Πάβελ Νέντβεντ: Ο ξανθός άνεμος με την «τυφλή μανία»

Sports Idols Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016 10:03
Πάβελ Νέντβεντ: Ο ξανθός άνεμος με την «τυφλή μανία»

Σαν σήμερα συμπληρώνονται 44 χρόνια από τη γέννηση ενός από τους πιο ολοκληρωμένους αθλητές που έπαιξαν ποδόσφαιρο, και εμείς κάνουμε μια αναδρομή στην καριέρα του «δεξιοτέχνη εργάτη», Πάβελ Νέντβεντ.

Γράφει ο Δημόκριτος Παπαλεξόπουλος

Όταν λες πως θα γράψεις αφιέρωμα για τη στήλη των αθλητικών ειδώλων, άπαντες αναμένουν κατεβατά για κάποιον Βραζιλιάνο ζογκλέρ, Αργεντίνο βιρτουόζο ή Ισπανό μπαλαδόρο. Προς … απογοήτευσή τους η σημερινή στήλη είναι αφιερωμένη σε έναν … Τσέχο. Σύμφωνοι, η Τσεχία δεν είναι κάποια ποδοσφαιρομάνα, όμως έχει κατορθώσει να βγάλει σημαντικότατους παίκτες, με εξέχοντα τον σημερινό μας πρωταγωνιστή ο οποίος άξιζε περισσότερης δόξας από όση του έχει δοθεί. Αυτόν τον Τσέχο θα αναγκάσουμε να καλπάσει ακόμη μια φορά, αυτή τη φορά στο δικό μας "γήπεδο"...

Ο Πάβελ Νέντβεντ γεννήθηκε πριν ακριβώς 43 χρόνια (30/8/1972) στο Τσεμπ της Τσεχοσλοβακίας και μεγαλώνοντας στην πόλη Σκάλνα, άρχισε να προπονείται με την Τατράν και αρκετά χρόνια μετά, σε ηλικία 13 ετών, πήγε στην Ρούντα Βιέζντα και ένα χρόνο μετά την Σκόντα Πλζεν. Εκεί έμεινε για μια πενταετία, προτού ξεκινήσει η επαγγελματική του σταδιοδρομία.

Στα 19 του και συγκεκριμένα το 1991, πήγε στην Ντούκλα Πράγας και έπαιξε στην ανδρική ομάδα. Μόλις ένα χρόνο μετά και αφού το κοντέρ είχε γράψει 19 συμμετοχές και τρία γκολ, πήγε στην συμπολίτισσα, Σπάρτα. Εκεί έπαιξε από το 1992 μέχρι το 1996, και άρχισε να "χτίζει" το όνομά του και να αναγνωρίζεται σε εγχώριο επίπεδο, κατακτώντας 3 Πρωταθλήματα (1992-93, 1993-94, 1994-95), 1 Κύπελλο (1995-96), ενώ σκόραρε 28 φορές σε 116 ματς.

Την περίοδο αυτή έδειξε ορισμένα από τα στοιχεία που τον καθιέρωσαν ως έναν από τους πιο ολοκληρωμένους επιθετικογενείς μέσους, έχοντας τη δυνατότητα να παίξει σε όλες τις θέσεις πίσω από τον φορ και διαθέτοντας την ικανότητα να απειλεί με ποικίλους τρόπους, χρησιμοποιώντας και τα δυο του πόδια, ενώ ήταν ένας πολύ αξιόλογος πασέρ.


 
Το καλοκαίρι του '96 ήταν το τεέυταίο πριν το πρώτο μεγάλο άλμα στην καριέρα του, αφού στα γήπεδα της Αγγλίας για το EURO έκανε το μεγάλο "μπαμ" με την εθνική του ομάδα, φτάνοντας μέχρι τον τελικό της διοργάνωσης (ήττα με 2-1 από την Γερμανία στην παράταση).

Η βιτρίνα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ήταν αρκετη για να διαφημιστεί ένα τόσο ποιοτικό προϊόν όσο ο Νέντβεντ. Με 3.500.000 ευρώ η Λάτσιο κυριολεκτικά έκλεψε μέσα από τα χέρια  της Αϊντχόφεν τον παίκτη και στα πέντε χρόνια που ακολούθησαν στην «Αιώνια Πόλη» ο Τσέχος έγινε πραγματικά ένας πλήρης επιθετικός παίκτης, που ενσάρκωνε ένα μείγμα ποιοτικότατων τεχνικών χαρακτηριστικών  με το πάθος και την άκρατη αγωνιστικότητα, στοιχεία που οδήγησαν τους Ιταλούς φιλάθλους να τον «βαφτίσουν» με το ψευδώνυμο «furia ceca», δηλαφή «τυφλή μανία». Όσο νεύρο όμως έβγαζε εντός γηπέδων, τόσο πράος ήταν εκτός, μην έχοντας δώσει ποτέ του δικαιώματα για σχόλια…

