ήθελαν, προερχόμενη από την δεύτερη κατηγορία και κάνοντας προπονήσεις, όχι στο δάσος του Σέργουντ, αλλά σε γήπεδο που μοιράζονταν με ….αγελάδες, όπως εξηγεί ο Βιβ Άντερσον, ο πρώτος μαύρος που φόρεσε την φανέλα της Εθνικής Αγγλίας και, ειδικά στα πρώτα του χρόνια, άκουγε διαρκώς ρατσιστικά συνθήματα εις βάρος του. Και αυτά, όμως, τα ξεπέρασαν οι «ξυλοκόποι», οι οποίοι τερμάτισαν με διαφορά εφτά βαθμών από την δεύτερη Λίβερπουλ (προσοχή, όταν η νίκη έδινε ακόμα δύο βαθμούς), με καμία ήττα εντός έδρας και μόλις τρεις συνολικά, σε 42 ματς, κατακτώντας το Πρωτάθλημα Αγγλίας.

Το σύνολο του ιδιόρρυθμου προπονητή Μπράιαν Κλαφ όμως δεν αρκέστηκε εκεί, έτσι την επόμενη χρονιά αφού αρχικά απέκλεισε την πανίσχυρη κάτοχο Λίβερπουλ, οι Γκρασχόπερς, Κολωνία και Μάλμε αποδείχτηκαν παιχνιδάκι, στην πορεία προς την κατάκτηση του Κυπέλλου πρωταθλητριών Ευρώπης. Μάλιστα η Φόρεστ επανέλαβε το κατόρθωμά της και την επόμενη χρονιά, σημειώνοντας ένα περίεργο ρεκόρ, καθώς έχει στην κατοχή της ένα μόλις εθνικό πρωτάθλημα αλλά δύο ευρωπαϊκά.



 

1981/Άλκμααρ /Πρωτάθλημα Ολλανδίας: Ποιος είπε ότι οι γίγαντες είναι  άτρωτοι;

Τη δεκαετία των 70’s, στην Ολλανδία, δυο αδέλφια – παλιοί ποδοσφαιριστές της Αλκμααρ, ονόματι Κλάας και Σέες Μόλενααρ, που είχαν κάνει μεγάλη περιουσία δημιουργώντας μια αλυσίδα οικιακών συσκευών, είπαν να επενδύσουν στην αγαπημένη τους ομάδα. Οχι μόνο την έβγαλαν από την ανυποληψία, αλλά την οδήγησαν σε ένα ιστορικό Πρωτάθλημα, το 1981. Στη χώρα όπου τρεις γίγαντες μονοπωλούσαν τους τίτλους, ο Αγιαξ, η Αϊντχόφεν και η Φέγενορντ.


 
Για να φανεί το μέγεθος της επιτυχίας, στην Ολλανδία όπου, από τα 117 πρωταθλήματα που έχουν διεξαχθεί, ο Άγιαξ έχει 33, η Αϊντχόφεν 22 και η Φέγενορντ 14. Την εποχή που το πέτυχε η Αλκμάαρ, η «αγία τριάδα» του τοπικού ποδοσφαίρου είχε μοιραστεί τους προηγούμενους 16 τίτλους.

Παράλληλα, το πρωτάθλημα κατακτήθηκε με δώδεκα βαθμούς διαφορά από τον Άγιαξ, με 27 νίκες και μόλις μια ήττα σε 34 αγώνες και επίδοση - ρεκόρ στην ιστορία του συλλόγου με 101 γκολ ενεργητικό. Συν τοις άλλοις, κατέκτησε και το Κύπελλο, ενώ έφτασε μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, όπου έχασε από την Ίπσουιτς.

Ο προπονητής του θριάμβου ήταν ο Γερμανός προπονητής Γκέοργκ Κέσλερ. Τρία χρόνια αργότερα ήρθε στην Ελλάδα, για λογαριασμό του Ολυμπιακού, όμως… ατύχησε.

Οσο για την Αλκμααρ, ευτύχησε να ξαναδεί τίτλο 28 χρόνια αργότερα, το 2009, με προπονητή τον Λουίς φαν Χάαλ.

 

 

1988/ Λάρισα /Πρωτάθλημα Ελλάδος: Ο κάμπος στην κορυφή  της Ελλάδας!