Με τη φανέλα της Λάτσιο έπαιξε σε 183 ματς και πέτυχε 45 γκολ, κατακτώντας 1 Κύπελλο Κυπελλούχων (1998-99), το τελευταίο που διεξήχθη, κόντρα στη Μαγιόρκα του Έκτορ Ραούλ Κούπερ, 1 Σούπερ Καπ Ευρώπης (1999), απέναντι στην κάτοχο του Champions League, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (1-0), 1 Πρωτάθλημα Ιταλίας (1999-00), 2 Κύπελλα Ιταλίας (1997-98, 1999-00) και 2 εγχώρια Σούπερ Καπ (1998, 2000). Πλέον ο Νέντβεντ είχε «βροντοφωνάξει» παρών στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα.


 
Και αυτή την κραυγή ενός «κυρίου» των γηπέδων άκουσε η «Μεγάλη Κυρία», με τη Γιουβέντους να σπεύδει να αποκτήσει έναν από τους καλύτερους παίκτεςς που αγωνιζόταν τότε στο Καμπιονάτο. Η διοίκηση της Λάτσιο είχε αφουγκραστεί τους μνηστήρες (Γιουβέντους, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Τσέλσι) οι οποίοι έριζαν για την απόκτησή του και φρόντισε να του ανανεώσει το συμβόλαιο το καλοκαίρι του 2001 προκειμένου να διαπραγματευτεί καλύτερα τη μετεγγραφή του. Τελικά ήταν η ομάδα του Τορίνο εκείνη η οποία την απέκτησε, καθώς τα χρήματα που είχαν μπει στα ταμεία της από την πώληση του Ζινεντίν Ζιντάν (73,5 εκατομμύρια ευρώ), της επέτρεψαν να δώσει 41,2 εκατομμύρια ευρώ στη Λάτσιο, προκειμένου να κάνει «μπιανκονέρι» τον Νέντβεντ.

Η φυγή του Ζιντάν και η φήμη που ακολουθούσε τον Νέντβεντ, σε συνδυασμό και με τα δεκάδες εκατομμύρια που δόθηκαν για εκείνον, ώθησε πολλούς να τον χρίσουν διάδοχο του Γάλλου στην Γιουβέντους. Και ο Νέντβεντ δέχθηκε εντός γηπέδου το βάρος αυτής της διαπίστωσης. Άλλωστε σε κάθε παιχνίδι αγωνιζόταν με τέτοιο νεύρο και αυταπάρνηση, σα να ήθελε να αποδείξει ποιος πραγματικά είναι.

Ο ίδιος είχε δηλώσει ότι τον βοήθησε πολύ στην καριέρα του το άρθρο του Κάρολ Ντόμπιας, βετεράνου Τσεχοσλοβάκου ποδοσφαιριστή, όταν ακόμα ο Πάβελ ήταν στην Πράγα, στο οποίο είχε γράψει «αυτό το παιδί δεν έχει μέλλον». Ήταν ένα κίνητρο ακόμα για να τον ξανθό χαφ ώστε να γίνεται μέρα με την μέρα καλύτερος και να αφήνει κάθε ικμάδα ενέργειας στο χορτάρι. Και ήταν αυτή του η αυταπάρνηση που τον έκανε να ξεχωρίζει και όχι το ξανθό μαλλί του, στοιχείο που υπάρχει στις μέρες μας, με πολλούς ποδοσφαιριστές να επιλέγουν περιέργες κομμώσεις προκειμένου να συγκεντρώσουν τα βλέμματα, αναπληρώνοντας το έλλειμμα ποδοσφαιρικού ταλέντου.

Λίγο άφησε όμως ο Νέντβεντ το ταλέντο του αυτό καθαυτό να καθορίσει ποιος είναι. Όταν πήρε μεταγραφή στη Γιουβέντους. δεν πήγε πουθενά για να το γλεντήσει, μα μετακόμισε απ' ευθείας στο προπονητικό κέντρο, όπου δεν σταμάτησε να βελτιώνεται, ενώ όλοι οι υπόλοιποι έκαναν ηλιοθεραπεία. Αυτό ήταν που με το καλημέρα έκανε τους tifosi, αλλά και τους νέους συμπαίκτες του να τον λατρέψουν.