 
Εκείνη την Πρωτομαγιά του 1988 όλος ο θεσσαλικός κάμπος είχε σοβαρό λόγο να γιορτάζει. Η ομάδα της πόλης είχε μόλις γράψει ιστορία, καθώς η Λάρισα έγινε η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα που στέφεται πρωταθλήτρια Ελλάδος, ιδανικό σενάριο για να φτιαχτεί ένα πολύ όμορφο ποδοσφαιρικό παραμύθι. Και εκείνη η ομάδα είχε όντως στοιχεία παραμυθιού, αφού οι πρωταγωνιστές της ήταν σχεδόν στο σύνολό τους, παιδιά του Κάμπου! Άλλωστε εκείνη η Λάρισα ήταν μια ομάδα πρότυπο και φυσικά τόσο … απόμακρη από τη σημερινή, διηθημένη από την παγκοσμιοποίηση και το νόμο Μποσμάν, ποδοσφαιρική πραγματικότητα, που στηρίχθηκε σε ταλέντα που κατάγονταν από εκείνη την περιοχή.

Χαρακτηριστικό είναι πως είχε μόλις 3 παίκτες που δεν κατάγονταν από τη Θεσσαλία! Αυτοί ήταν ο Σερραίος τερματοφύλακας Χρήστος Μιχαήλ, ο Βούλγαρος Τσίγκοφ και ο Καμερουνέζος Κανιέμπα. Στηριγμένος στον ελληνικό κορμό των Καραπιάλη, Μητσιμπόνα, Αλεξούδη, Γκαλίτσιου, Τσιώλη και πολλών άλλων, ο Γιάτσεκ Γκμοχ ήταν ο αρχιτέκτονας μιας εκ των μεγαλύτερων επιτυχιών, όχι μόνο στο ελληνικό, αλλά στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.

 

 

1992/ Εθνική Δανίας/Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: Όταν η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

Ο ορισμός του  τροπαίου από το … πουθενά. Και πώς να μην χαρακτηριστεί έτσι, αφού η Δανία δεν επρόκειτο καν να συμμετέχει σε εκείνο το Euro. Εκείνο το Euro ήταν το πρώτο μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ωστόσο στην Γιουγκοσλαβία ο εμφύλιος πόλεμος καλά κρατούσε. Η απόφαση του ΟΗΕ να επιβάλλει κυρώσεις στην υπό διάλυση χώρα φέρνει εκτός διοργάνωσης την Εθνική, και βάζει … από το παράθυρο την Δανία, ως δεύτερη στον προκριματικό όμιλο.

Μέσα σε δύο εβδομάδες ο ομοσπονδιακός τεχνικός Ρίτσαρντ Μέλερ Νίλσεν, έπρεπε να μαζέψει τους ποδοσφαιριστές του από παραλίες σε Ελλάδα, Σεϋχέλες, Μπαλί και λοιπώμ  δημοφιλων καλοκαιρινών προορισμών, και να ετοιμάσει μια ομάδα που θα στεκόταν ανταγωνιστική σε μια διεθνή διοργάνωση.

Η ομάδα του, όχι μόνο ήταν ανταγωνιστική, αλλά απέκλεισε Γαλλία και Αγγλία από τον όμιλο, ενώ στον ημιτελικό άφησε εκτός της Ολλανδία, στη διαδικασία των πέναλτι. Στον τελικό, θύμα των Σμάιχελ, Λάουντρουπ, Λάρσεν και Πόουλσεν, ήταν η Γερμανία, η οποία δεν ήτο ικανή να βάλει άσχημο τέλος σε ιστορία που έμοιαζε βγαλμένη από το μυαλό του παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.


 

 

2004/ Εθνική Ελλάδος/ Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: Οι 11 ποδοσφαιρικοί Θεοί ξεσήκωσαν ένα ολόκληρο έθνος

Με το μυαλό των Ελλήνων φίλων του αθλητισμού να βρίσκεται στη Ολυμπιακή φλόγα, που σε περίπου ένα μήνα θα ξαναέκαιγε στον τόπο που γέννησε τους αγώνες, κανείς δεν περίμενε πως το ποδόσφαιρο θα μπορούσε να πυρακτώσει τις ψυχές ενός ολόκληρου έθνους.

Ένα σύνολο που αρχικώς φάνηκε ανομοιογενές, με παίκτες που αγωνίζονταν σε εσωτερικό και εξωτερικό, και με καθοδήγηση από έναν Γερμανό προπονητή, έμελλε να φτιάξει ομάδα τόσο σφιχτή, που σε συνοχή θύμιζε σπαρτιατική φάλαγγα στο πεδίο της μάχης.

Η νίκη της πρεμιέρας επί της οικοδέσποινας Πορτογαλίας εκλήφθηκε ως διάττοντας αστέρας, με την πρόκριση να έρχεται δύσκολα μετά την ήττα από τη Ρωσία και την ισοπαλία με την  Ισπανία.

Το όνομα της Εθνικής άρχισε να προξενεί  φόβο όταν απέκλεισε πρώτα την Γαλλία του Ζινεντίν Ζιντάν, και έπειτα την Τσεχία των Νέντβεντ, Μπάρος και Κόλερ, για να φτάσει στον τελικό, και να κάνει έναν εκ των μετέπειτα κορυφαίων ποδοσφαιριστών του πλανήτη,

τον Κριστιάνο Ρονάλντο, να κλαίει με λυγμούς που έπεσε θύμα ενός υπέροχου ποδοσφαιρικού παραμυθιoύ.