Η δουλειά πάντα αποδίδει καρπούς και ο Νέντβεντ ξεκίνησε από την πρώτη κι όλας μέρα να εξαργυρώνει τα εκατομμύρια που δόθηκαν για εκείνον. Πρώην συμπαίκτες του στην Σπάρτα Πράγας υποστηρίζουν ότι έφευγε από το προπονητικό κέντρο με... δύο ώρες καθυστέρηση καθημερινά καθώς έμενε για να συνεχίσει την δουλειά και αυτό το επιβεβαίωσαν στη συνέχεια και πολλοί παίκτες της Γιουβέντους. Το 2003, ο Τσέχος κάνει μια καταπληκτική χρονιά, κατακτώντας το βραβείο της Χρυσής Μπάλας που απονέμει κάθε χρόνο το γαλλικό περιοδικό France Football, ενώ οδήγησε την Γιουβέντους στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, σε μια ιστορία που άφησε στον ίδιο πικρή γεύση.

Στα ημιτελικά εκείνης της σεζόν, η Γιούβε έφυγε με μια «καλή» ήττα από το Μπερναμπέου με 2-1 χάρη στο γκολ του Νταβίντ Τρεζεγκέ. Στον επαναληπτικό, με Τρεζεγκέ και Ντελ Πιέρο οι Ιταλοί είχαν σκορ πρόκρισης από το 1ο ημίχρονο με την ομάδα του Λίπι να ολοκληρώνει το σόου της με το τρίτο γκολ από τον Νέντβεντ που έκανε σούπερ ματς, ενώ λίγο πιο πριν ο Μπουφόν είχε πει όχι στο πέναλτι του Φίγκο. Ο νέος ηγέτης της Γιουβέντους είχε νικήσει τον πρώην. Ο Ζιντάν απαρηγόρητος, ο Πάβελ νικητής.

Παρόλα αυτά, η μοίρα θα του έπαιζε άσχημο παιχνίδι, καθώς ένα φάουλ στον Μακμάναμαν έφερε την μοιραία κίτρινη που σήμαινε τιμωρία και απουσία στον τελικό. Τα δάκρυα στο πρόσωπο του Τσέχου που θα έχανε το μεγαλύτερο ραντεβού της καριέρας του, είναι από τις χαρακτηριστικότερες αναμνήσεις όσων παρακολουθούσαν τότε ποδόσφαιρο.


 
Σε έναν τελικό όπου παίχτηκε κακό ποδόσφαιρο η απουσια του Νέντβεντ ήταν καθοριστική. Το ματς πήγε με 0-0 στα πέναλτι και τελικά η Μίλαν σήκωσε την κούπα. Ο Πάβελ απλά σήκωσε τη χρυσή μπάλα… Και για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της επιτυχίας του, ας δούμε ποιους παίκτες προσπέρασε και πόσες ψήφους έλαβε ο καθένας:
1.    Πάβελ Νέντβεντ (Γιουβέντους) 190
2.    Τιερί Ανρί (Αρσεναλ) 128
3.    Πάολο Μαλντίνι (Μίλαν) 123
4.    Αντρέι Σεφτσένκο (Μίλαν) 67
5.    Ζινεντίν Ζιντάν (Ρεάλ Μαδρίτης) 64
6.    Ρούουντ Φαν Νίστελρόι (Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ) 61
7.    Ραούλ (Ρεάλ Μαδρίτης) 32
8.    Ρομπέρτο Κάρλος (Ρεάλ Μαδρίτης) 27
9.    Τζιανλουίτζι Μπουφόν (Γιουβέντους) 19
10.   Ντέιβιντ Μπέκαμ (Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Ρεάλ Μαδρίτης) 17
 
Με επιτυχίες συνεχίστηκε η πορεία του στην Γιουβέντους και τα επόμενα τρία χρόνια. Για κάθε αυτοκρατορία όμως, την ακμή ακολουθεί η απότομη πτώση. Και στην ιστορία μένουν οι Βασιλείς που την ακολουθούν στην άβυσσο της παρακμής και όχι όσοι φεύγουν στις χρυσές τους άμαξες. Το 2006 σκάει σαν κεραυνός εν αιθρία το σκάνδαλο Καλτσιόπολις, που ταρακούνησε συθέμελα το οικοδόμημα της «Μεγάλης Κυρίας».

«Ο Ραϊόλα (σ.Σ. μάνατζερ) δεν ήταν ικανοποιημένος, είχε προτάσεις από Ισπανία και Αγγλία. Είμαι καλά στο Τορίνο κι εγω κι η οικογένειά μου, μετά από ό,τι έγινε δεν θα ήταν σωστό να φύγω. Δεν μπορώ να επιβάλλω τη γνώμη μου σε όσους έφυγαν, ο καθένας παίρνει τη σωστή απόφαση για τον εαυτό του. Είχα πει ότι θα αποσυρθώ μετά το Μουντιάλ, αλλά αποφάσισα να συνεχίσω όσο μπορώ ακόμα να τρέξω», ήταν οι δηλώσεις του Νέντβεντ, που στο δίλημμα ανάμεσα σε ένα τελευταίο πλουσιοπάροχο συμβόλαιο σε ομάδα πρωταγωνίστρια και στην παραμονή του στην υποβιβασμένη Γιουβέντους, διάλεξε το δεύτερο… Μαζί με ντελ Πιέρο και Μπουφόν έγιναν οι πιστοί στρατιώτες της ομάδας, σε αντίθεση με τους Ιμπραΐμοβιτς, Καναβάρο, Τουράμ, οι οποίοι εγκατέλειψαν το πλοίο που έμοιαζε να βυθίζεται…