Το  σημαντικότερο ήταν πως την απίστευτη ομαδικότητα  εκείνης της ομάδας υποστήριξαν εξαιρετικές ατομικές επιδόσεις των Ελλήνων διεθνών, με χαρακτηριστική την ανάδειξη του Θοδωρή Ζαγοράκη σε κορυφαίο ποδοσφαιριστή της διοργάνωσης.

Αυτό που μένει είναι εκείν οτο βράδυ της 4ης Ιουλίου, όπου ένας λαός, σαν ένας άνθρωπος, χιλιάδες ζητωκραυγές, σαν μια φωνή, και εκατομμύρια γροθιές, σαν μία, κάνουν τη νύχτα μέρα, πανηγυρίζοντας έναν πραγματικό άθλο που μας έκανε υπερήφανους…


 

 

2016/ Λέστερ/ Πρωτάθλημα Αγγλίας (;): Κι όμως, εν έτει 20116 γράφονται ακόμη παραμύθια…

Η Λέστερ δεν περιμένει το παραμύθι της. Γιατί το ζει ήδη. Ανεξάρτητα του τι θα γίνει σε δύο εβδομάδες, καθότι η προ ολίγων λεπτών ισοπαλία με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δίνει παράταση στο όνειρο, η ομάδα αυτή είναι η ενσάρκωση της παρέας που τα έβαλε με όλους και με όλα και από το πουθενά βρίσκεται στην κορυφή της Πρέμιερ. Βέβαια, κάθε οπαδός της εύχεται στο τέλος, το παραμύθι να έχει στον τίτλο του το πολυπόθητο πρωτάθλημα.

Κι επειδή οι Έλληνες θέλουμε να είμαστε στο επίκεντρο των πάντων, μπορούμε να λέμε πως και για αυτή την ιστορία έχουμε βάλει και εμείς το … χεράκι μας.

Η μια αποτυχία μετά την άλλη. Οι νίκες  και τα τρίποντα φαίνονται με το κυάλι. Η ήττα από αλιευτές μπακαλιάρου και κυνηγούς δέρματος φώκιας ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ο μέχρι τότε Ομοσπονδιακός Κλαούντιο Ρανιέρι αποπέμπεται με σύσσωμο τον Τύπο να κάνει λόγο για κόουτς μυρωδιά, άμπαλο, κοσμοπολίτη, τουρίστα.

Η Λέστερ ήρθε σαν καταφύγιο για τον Ιταλό και τον πληγωμένο εγωισμό του. Εκεί θα μπορούσε να επαναφέρει την καριέρα του σε ένα ήρεμο μονοπάτι, μακρυά από το άγχος των νικών και του πρωταθλητισμού. Τι είπατε; Μακρυά από τι;

Διότι όποιος είχε ξστομίσει την τελευταία φράση λογάριαζε χωρίς τον Μαχρέζ, τον Αλγερινό που ήρθε από σπόντα στη Λέστερ, καθώς η νυν ομάδα του παρακολουθούσε έναν άλλο συμπαίκτη του στη Χάβρη, αλλά ο σκάουτερ σημείωσε και το δικό του όνομα, και αντί 500.000 ευρώ έγινε ο φτηνότερος κορυφαίος παίκτης της Πρέμιερ, και τον Βάρντι, που από την όγδοη κατγορία όπου ξεκίνησε την καριέρα του και την τρίτη που αγωνιζόταν μέχρι πέρυσι, γίνεται φόβος και τρόμος των βρετανικών αμυντικών συστημάτων, και τα άλλα παιδιά που με αυταπάρνηση πάνε να γράψουν το όνομα της Λέστερ στο πάνθεον των αγγλικών ποδοσφαιρικών ομάδων.

Και κάπου εκεί ο θείος σταμάτησε. Ήπιε μια γουλιά ακόμη από το κρασάκι, η παθιασμένη αφήγηση τον είχε στεγνώσει. Τα παιδιά κοίταζαν ακόμη αποσβολωμένα, ταξιδεύοντας στη Βέρνη, στο Γκέτεμποργκ, στη Θεσσαλία, στη Λισαβώνα. Σταυρώνοντας τα δάχτυλα για λογαριασμό της Λέστερ, να ζήσουν και εκείνα ένα παραμύθι.

«Ωραία τα ποδοσφαιρικά παραμύθια. Με αφορμή όμως την Ανάσταση, ας προσπαθήσει καθένας να ζήσει το δικό του, προσωπικό παραμύθι».

Τάδε έφη θείος. Χρόνια πολλά σε όλους!