Τρία χρόνια αργότερα, όταν η Γιουβέντους είχε συνέλθει, ο Πάβελ δήλωνε ότι είχε αποφασίσει να αποσυρθεί φτάνοντας τους «μπιανκονέρι» ξανά στην κορυφή. Δεν τα κατάφερε, την έφερε διαδοχικά στην τρίτη και δεύτερη θέση και αποχώρησε το 2009 βγάζοντας την ομάδα στο Τσάμπιονς Λιγκ στα 37 του.

Τον Μάιο του 2009, ενώ είχε ανακοινώσει ότι θα βάλει τέλος στην καριέρα του, ο Ζοσέ Μουρίνιο του τηλεφώνησε και προσπάθησε να τον πείσει να συνεχίσει για ακόμη ένα χρόνο, υπογράφοντας στην Ιντερ. Ο Πορτογάλος επιχείρησε μέχρι και την τελευταία στιγμή να του αλλάξει γνώμη αλλά ο Πάβελ ήταν κάθετος, εξηγώντας στη συνέχεια το γιατί. «Μου είπε "έλα και θα πάρουμε το Champions League" αλλά δεν γινόταν να πάω. Αυτοί πήραν το Champions League, εγώ κράτησαν την αξιοπρέπεια μου. Στο κάτω-κάτω, δεν θα μου πήγαιναν τα χρώματα τους...».

Και με την Εθνική ομάδα της χώρας του όμως, ο Νέντβεντ ήταν το ίδιο επαγγελματίας. Άλλωστε θεωρείται άξια ο καλύτερος Τσέχος ποδοσφαιριστής. Το 1996 η Τσεχία έφτασε μέχρι τον τελικό του EURO, ενώ οκτώ χρόνια μετά ο Τραϊανός Δέλλας στο 105' με κεφαλιά από κόρνερ του Τσιάρτα έστειλε στο καναβάτσο την ομάδα του Κάρελ Μπρούκνερ και την Εθνική μας ένα βήμα πιο κοντά σε εκείνο το θαύμα. Εξάλλου οι ημιτελικοί έκρυβαν πάντα μια μικρή τραγωδία για τον Πάβελ, εκτός από εκείνον του ’96. Το 2003 πήρε την κίτρινη κάρτα που του στέρησε τη συμμετοχή στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ στο ημιτελικό του 2004 αποχώρησε τραυματίας.

Το 2006 αγωνίστηκε στο Μουντιάλ της Γερμανίας, την τελευταία του μεγάλη διοργάνωση και μετά το πέρας της αποσύρθηκε από το αντιπροσωπευτικό του συγκρότημα, μετρώντας 91 συμμετοχές και 18 γκολ.
Τελειώνοντας την καριέρα του έγραψε την αυτοβιογραφία του με  τίτλο, πιστό στην κοσμοθεωρία του: «My normal life». Άλλωστε κάθε του κίνηση διαπνεόταν από τα σοφά λόγια του πατέρα του: «Είσαι ένας κανονικός άνθρωπος, απλά τις Κυριακές παίζεις 90 λεπτά ποδόσφαιρο»
 
Ο Νέντβεντ παντρεύτηκε την Ιβάνα, την κοπέλα του από το σχολείο, και έχουν δυο παιδιά, τα οποία ονομάζονται … Πάβελ και Ιβάνα! Οταν ρωτήθηκε σε μια συνέντευξη για ποιο λόγο έδωσαν τα ονόματα τους στα παιδιά τους, έδωσε την εξής απάντηση: «Γιατί όταν εμείς δεν θα είμαστε πια στη ζωή, θα εξακολουθούν να υπάρχουν ένας Πάβελ και μια Ιβάνα που θα αγαπάνε ο ένας τον άλλον».

Όπως και να ‘χει, οι απανταχού ποδοσφαιρόφιλοι θα θυμόμαστε πάντα τον άνθρωπο-πύραυλο πάνω στον ασβέστη, τον ξανθομάλλη με το περίσσειο πάθος, τον τόσο ταλαντούχο αθλητή που μας άφησε δύο γρίφους… Ποια ήταν, τέλος πάντων, η θέση του και ποιο το καλό του πόδι…